Apollo’s Muse: Η αποκλειστική ιδιωτική λέσχη του Λονδίνου με τα αληθινά αρχαία ελληνικά αγάλματα των 80 εκατ.

Η εβδομάδα μόδας του Λονδίνου δεν ήταν ποτέ μόνο για τα ρούχα. Άλλωστε, πλέον ο τρόπος παρουσίασης μιας συλλογής συχνά δηλώνει πιο πολλά απ’ ότι το ίδιο το ένδυμα. Ο χώρος, οι καλεσμένοι, η μουσική, όλα συμβάλλουν στην έκφραση της πρόθεσης του σχεδιαστή.

Η ενδυνάμωση της νύμφης

Αυτή τη σεζόν, η πρόθεση της Di Petsa είχε αρχαίες, βίαιες, μητρικές και οργισμένες επιρροές. Η Πέτσα έστρεψε το βλέμμα της προς τη Μέδουσα και δεν πέτρωσε γιατί δεν αναφέρθηκε στο τέρας, αλλά στη νύμφη πριν από την τιμωρία.

Όμορφη, ευάλωτη, όπως λέει ο μύθος, μέχρι τον βιασμό της από τον Ποσειδώνα στον ναό της Αθηνάς, έτσι ερμηνεύθηκε από την Ελληνίδα σχεδιάστρια. Η μεταμόρφωση δεν ήταν απλώς κατάρα· ήταν επιβίωση. Τα φίδια στα μαλλιά, το βλέμμα που πετρώνει όποιον την κοιτάξει, η οργή της που γίνεται ασπίδα.

Μια οργή που σήμερα, στο Bacchanalia του Λονδίνου — έναν χώρο που μοιάζει σαν η αρχαία Ελλάδα και το σύγχρονο Λας Βέγκας να απέκτησαν παιδί — επανέρχεται. Η Μέδουσα εμφανίστηκε σε φιδίσια μοτίβα και ατημέλητα μαλλιά που συνόδευαν τούλια, υγρά υφάσματα και γυμνό δέρμα. Η επίδειξη της Di Petsa πραγματοποιήθηκε στο αποκλειστικό Members’ Club του Bacchanalia, το Apollo Muse, ανάμεσα σε αληθινά (ναι αληθινά) αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά αγάλματα.

«Είναι τρομακτική, αλλά είναι και μητρική φιγούρα. Με ενδιαφέρει πώς αγκαλιάζει τη γυναικεία της οργή», είπε η σχεδιάστρια. «Συνειδητοποίησα ότι ίσως είχα κι εγώ αυτοεπιβαλλόμενους φόβους. Ήθελα να απελευθερωθώ δημιουργικά». Η Πέτσα δεν σχεδίασε απλώς σιλουέτες· σχεδίασε χειρονομίες, για μια επίδειξη που κράτησε πιο πολύ απ’ ότι έπρεπε για ορισμένους κριτικούς.

Στην περίπτωση της Πέτσα μπορεί το σκηνικό να άρμοζε λόγω της ελληνικής καταγωγής της και της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας της που αποτυπώνεται στις δημιουργίες της, σε άλλες περιπτώσεις όμως ίσως όχι.

Apollo’s Muse: 80 εκατομμύρια για μια σκηνοθετημένη αρχαιότητα

Το Bacchanalia άνοιξε στα τέλη του 2022, ως το πιο φιλόδοξο έργο του δισεκατομμυριούχου Richard Caring. Ο ισχυρός άνδρας πίσω από το κόκκινο βελούδινο σκοινί του Λονδίνου είχε στόχο να δημιουργήσει μια καθηλωτική, παρακμιακή και αυθεντική ελληνορωμαϊκή ατμόσφαιρα.

Ο ιδιοκτήτης της Caprice Holdings, οραματίστηκε το εστιατόριο Bacchanalia και το αποκλειστικό κλαμπ Apollo’s Muse, που κρύβεται αριστερά του μπαρ, πίσω από μια τεράστια, βαριά πόρτα, ως μια «γιορτή της ζωής». Εμπνευσμένη από την «ακολασία» των αρχαίων ρωμαϊκών διονυσιακών εορτών, σκοπό της είναι οι επισκέπτες να πίνουν, να διασκεδάζουν και να «συνευρίσκονται» με το αντίθετο ή και το ίδιο φύλο…

Ο βασιλιάς της Mayfair περιγράφει τον σέξι χώρο ως ένα «καταφύγιο για ερωτευμένους» με ρομαντική ατμόσφαιρα και κεριά. Αντιδρώντας στους «νέους πουριτανούς» που αποφεύγουν αυτές τις δραστηριότητες, το Apollo’s Muse κοστίζει 75.000 λίρες ετησίως σε όσους θέλουν να γίνουν μέλη και να δειπνήσουν δίπλα σε αρχαία ελληνικά αγάλματα του 4ου αιώνα Π.Χ.

