Νίκος Λούλης (Loulis Food Ingredients): Ο επίμονος μυλωνάς!

Καθώς αφήνω πίσω μου τα μεγάλα πλοία που ετοιμάζονται να σαλπάρουν από τον Πειραιά για Κρήτη, ακολουθώ τις πινακίδες προς Δραπετσώνα. Ο δρόμος, ελικοειδής, αρχίζει να στρίβει, να ανεβαίνει σιγά-σιγά, να σε προετοιμάζει γι’ αυτό που αποκαλύπτεται μπροστά σου. Ένα σκηνικό όπου οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις συναντούν μια θάλασσα γυαλί κάτω από τον ήλιο και τον καθαρό ουρανό.

Εκεί, στον όρμο Αγίου Γεωργίου βρίσκονται από το 1928 οι Μύλοι Λούλη.

Δίπλα η ιχθυόσκαλα Κερατσινίου, απέναντι η Ψυτάλλεια, δεξιά στο βάθος η Σαλαμίνα και απέναντι στο λόφο το σημείο απ’ όπου λέγεται ότι ο Ξέρξης παρακολουθούσε τη ναυμαχία.

Ο Νίκος Λούλης, νεότατος, μόλις 40 ετών, πρόεδρος της Loulis Food Ingredients, με συναντά στην είσοδο κρατώντας το σακάκι του στο χέρι.

Με οδηγεί κατευθείαν προς το Μουσείο που έχουν δημιουργήσει, ένα εντυπωσιακό εκπαιδευτικό για σχολεία χώρο, που αποτυπώνει όχι μόνο την ιστορία της αλευροβιομηχανίας, αλλά και τη μακρά διαδρομή της οικογενειακής παράδοσης, ξεκινώντας από τον πρώτο πετρόμυλο στην Αετοράχη Ηπείρου το 1782.

Ανέλαβε τα ηνία μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές του, στα 24 του χρόνια, και έκτοτε έχει καταφέρει να διπλασιάσει την εταιρεία και να τη μετασχηματίσει από έναν κλασικό παραγωγό αλεύρων σε μία σύγχρονη βιομηχανία τροφίμων που παράγει πάνω από 800 προϊόντα και πρώτες ύλες για αρτοποιία και ζαχαροπλαστική.

Με 4 εργοστάσια σε Ελλάδα και Βουλγαρία, 450 εργαζόμενους, εξαγωγές σε 25 χώρες, είναι ο μεγαλύτερος παίκτης όχι μόνο στην ελληνική αγορά, αλλά και στα Βαλκάνια.

«Είμαι περήφανος γιατί είμαστε ο πρώτος 100% πράσινος μύλος στην Ελλάδα, ό,τι παράγουμε είναι από 100% πράσινη ενέργεια μέσω δικών μας φωτοβολταϊκών, αλλά και μέσω συμβάσεων με αιολικά και ηλιακά πάρκα» λέει, περιγράφοντας πώς η εταιρεία επενδύει στη βιωσιμότητα και πως κατάφεραν τις εντυπωσιακές  ESG επιδόσεις.

Πότε πήρε τα μεγαλύτερα ρίσκα και πώς ένιωσε το βάρος της ευθύνης ως συνεχιστής μιας σκυταλοδρομίας  7 γενεών;

Εξηγεί γιατί το 75% της πρώτης ύλης προέρχεται από χώρες της Μαύρης Θάλασσας και αν η Ελλάδα θα μπορούσε να αυξήσει την παραγωγή της.

«Το σιτάρι από τις αρχές αυτού του αιώνα έχει γίνει χρηματιστηρικό προϊόν, οπότε, είτε είναι ξένο είτε ελληνικό, οι τιμές ορίζονται από τα διεθνή χρηματιστήρια και ως εκ τούτου είμαστε εκτεθειμένοι σε μεγάλες αυξομειώσεις που μπορεί να είναι και κερδοσκοπικές…», λέει χαρακτηριστικά o Νίκος Λούλης για την αβεβαιότητα και τις προκλήσεις της εποχής.

Απαντά  επίσης γιατί κλείνουν οι φούρνοι στην Ελλάδα.

Πόσο έχουν αλλάξει τα δεδομένα και η γραφειοκρατία στη χώρα μας για το επιχειρείν από τη δεκαετία του ’90, όταν ο πατέρας του, Κωνσταντίνος, στην προσπάθειά του να φτιάξει το σύγχρονο και πολυδάπανο μύλο στον Βόλο χρειάστηκε 7,5 χρόνια, πέρασε από 86 επιτροπές του Δημοσίου, μάζεψε 364 υπογραφές και στο τέλος έχτισε στον ίδιο χώρο τον Ναό της Αγίας Υπομονής;

Μεγαλύτερο επίτευγμά του θεωρεί την οικογένεια του, τις τρεις κόρες του, ενώ παραδέχεται ότι ακόμη και σήμερα αυτομαστιγώνεται όταν κάνει λάθη και δεν ξεχνάει τις συμβουλές που του έδωσε ο πατέρας του: «Τίποτα δεν είναι δεδομένο, όλα μπορούν να χαθούν μέσα σε μία μέρα, σε μία ώρα».

Ο Νίκος Λούλης είναι δραστήριο μέλος στο γενικό συμβούλιο του ΣΕΒ και δεν κρύβει το ενδιαφέρον του να εμπλακεί πιο εντατικά, ώστε να ενισχυθεί ο χώρος της βιομηχανίας.