Ο ΕΚΚΟΜΕΔ, οι καναλάρχες και μια κραυγαλέα αναπτυξιακή στρέβλωση – Το κράτος βλέπει κανάλια, η αγορά βλέπει οθόνες: Η μεγάλη αδικία σε βάρος των ενημερωτικών sites

Το ελληνικό κράτος έχει αποφασίσει -και ορθώς- ότι η παραγωγή οπτικοακουστικού περιεχομένου αποτελεί οικονομική δραστηριότητα υψηλής προστιθέμενης αξίας. Απασχολεί ηθοποιούς, δημοσιογράφους, σκηνοθέτες, παραγωγούς, τεχνικούς, εικονολήπτες, μοντέρ, γραφίστες, ηχολήπτες και εταιρείες παραγωγής. Δημιουργεί πνευματική ιδιοκτησία, φορολογητέο εισόδημα και θέσεις εργασίας.

Γι’ αυτό θεσπίστηκε το περίφημο cash rebate: η επιστροφή έως και 40% των επιλέξιμων δαπανών μιας εγκεκριμένης οπτικοακουστικής παραγωγής.

Μόνο που η κρατική ματιά εξακολουθεί να διακρίνει τις οθόνες με όρους προ-προηγούμενου αιώνα.

Όταν μια οργανωμένη παραγωγή φέρει τον τίτλο «τηλεοπτική σειρά», «ταινία» ή «ντοκιμαντέρ», μπορεί να ενταχθεί στο σύστημα κινήτρων, εφόσον πληροί τις νόμιμες και κανονιστικές προϋποθέσεις. Με κυρίαρχη το επιδοτούμενο έργο να προβάλλεται στο σινεμά ή στην TV.
Όταν, όμως, ένα πιστοποιημένο πολιτικό ή οικονομικό site, με δεκάδες εργαζόμενους, παράγει καθημερινά πρωτότυπα βίντεο, συνεντεύξεις, ενημερωτικές εκπομπές, έρευνες, data journalism, χρηστικούς οδηγούς, εκπαιδευτικές σειρές και μικρά δημοσιογραφικά ντοκιμαντέρ, η ίδια παραγωγική δαπάνη αντιμετωπίζεται ως ανύπαρκτη, ως αόρατη.

Οι κάμερες είναι ίδιες. Τα στούντιο είναι αληθινά. Οι μισθοί καταβάλλονται στο ακέραιο. Οι ασφαλιστικές εισφορές πληρώνονται. Το μοντάζ κοστίζει. Η έρευνα απαιτεί χρόνο. Οι δημοσιογράφοι εργάζονται 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.

Αλλά για το κράτος η παραγωγή φαίνεται να αποκτά αξία μόνο όταν φορέσει το λογότυπο ενός broadcaster. Επί το ελληνικότερο ενός καναλιού.

Αυτό δεν είναι τεχνολογική ουδετερότητα. Είναι θεσμική εύνοια προς το παραδοσιακό μοντέλο διανομής.

Τι πραγματικά προβλέπει το θεσμικό πλαίσιο

Ο ν. 5105/2024 αναδιοργάνωσε το σύστημα κινηματογραφικής και οπτικοακουστικής πολιτικής και δημιούργησε το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας – Creative Greece, το γνωστό ΕΚΚΟΜΕΔ.

Στο νέο πλαίσιο εντάσσονται τα επενδυτικά κίνητρα για κινηματογραφικά και οπτικοακουστικά έργα, με κεντρικό εργαλείο την επιστροφή ποσοστού των επιλέξιμων δαπανών που πραγματοποιούνται στην Ελλάδα.

Το ποσοστό του cash rebate διαμορφώνεται στο 40%, υπό τις προϋποθέσεις του νόμου, των εφαρμοστικών αποφάσεων, των κατηγοριών έργων, των κατώτατων ορίων δαπανών και του πολιτιστικού ελέγχου. Ο Νόμος είναι σαφής: Έχεις κανάλι εθνικής ή και περιφερειακής εμβέλειας; Τότε θα χρηματοδοτηθείς! Ανεξάρτητα από το αν μπορείς να (υπερ)χρηματοδοτήσεις και από μόνος σου τα τηλεοπτικά προϊόντα που παράγεις ή μεταδίδεις. Δεν είναι κίνητρο, είναι μάλλον μια ανταποδοτική σχέση.

Το Μητρώο υπάρχει – γιατί το κράτος κάνει ότι δεν το βλέπει;

Με τον Ν. 5005/2022 θεσπίστηκε το Εθνικό Μητρώο Ηλεκτρονικού Τύπου, ως μηχανισμός διαφάνειας και πιστοποίησης των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον ηλεκτρονικό Τύπο.