Η λέσχη, η μούσα και η οικειοποίηση της αρχαιότητας

Το club πήρε το όνομά του από το ελληνορωμαϊκό άγαλμα της Μούσας του Απόλλωνα (2ος αι. π.Χ.), αγορασμένο από τον οίκο Christie’s, που σήμερα δεσπόζει στην κεντρική σάλα. Όλες οι αρχαιότητες αποκτήθηκαν απευθείας από τον Caring μέσω διεθνών δημοπρασιών υψηλού επιπέδου από τους οίκους Sotheby’s και Christie’s. Πρόκειται για έργα άνω των 2.000 ετών. Σε αυτά συγκαταλέγονται η ρωμαϊκή μαρμάρινη Αφροδίτη (1ος/2ος αι. μ.Χ.), η ελληνική ταφική λήκυθος (4ος αι. π.Χ.) και πλήθος αγαλμάτων και προτομών, όλα αυθεντικά εκτός από ένα.

Πριν την εγκατάστασή τους, φυλάχθηκαν προσωρινά σε αποθήκη του Caring κοντά στον σταθμό Euston του Λονδίνου. Η τοποθέτησή τους είναι προκλητική: σε γωνίες, κάτω από σκάλες, δίπλα σε τραπέζια. Όχι σε απόσταση ασφαλείας, αλλά σε οικειότητα με το φαγητό και το αλκοόλ, και στα χέρια που μπορούν να τα αγγίξουν, αφού πληρώσουν το ανάλογο τίμημα.

Το άγαλμα που δεν είχε την τύχη να γίνει θεατής της νύχτας στη Mayfair κρίθηκε υπερβολικά βαρύ για να τοποθετηθεί πάνω από το μπαρ και αντικαταστάθηκε με γύψινο αντίγραφο γιατί η ασφάλεια των θαμώνων σίγουρα προηγείται αυτής της τέχνης όταν η απόλαυση του νεγκρόνι και της τρούφας στις τηγανητές πατάτες απειλείται.

Η κρυφή και «φαινομενικά» αποκλειστική λέσχη πίσω από τον ναό του Διονύσου, είναι ένας διαφορετικός χώρος, εσωτερικά ενταγμένος αλλά λειτουργικά διακριτός. Για να γίνει κάποιος δεκτός, απαιτείται πρόταση από δύο μέλη της ιστορικής λίστας των 30 αρχικών μελών του Annabel’s.

Η λογική είναι σαφής: δεν πρέπει να είσαι απλώς πλούσιος, αλλά καλά διασυνδεδεμένος πλούσιος. Η επιχειρηματικότητα του Caring είναι αλάνθαστη καθώς το Annabel’s ανήκει επίσης στο χαρτοφυλάκιό του. Μάλιστα τα δύο βρίσκονται στρατηγικά σε απόσταση αναπνοής το ένα από το άλλο.

Εδώ, η αρχαιότητα δεν είναι διακόσμηση· είναι ταυτότητα και κεφαλαιοποίηση.

Οι Βάκχες του Damien Hirst και το Συμπόσιο του Πλάτωνα με iPhones

Το εστιατόριο Bacchanalia δεν είναι μουσείο. Είναι εμπειρία και σκηνικό δύναμης. Στο κεντρικό εστιατόριο, ο Damien Hirst καλέστηκε να δημιουργήσει σύγχρονα θεματικά γλυπτά, συνομιλώντας με την αρχαιότητα σίγουρα όχι με σεβασμό, αλλά με ένταση.

