Στο ασφαλιστικό η κυβέρνηση έχει αρχίσει –πάλι– τους λεονταρισμούς. Ξεχνά τι συνέβη το καλοκαίρι. Και παραβλέπει ένα κρίσιμο σημείο: μετά το τελευταίο 1 δις. ευρώ των 26 δις. της πρώτης δόσης, το μνημόνιο δεν προβλέπει καμία συγκεκριμένη εκταμίευση για τα 60 δις. ευρώ που απομένουν από τα 86 δις. του συνολικού δανείου. Τα εναπομένοντα κεφάλαια αυτά, εξάλλου, προορίζονται σχεδόν αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του χρέους. Είναι δε προφανές ότι πριν την κάθε εκταμίευση θα απαιτείται η υλοποίηση συγκεκριμένων προϋποθέσεων.

Προς τι λοιπόν τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα για μονομερείς ενέργειες, συγκρούσεις, αντιδράσεις και άλλα φληναφήματα ψεύτικης υπερηφάνειας και –πάνω απ’ όλα –ξεπερασμένης από τα πράγματα ιδεολογίας;

Κατανοητή η επιθυμία να μην μειωθούν κι άλλο οι συντάξεις—ιδιαίτερα μετά τις κοινωνικά άδικες και οικονομικά αναποτελεσματικές οριζόντιες περικοπές στις οποίες επιδόθηκε, λόγω πολιτικής δειλίας, η κυβέρνηση Βενιζέλου – Σαμαρά. Αν, όμως, η τωρινή κυβέρνηση θέλει πράγματι να καταλήξει σ’ ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα με στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης τότε οφείλει να επανεξετάσει κάθε σύνταξη από την αρχή με βάση συγκεκριμένα ποσοστό αναπλήρωσης, να ενοποιήσει την κύρια με την επικουρική σύνταξη και να στηρίξει το νέο σύστημα σε τρεις πυλώνες: τον κρατικό, τον επαγγελματικό και τον ιδιωτικό.

Οι καιροί δεν είναι κατάλληλοι για ιδεοληψίες. Το κράτος έχει χρεοκοπήσει. Οι αρνητικές επιπτώσεις από μία αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών έχουν επισημανθεί με αντικειμενικότητα. Η άρνηση να υλοποιηθούν οι απαιτήσεις των δανειστών απλά θα οδηγήσουν σε νέα κρίση. Δεν μίλησε τυχαία για crisis mode ο Dijsselbloem.

Η πιο σημαντική κίνηση που οφείλει να γίνει, όμως, αφορά την ουσιαστική περικοπή της δημόσιας δαπάνης. Μόνο έτσι θα δώσει ανάσα στο υπό κατάρρευση ασφαλιστικό σύστημα. Μέχρι σήμερα καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να το κάνει. Φοβήθηκε ότι θα χάσει την εκλογική της πελατεία. Ο Σύριζα δεν έχει οργανωμένη, πιστή εκλογική βάση αντίστοιχη με αυτήν του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ – που την αντέγραψε. Για να τη φτιάξει θέλει χρόνο και χρήμα. Δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Το μόνο που του απομένει είναι η αποφασιστικότητα να πάει μπρος εκεί που οι προηγούμενοι κιότεψαν. Αν δεν το κάνει η τύχη του θα είναι χειρότερη απ’ αυτήν των προκατόχων του.