Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι πάντα υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας κι εφόσον είναι σε εξέλιξη μια μεγάλη αστυνομική έρευνα σε βάρος της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά», δεν μπορώ σε καμιά περίπτωση να δικάσω τους υπεύθυνους.

Όμως, επειδή κάποια στοιχεία υπάρχουν, κάποιες πληροφορίες έχουν συγκεντρώσει οι αρχές, δε γίνεται να μην ασχοληθώ με μια πτυχή της υπόθεσης που πονάει περισσότερο.

Διότι υπάρχουν σκάνδαλα και σκάνδαλα. Υπάρχουν υποθέσεις διαφθοράς που προκαλούν οργή για το μέγεθος της οικονομικής ζημιάς, για την ασυδοσία, για την περιφρόνηση των νόμων και των θεσμών.

Όπως π.χ. για τα όσα έγιναν στην υπόθεση της Pizza Fan, στην υπόθεση του «Χωριάτικου» ή ακόμη και στο σκάνδαλο με την «παράγκα Λιόλιου» που εκεί πλήττει τον αθλητισμό και το αθλητικό ιδεώδες.

Υπάρχουν, όμως, και υποθέσεις που έχουν ένα εντελώς διαφορετικό βάρος στον αξιακό κώδικα μιας κοινωνίας. Σίγουρα στον δικό μου, φαντάζομαι και σε κάθε άνθρωπο που έχει ελάχιστη ενσυναίσθηση.

Γιατί στην υπόθεση της ΜΚΟ, δεν πλήττεται μόνο το δημόσιο ή το ιδιωτικό χρήμα αλλά κάτι πολύ βαθύτερο.

Δίνεται ένα ισχυρό χτύπημα στην ίδια την εμπιστοσύνη των ανθρώπων στην αλληλεγγύη.

Η υπόθεση της ΜΚΟ που φέρεται να συγκέντρωνε χρήματα για άρρωστα παιδιά, αλλά ένα σημαντικό μέρος των δωρεών δεν έφτανε ποτέ στις οικογένειες που είχαν ανάγκη, ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία.

Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς την οργή που προκαλεί η σκέψη ότι κάποιοι φέρονται να εκμεταλλεύτηκαν τον πόνο μικρών παιδιών για να εξασφαλίσουν την προσωπική τους ευημερία.

Παιδιά που δίνουν τη δική τους μάχη για τη ζωή.

Αλλά και γονείς που ζουν καθημερινά με την αγωνία, που μετρούν τις ώρες, τις εξετάσεις, τις θεραπείες, που ψάχνουν απεγνωσμένα έναν τρόπο να εξασφαλίσουν ό,τι μπορεί να κρατήσει το παιδί τους στη ζωή.

Γι’ αυτούς τους γονείς, μια δωρεά δεν είναι μια απλή τραπεζική συναλλαγή αλλά μια αχτίδα ελπίδας. Είναι η πίστη ότι κάποιος άγνωστος, κάπου μακριά, συγκινήθηκε από τη δοκιμασία τους και αποφάσισε να σταθεί δίπλα τους. Είναι η αίσθηση ότι δεν είναι μόνοι.

Και βεβαίως υπάρχει και η πλευρά των δωρητών. Ανθρωποι που δίνουν από το υστέρημά τους για να σωθεί έστω κι ένα παιδί, δεν μπορεί να γίνονται αντικείμενο άθλιας εκμετάλλευσης.

Αρα στο θέμα της «Παιδικής Χαράς» είναι μεγαλύτερο πρόβλημα από την οικονομική απάτη και από τα εκατομμύρια που φέρονται να χάθηκαν στη διαδρομή το χτύπημα στην ίδια την έννοια της προσφοράς.

Γιατί από εδώ και πέρα, κάθε πολίτης που θα δει μια έκκληση για βοήθεια, κάθε άνθρωπος που θα κληθεί να συνεισφέρει σε έναν έρανο, κάθε επιχείρηση που θα θελήσει να στηρίξει μια οικογένεια, ενδέχεται να αναρωτηθεί: Είναι αληθινή η ανάγκη; Θα φτάσουν τα χρήματα εκεί που πρέπει; Μήπως κάποιος εκμεταλλεύεται την ευαισθησία μου;

Για σκεφτείτε να σταματήσουν οι δωρεές στη Unicef ή στο Χαμόγελο του Παιδιού ή στη Ελπίδα ή στην Πίστη επειδή κάποιοι άθλιοι τύποι ήθελαν να κάνουν dolce vita με τα λεφτά της προσφοράς.

Για φανταστείτε να σταματήσουμε να δίνουμε αίμα ή να γινόμαστε δωρητές οργάνων επειδή κάποιοι άθλιοι μπορεί κάποια στιγμή να το εκμεταλλευτούν για ίδιον όφελος.

Αυτή λοιπόν είναι η μεγαλύτερη ζημιά. Όταν η καχυποψία αρχίζει να αντικαθιστά την αλληλεγγύη, το τίμημα το πληρώνουν τελικά εκείνοι που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη. Τα παιδιά και οι οικογένειες που δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν.

Όμως, κανένας απατεώνας δεν πρέπει να μας αποστρέψει από την αλληλεγγύη. Δεν πρέπει να κλείσουμε το χέρι μας επειδή κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν εκείνους που το άπλωσαν. Να πάψουμε να εμπιστευόμαστε κάθε πρωτοβουλία αλληλεγγύης επειδή κάποιοι χρησιμοποίησαν τον ανθρώπινο πόνο ως επιχειρηματικό εργαλείο.

Η απάντηση σε τέτοιες υποθέσεις πρέπει να είναι η πλήρης διαλεύκανση, η απόδοση ευθυνών, η αυστηρή τιμωρία όσων αποδειχθεί ότι εξαπάτησαν και η θέσπιση ακόμη πιο ισχυρών μηχανισμών διαφάνειας και ελέγχου στις οργανώσεις που διαχειρίζονται δωρεές.

Αλλά πάνω απ’ όλα πρέπει να είναι η επιμονή μας να παραμείνουμε άνθρωποι.

Να συνεχίσουμε να βοηθάμε, να προσφέρουμε. Να συνεχίσουμε να στεκόμαστε δίπλα σε όσους δοκιμάζονται, χωρίς να επιτρέψουμε σε κανέναν να δηλητηριάσει την πίστη μας στην αλληλεγγύη.

Γιατί η μεγαλύτερη νίκη όσων εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο θα ήταν να καταφέρουν να μας κάνουν όλους καχύποπτους, αδιάφορους και κλεισμένους στον εαυτό μας.

Και η μεγαλύτερη ήττα της κοινωνίας θα ήταν να τους το επιτρέψει.

Μπορεί κάποιοι να εκμεταλλεύονται τον πόνο. Μπορεί κάποιοι να κλέβουν ακόμη και την ελπίδα.

Αλλά η μόνη πραγματική αντίσταση είναι να μην τους μοιάσουμε. Να παραμείνουμε άνθρωποι, ακόμη κι όταν κάποιοι αποδεικνύονται ανάξιοι της ανθρωπιάς μας.