Maison Valentino: Η σύγκρουση Απόλλωνα και Διονύσου στο πεδίο του μπαρόκ δίνει πνοή στη νέα συλλογή

Μετά τον θάνατο του ιδρυτή, Valentino Garavani, ο οίκος παρουσίασε στη Ρώμη τη συλλογή Interferenze Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026, στο ιστορικό Palazzo Barberini.

Η συλλογή, με έντονες μπαρόκ επιρροές, δεν ήταν απλώς μια παρουσίαση ρούχων· ήταν μια σκηνοθετημένη εμπειρία όπου η αρχιτεκτονική λειτούργησε ως ερμηνεία των ενδυμάτων.

Η ισορροπημένη συνύπαρξη των αντιφάσεων

Το Palazzo Barberini χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως χώρος επίδειξης για τη συλλογή του δημιουργικού διευθυντή του οίκου, Alessandro Michele. Τα ενδύματα σχεδόν αναδύθηκαν οργανικά από την ίδια τη δομή του κτιρίου, σαν να ήταν ήδη εκεί, κρυμμένα μέσα στις τοιχογραφίες, στις καμπύλες και τους άξονες του χώρου.

Η επιλογή του παλατιού δεν ήταν τυχαία. Είναι ένας τόπος όπου η αρχιτεκτονική ένταση είναι ιστορικά εμφανής, μέσα από τον άτυπο «διάλογο» — ή καλύτερα, τη σύγκρουση — ανάμεσα στον Gian Lorenzo Bernini και τον Francesco Borromini. Δύο κοσμοθεωρίες που δεν συμφιλιώνονται, αλλά συνυπάρχουν. Και ακριβώς αυτή η συνύπαρξη γίνεται το θεμέλιο της συλλογής του Michele.

Από την πρώτη στιγμή, ο θεατής δεν εισέρχεται απλώς σε έναν χώρο, αλλά σε μια εμπειρία μετάβασης και μεταμόρφωσης. Οι δύο σκάλες του παλατιού λειτουργούν σαν εισαγωγή στην ένταση και την αντίθεση που χαρακτηρίζει τη συλλογή: η μία, ευθύγραμμη, σαφής, σχεδόν πειθαρχημένη, απολλώνια· η άλλη, ελλειπτική, στροβιλιζόμενη, αποσταθεροποιητική, διονυσιακή.

Ο Michele χτίζει τη συλλογή του ακριβώς πάνω σε αυτή τη διττότητα.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Valentino (@maisonvalentino)

Η παρεμβολή του Michele και ο ύμνος στο μπαρόκ

Στην πασαρέλα, αυτή η ένταση μεταφράζεται σε σιλουέτες που μοιάζουν να ταλαντεύονται ανάμεσα σε δύο καταστάσεις. Μακριά, αυστηρά παλτά με καθαρές κάθετες γραμμές — σχεδόν «αρχιτεκτονικά» — συνυπάρχουν με υφάσματα που διαλύονται στο φως. Πτυχώσεις που κινούνται, διαφάνειες που αποκαλύπτουν χωρίς να εξηγούν, επιφάνειες που μοιάζουν σταθερές μέχρι τη στιγμή που κάτι τις διαταράσσει.

Εδώ, η «παρεμβολή» δεν είναι απλώς μια ιδέα· είναι μια πράξη. Μια πτυχή που εμφανίζεται εκεί που δεν την περιμένει κανείς. Ένα κέντημα που διακόπτει τη συμμετρία. Ένα ύφασμα που μοιάζει να «γλιστρά» έξω από τη δομή του.

Όπως στην μπαρόκ αρχιτεκτονική, όπου η φόρμα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή, έτσι και το ρούχο του Michele δεν ολοκληρώνεται ποτέ σε μια τελική, σταθερή κατάσταση.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Valentino (@maisonvalentino)

Η ίδια λογική επεκτείνεται και στο περιβάλλον του παλατιού. Πέρα από την αντίθεση των σκαλών, κάτω από την τοιχογραφία του Pietro da Cortona, Θρίαμβος της Θείας Πρόνοιας (1632–1639), ο ουρανός ανοίγει και η αρχιτεκτονική διαλύεται σε φως και μορφές. Η πασαρέλα γίνεται ένα ενδιάμεσο πεδίο: ούτε γη, ούτε ουρανός, αλλά κάτι ανάμεσα. Το βλέμμα χάνει την προοπτική. Το πάνω και το κάτω συγχέονται.

Αυτό είναι το κατεξοχήν μπαρόκ στοιχείο της συλλογής: όχι η υπερβολή, αλλά η αστάθεια που φέρει συναισθηματική ένταση. Η απώλεια του ιδρυτή συνεχίζει να γίνεται αισθητή, με τον σχεδιαστή του οίκου να ταλαντεύεται ανάμεσα στην κληρονομιά και τη συνέχεια.

Και μέσα σε αυτή την αστάθεια, ο Michele εισάγει κάτι βαθιά ανθρώπινο — την ατέλεια. Μικρές «αστοχίες», λεπτομέρειες που μοιάζουν σχεδόν τυχαίες, λειτουργούν σαν ρωγμές μέσα στην τελειότητα.

