Σε επίπεδα υστερίας έχουν φτάσει πολλοί κατασκευαστές αυτοκινήτων με τις ρυθμίσεις των συστημάτων ενεργητικής ασφάλειας που συνεπικουρούν τον οδηγό για ασφαλείς μετακινήσεις.

Πολλοί αναφέρονται σ’ αυτά με δημιουργικές εκφράσεις τύπου «ομπρέλα» ή «σουίτα» αλλά η ουσία παραμένει ίδια: Συστήματα που προστατεύουν τον οδηγό από τον εαυτό του. Χωρίζονται κατά βάση σε 5 κατηγορίες:

1

  1. Έλεγχος ευστάθειας – πρόσφυσης 
  2. Διατήρηση πορείας – λωρίδας 
  3. Προειδοποίηση για επικείμενη σύγκρουση
  4. Συμμόρφωση με τα όρια ταχύτητας
  5. Αξιολόγηση της κόπωσης του οδηγού

Στα αυτοκίνητα προηγούμενης γενιάς, αυτά τα συστήματα ήταν μονοδιάστατα και απενεργοποιούνταν σχετικά εύκολα. Πλέον το καθένα έχει αποκτήσει δεκάδες παραμέτρους ή ρυθμίσεις που καθιστούν αδύνατη ή εξαιρετικά χρονοβόρα την απενεργοποίησή τους κάθε φορά που εκκινεί το όχημα.

Αργά ή γρήγορα ο οδηγός παραιτείται από την προσπάθεια να οδηγήσει και αφήνεται στο έλεός τους. Εκεί αρχίζει η υστερία: Μέτρησα όντας συνοδηγός, 139 προειδοποιήσεις σε 17 λεπτά σε παρουσίαση νέου μοντέλου.

Οδηγούσε συνάδελφος «εγώ αφήνω τα συστήματα, μου αρέσουν» που εκ πεποιθήσεως τηρεί τα όρια ταχύτητας και τις αποστάσεις. Προφανώς με 8 προειδοποιήσεις το λεπτό, το «σύστημα» δε σε προστατεύει, αλλά σε πανικοβάλλει και σε εκνευρίζει.

Στα μάτια μου, επιτείνει αυτό που προσπαθεί να αποφύγει, το ατύχημα. Πέρα από τον εκνευρισμό όμως υπάρχουν και άλλα επικίνδυνα φαινόμενα. Π.χ. το φρένο έκτακτης ανάγκης παρεμβαίνει αν κινείσαι σε στενό δρόμο και βρίσκεται μπροστά σου υπό γωνία άτσαλα σταθμευμένο αυτοκίνητο.

Το ραντάρ διαβάζει πορεία σύγκρουσης, ενεργοποιεί τα φρένα στο μέγιστο και αν τη γλυτώσεις με ένα πιάσιμο στο σβέρκο πάει καλά, αν σκάσει κάποιος πίσω σου, άντε να του εξηγήσεις ότι πάτησε φρένο μόνο του το αυτοκίνητο. 

Η παρέμβαση του συστήματος διατήρησης λωρίδας μπορεί να καταστεί επικίνδυνη σε δρόμο με στροφές και έντονη ολισθηρότητα λόγω βροχής.

Η απόσπαση προσοχής του οδηγού από το δρόμο και ενόσω προσπαθεί να καταλάβει σε τι αφορά η νέα προειδοποίηση, επίσης μπορεί να οδηγήσει σε λάθος. Αν το σύστημα ελέγχου της κόπωσης δει ότι δεν αντιδράς, παίρνει πρωτοβουλία βάζει το αυτοκίνητο σε safe mode και το σταματά.

Κατανοώ ότι όλα αυτά μπορεί να σώσουν ζωές σε μια ακραία περίπτωση αλλά στην καθημερινότητα χειροτερεύουν ζωές. Σε κάποιες περιπτώσεις το σύστημα  ελέγχου της κόπωσης μου τονίζει ότι είμαι κουρασμένος παρότι οδηγώ 10 λεπτά μετά από πολύωρο ύπνο, νωρίς το πρωί.

Κλείνω επισημαίνοντας πως η αυτοκινητοβιομηχανία έχει πάρει μια κατεύθυνση όπου ο οδηγός παίζει ολοένα και λιγότερο ρόλο. Φοβάμαι πως για την αυτοκίνηση «ο ρόλος των βλακών» θα αποβεί καθοριστικός για την αποστείρωσή της.

Διαβάστε επίσης: 

F1 Βαρκελώνη, δοκιμές ελαστικών: Ταχύτερος όλων ο Λεκλέρκ!

Να τι μπορεί να γίνει με τους ηλικιωμένους οδηγούς!

Bentley: Ό,τι αξίζει αντέχει στο χρόνο!