– Γιατί το κάνεις αυτό, νέα γυναίκα;
– Ποιο;
– Δεν ξέρεις ποιο; Ας πούμε ότι έχω από το υστέρημά μου να δώσω πέντε ευρώ. Τι είναι καλύτερο, να τα δώσω σε σένα για την ενίσχυση του ΚΚΕ ή να το δώσω στον κύριο και να πάρω τη “Σχεδία”;
– Να τα δώσεις σε μένα για να εξασφαλίσουμε και στον άνθρωπο στέγη και φαϊ.
– Ο κύριος δε θέλει στέγη και φαγητό, δουλειά χρειάζεται. Και κατά προτίμηση σε αυτή τη ζωή.
– Αυτό, μόνο το ΚΚΕ το εξασφαλίζει. Να σου πω, μήπως είσαι η Ειρήνη Αγαπηδάκη;
– Ναι.
– Κρίμα και σε διαβάζω στο fb. Νόμιζα ότι νοιάζεσαι για τους φτωχούς.
– Και βέβαια νοιάζομαι.
– Τότε γιατί δεν ενισχύεις το ΚΚΕ;
– Γιατί το ΚΚΕ μαθαίνει σε παιδιά σαν εσένα, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Γι’ αυτό δε σε νοιάζει που στερείς το μεροκάματο του άλλου. Αυτό που κάνεις, είναι απαράδεκτο.
– Απαράδεκτη είσαι εσύ, που ήρθες να μου κάνεις κήρυγμα. Άντε που τολμάς να με κρίνεις!
– Κοίτα να το συνηθίσεις, γιατί το ΚΚΕ δε θα σε προστατέψει από την κριτική. Μπορεί να μη στο μάθανε στο σχολείο, αλλά θα το μάθεις θες δε θες. Γι’αυτό να λες και κανένα ευχαριστώ που βρέθηκε ένας να στο πει.

Η κουβέντα δε συνεχίστηκε πολύ, αλλά είχε καλό τέλος, αφού όπως είπε ο κύριος που πουλούσε τη Σχεδία,

“Κορίτσια, εγώ ευχαριστώ γιατί όση ώρα τσακώνεστε, πούλησα τρία περιοδικά”.

Ρε που φτάσαμε. Να απασχολούμε τα πιτσιρίκια του ΚΚΕ για να μπορούν οι πωλητές της Σχεδίας να κάνουν τη δουλειά τους.