Τα πέντε αγάλματα του Βρετανού σύγχρονου καλλιτέχνη απεικονίζουν ένα φτερωτό λιοντάρι, έναν μονόκερο με δύο φτερωτούς εραστές, έναν άλλο μονόκερο, τη Μέδουσα και τον Βάκχο. Όπως μάλιστα κάθεται κανείς σε τραπέζι κάτω από το τέρμα αριστερά αιωρούμενο άγαλμα παρατηρεί ότι θυμίζει έντονα γυναικείο σώμα και μορφή. Κι αν προσέξει πιο πολύ μπορεί να διακρίνει τατουάζ επάνω του. Λέγεται ότι τα ίδια τατουάζ βρίσκονται και στα ίδια σημεία του σώματος της συντρόφου του καλλιτέχνη.

Η διάκριση των δύο χώρων είναι ξεκάθαρη. Το εστιατόριο είναι ένα σύγχρονο, μυθικό σκηνικό στο οποίο μπορεί να εισέλθει οποιοσδήποτε. Εκεί, το πάντρεμα της ελληνορωμαϊκής αισθητικής με ένα φτηνό μοτέλ του Λας Βέγκας είναι εμφανές. Το Apollo Muse όμως κινείται σε άλλο επίπεδο, πιο αυθεντικό και αυτό οφείλεται στο ότι η τέχνη εντός του δεν προσπαθεί να απεικονίσει το Συμπόσιο του Πλάτωνα με φιγούρες που κρατούν iPhone.

Ένα πολιτισμικό και βαθιά κοινωνικό ερώτημα

Και ενώ δεν υπάρχει νομική παρατυπία καθώς τα έργα αποκτήθηκαν νόμιμα, μέσω μεγάλων οίκων και είναι ιδιόκτητα, το ερώτημα δεν είναι νομικό. Είναι πολιτισμικό και βαθιά κοινωνικό.

Όταν η Μέδουσα γίνεται δήλωση στην πασαρέλα, η Αφροδίτη γέρνει πάνω από τα τραπέζια των δισεκατομμυριούχων και οι θαμώνες πρέπει να βγουν από την ιδιωτική λέσχη και να διασχίσουν το εστιατόριο για να φτάσουν στον Κήπο των Εσπερίδων (δηλαδή τη γυναικεία τουαλέτα), είναι αμφίβολο αν το όραμα του Caring πέτυχε.

Τα members clubs συχνά υπόσχονται ασφάλεια και ιδιωτικότητα. Κι όμως, πρόσφατες αναφορές για ποτά γυναικών που στοχευμένα νοθεύονται από θαμώνες με κακόβουλες προθέσεις και για Birkin που εξαφανίζονται από καρέκλες, αποδομούν το λονδρέζικο αφήγημα της προστατευμένης ελίτ.

Πόσο «ασφαλής» και αποκλειστική μπορεί να είναι τελικά μια ιδιωτική λέσχη όταν η βαριά πόρτα ανοίγει με ευκολία σε δύο εξαιρετικά ελκυστικές, μόνες γυναίκες-μη μέλη;

Πρόκειται για αναβίωση ή για εμπορική απορρόφηση; Για διάλογο με το παρελθόν ή για εξαγορά του; Η Πέτσα χρησιμοποίησε τη Μέδουσα ως σύμβολο ενδυνάμωσης. Ο Caring χρησιμοποίησε την αρχαιότητα ως αρχιτεκτονική ισχύος και κεφαλαιοποίησης.

Και κάπου ανάμεσα σε τούλια και μάρμαρα, η ερώτηση παραμένει καυτή: Η αρχαία ελληνική τέχνη ανήκει σε όποιον μπορεί να σηκώσει το σφυρί της δημοπρασίας; Ή μήπως υπάρχει (ή θα έπρεπε να υπάρχει) ένα όριο, έστω αόρατο, ανάμεσα στη συλλογή και τον σεβασμό;

Και τελικά ποιος έχει δικαίωμα να γνωρίζει και να εκτίθεται στην ιστορία ενός πολιτισμού χιλιάδων ετών;

Για τους Βρετανούς, η απάντηση δεν είναι απλή. Όμως το βλέμμα της Μέδουσας της Di Petsa παραμονεύει.

Διαβάστε επίσης:

Annabel’s: Η ιστορία του club όπου γιόρτασαν τα γενέθλιά τους τα παιδιά Τσάκου – Κριθαριώτη 

House of Schiaparelli: Η καρδιά της Ιταλίδας αριστοκράτισσας συνεχίζει να χτυπά σουρεαλιστικά 

Χρύσανθος Πανάς στο Mononews: Το Αιολικό του Takis, γιατί η τέχνη κάνει καλό στην πόλη και τα μελλοντικά του σχέδια