Είπαν ορισμένοι ότι ξεπέρασε τα όρια. Στην πραγματικότητα, ήταν ο εαυτός του. Ο λόγος για τον δήμαρχο Βόλου, Αχιλλέα Μπέο, και τις δημόσιες κατηγορίες που εξαπέλυσε κατά της Ζέττας Μακρή, πρώην υφυπουργού Παιδείας και νυν βουλευτού της Μαγνησίας. Μπροστά στον υπουργό Χρίστο Δήμα, σε κάμερες και μικρόφωνα, ο Μπέος είπε: «Υπουργέ μου, να κάνετε και 2-3 καινούργια σχολεία γιατί, επί ημερών της κυρίας Μακρή, μας γέμισε κοντέινερ». Στη συνέχεια τη χλεύασε, λέγοντας «τα δίχτυα στις μπασκέτες θα τα βάλει η Μακρή από τα λεφτά που πήρε από τον ΟΠΕΚΕΠΕ» και την προκάλεσε να εξηγήσει στον κόσμο αν είναι βοσκοπούλα ή όχι.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Και σίγουρα δεν είναι η τελευταία. Ο κατάλογος των ύβρεων και τραμπουκισμών που έχει εκστομίσει δημόσια ο δήμαρχος Βόλου θα αρκούσε για μια μικρή εγκυκλοπαίδεια χυδαιολογίας. Το 2017, αποκαλούσε δημότη που διαμαρτυρόταν για πλημμύρες «καραγκιόζη» και «κοπρίτη». Το 2019, απευθυνόμενος σε γυναίκα δημοτικό σύμβουλο της αντιπολίτευσης, της είπε: «Μάζεψέ τα και φύγε, βρε καραγκούνα». Την ίδια χρονιά, σε ζωντανή μετάδοση, είπε σε δημοσιογράφο που τον ρώτησε για έργο του Δήμου: «Άντε ρε ξεφτιλισμένε, που θες και ερωτήσεις». Σε άλλο περιστατικό, σε δημοτικό συμβούλιο, απευθυνόμενος σε αιρετό είπε: «Είσαι ξεφτίλα, βρε σουργελοειδές, που θα μας κάνεις και μάθημα».

Αυτή είναι η πολιτική του ταυτότητα. Κανένας δήμαρχος δεν έχει επενδύσει τόσο συστηματικά στη γλώσσα του πεζοδρομίου ως εργαλείο εξουσίας. Η στρατηγική είναι απλή: υποτιμά, προσβάλλει, εκφοβίζει, κερδίζει. Οι Βολιώτες τον ψηφίζουν και τον επανεκλέγουν με υψηλά ποσοστά. Η συμπεριφορά του όχι μόνο δεν αποτελεί εμπόδιο στην εκλογή του αλλά τον καθιστά εκλεκτό. Αυτό που στην Αθήνα φαίνεται χυδαίο, στον Βόλο εκλαμβάνεται ως ντόμπρο και αντρικό.

Οι επιθέσεις του, λοιπόν, δεν προκύπτουν επειδή «ξεφεύγει». Αυτή είναι η αισθητική του και είναι αποδεκτή. Το ύφος αυτό του δημάρχου είναι ο καθρέφτης της πόλης. Αυτός είναι ο μέσος Βολιώτης: ένας Μπέος και μισός. Οι επαναλαμβανόμενες εκλογικές νίκες του δείχνουν αποδοχή, δείχνουν την εξοικείωση της τοπικής κοινωνίας με τη φτήνια, με τον κυνισμό και με την κατάργηση των κανόνων ευγένειας.

Ο Αχιλλέας Μπέος από μόνος του δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το σύμπτωμα. Το πρόβλημα είναι οι πόλεις που δεν ντρέπονται να εκπροσωπούνται από Μπέους.

Διαβάστε επίσης

Τζορτζ Σολέας: Ο Καναδός που αγοράζει ποτά δισεκατομμυρίων