Όπως το ατελές μαργαριτάρι — εξ ου και η ίδια η λέξη “baroque” που προέρχεται κυρίως από την πορτογαλική λέξη barroco ή την ισπανική barrueco, που σημαίνει μικρό, ακανόνιστου σχήματος ή παραμορφωμένο μαργαριτάρι. Η ομορφιά της συλλογής δεν προκύπτει από την αρμονία, αλλά από τη σύγκρουση.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Valentino (@maisonvalentino)

Παιχνίδι μόδας-αρχιτεκτονικής

Η μόδα, έτσι, παύει να είναι επιφάνεια και ύφασμα. Γίνεται χώρος με διάσταση. Όπως η αρχιτεκτονική οργανώνει την κίνηση του σώματος στη γεωγραφία, έτσι και το ένδυμα οργανώνει την ταυτότητα μέσα στον κοινωνικό χώρο.

Είναι μια δομή που ταυτόχρονα επιβάλλει και διαταράσσει. Ένας μηχανισμός τάξης που εμπεριέχει τη δυνατότητα της απόκλισης και της διαφοροποίησης.

Σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία ενός και μόνο κόκκινου φορέματος προς το τέλος της επίδειξης αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Το κόκκινο — άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Valentino Garavani — δεν λειτουργεί απλώς ως φόρος τιμής.

Είναι ένα σημείο μνήμης. Ένα ίχνος συνέχειας μέσα σε μια διαδικασία μετασχηματισμού την οποία έχει αναλάβει τα τελευταία δύο χρόνια ο Michele.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Valentino (@maisonvalentino)

Η υπόγεια ελληνική διάσταση

Η ελληνική διάσταση του χώρου και της επίδειξης δεν είναι άμεσα ορατή αλλά ουσιαστική. Η ίδια η έννοια της αντίθεσης — της σύγκρουσης χωρίς αναγκαστική συμφιλίωση — ανήκει στη βαθύτερη φιλοσοφική παράδοση της Ελλάδας. Πρόκειται για μια συνύπαρξη εντάσεων, μια «ασταθή ισορροπία», όπου τα αντίθετα δεν αναιρούνται, αλλά διατηρούνται ζωντανά.

Ο απολλώνιος ρυθμός εστιάζει στις σαφείς, μαθηματικές ή «αρμονικές αναλογίες», που συχνά αντλούν την έμπνευσή τους από την πυθαγόρεια σκέψη ή τον κλασικισμό, με στόχο την αισθητική ισορροπία. Και μέσα στην ισορροπία o Michele παρεμβάλλεται εισάγοντας τη χαοτική, εκστατική και συναισθηματική ενέργεια του Διόνυσου.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Valentino (@maisonvalentino)

«Το έργο μου έχει να κάνει αποκλειστικά με την παρεμβολή. Εγώ ο ίδιος είμαι μια παρεμβολή, επειδή βρίσκομαι στη θέση κάποιου άλλου. Αυτή είναι η εποχή στην οποία ζούμε, διαμορφωμένη από την ένταση που δημιουργεί το έργο μου — μια απαιτητική εργασία που απαιτεί τεράστια προσοχή. Αλλά είναι επίσης η σοφία των χεριών που τη δημιουργούν. Είναι ο κόσμος που προχωράει μπροστά, είναι η τεχνολογία. Το κάνω με τον δικό μου τρόπο, με κρυμμένα λάθη παντού», ανέφερε ο σχεδιαστής στο τέλος της επίδειξης.

Αυτό ακριβώς πετυχαίνει ο Michele για τον Valentino.

Δεν επιχειρεί να εξομαλύνει το παρελθόν με το παρόν. Δεν αναπαράγει την κληρονομιά· τη διακόπτει, τη μετατοπίζει, την «παρεμβάλλει».

Ο νέος Valentino

Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι μια συλλογή, αλλά μια αίσθηση: ότι η μόδα, όπως και η αρχιτεκτονική, είναι ένα πεδίο δυνάμεων. Ένα σύστημα όπου η τάξη και το χάος, το απολλώνιο και το διονυσιακό, η μνήμη και η επινόηση συνυπάρχουν χωρίς να ακυρώνουν η μία την άλλη. Με αυτόν τον τρόπο, ο Michele δημιουργεί τη συνέχεια για το Maison Valentino.

Και μέσα στην ένταση γεννιέται ο νέος Valentino.

Διαβάστε επίσης: 

Ο Έλληνας Valentino: Ποιος ήταν ο δάσκαλός του Γιάννης Ντεσσές, γιατί δίχασε το νυφικό της Ωνάση, η σχέση του με τη Μαρί-Σαντάλ και το jet set της Μυκόνου

Valentino: Η ζωή και ο μύθος του τελευταίου αυτοκράτορα της μόδας που έντυσε τη Τζάκι νύφη για τον Ωνάση

Love story: Όχι, δεν μπορείς και δεν πρέπει να γίνεις άλλη μία Carolyn Bessette Kennedy