Η ένταξη στο Μητρώο δεν είναι μια διακοσμητική ηλεκτρονική εγγραφή. Συνδέεται με προϋποθέσεις που αφορούν την ταυτότητα του μέσου, την εκδοτική επιχείρηση, τη λειτουργία του, την απασχόληση προσωπικού και τη διαφάνεια και φυσικά την κατανομή της κρατικής διαφήμισης.

Άρα το κράτος διαθέτει ήδη το πρώτο «φίλτρο»
Γνωρίζει ποια sites αποτελούν πραγματικές δηλαδή βιώσιμες δημοσιογραφικές επιχειρήσεις και ποια συνιστούν ευκαιριακές ιστοσελίδες της… αρπαχτής. Γνωρίζει ποιος έχει εκδότη υπαρκτό πρόσωπο, πόσα χιλιόμετρα έχει γράψει στην πιάτσα, ποιον έχει προσλάβει για διευθυντή, αν είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, που έχει έδρα και αν διαθέτει δηλωμένους εργαζομένους.

Μπορεί να ελέγξει ποιος πληρώνει φόρους, ποιος έχει οφειλές, ποιος απασχολεί δημοσιογράφους και ποιος λειτουργεί ως «μονοπρόσωπη» μηχανή αντιγραφής ειδήσεων.

Επομένως, το επιχείρημα ότι «θα γεμίσει η αγορά με επιδοτούμενα sites-σφραγίδες» δεν αντέχει. Είναι έωλο.

Ο χρήστης δεν βλέπει «κανάλι» και «site» – βλέπει περιεχόμενο
Η τεχνολογία έχει ήδη καταργήσει τη διάκριση που η κυβέρνηση επιμένει να συντηρεί.

Ένα ρεπορτάζ, ένα ντοκιμαντέρ, ένα σήριαλ, ένα ψυχαγωγικό πρόγραμμα μπορεί να προβληθεί σε κινητό τηλέφωνο, υπολογιστή, tablet, smart TV ή connected-TV εφαρμογή. Μπορεί να ξεκινήσει από την αρχική σελίδα ενός site, από μια πλατφόρμα βίντεο, από μια εφαρμογή ή από κοινωνικό δίκτυο.

Για τον πολίτη, η οθόνη είναι μια.

Δεν ρωτά αν το περιεχόμενο έφθασε μέσω επίγειας ψηφιακής συχνότητας, οπτικής ίνας, εφαρμογής ή browser. Ρωτά αν είναι έγκυρο, γρήγορο, κατανοητό και χρήσιμο.

Η τηλεοπτική άδεια είναι άδεια χρήσης ενός ρυθμιζόμενου μέσου μετάδοσης. Δεν αποτελεί αυτόματη απόδειξη ποιοτικότερου περιεχομένου, μεγαλύτερης απασχόλησης, περισσότερης πρωτοτυπίας ή ισχυρότερης δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Η δημόσια πολιτική, αντίθετα, συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη συχνότητα περίπου σαν πιστοποιητικό ανωτερότητας. Όμως ΔΕΝ είναι.

Οι ιστοσελίδες κρατούν σήμερα τον καθημερινό κορμό της ενημέρωσης
Τα μεγάλα πολιτικά και οικονομικά sites – ας μην βαυκαλιζόμαστε – σε μια μικρή αγορά μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, δεν αποτελούν πλέον τους φτωχούς συγγενείς, τα παραρτήματα των μεγάλων  εφημερίδων το κοινό των οποίων γερνάει με γεωμετρική πρόοδο.

Είναι ολοκληρωμένες πλατφόρμες ενημέρωσης.

Διαθέτουν newsroom συνεχούς λειτουργίας, ζωντανή κάλυψη, δίκτυο συντακτών, φωτογραφικό και οπτικοακουστικό τμήμα, παραγωγή podcasts, newsletters, infographics, data projects, βίντεο και εκπομπές.

Η μεγάλη τους διαφορά από την παραδοσιακή τηλεόραση είναι ότι δεν παράγουν μόνο σε συγκεκριμένες ζώνες. Παράγουν διαρκώς.

Και η διαφήμιση έχει ήδη μετακινηθεί

Η ευρωπαϊκή και διεθνής διαφημιστική αγορά μετατοπίζεται σταθερά προς το digital. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ευρώ ψηφιακής διαφήμισης καταλήγει στους εκδότες. Το αντίθετο: μεγάλο τμήμα της αγοράς απορροφάται από τις παγκόσμιες πλατφόρμες αναζήτησης, κοινωνικής δικτύωσης και βίντεο.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία
Το κράτος λέει στα ενημερωτικά sites να επιβιώσουν από τη διαφήμιση, ενώ γνωρίζει ότι ανταγωνίζονται πλατφόρμες παγκόσμιας κλίμακας, οι οποίες ελέγχουν την πρόσβαση στο κοινό, τα δεδομένα, τους αλγορίθμους και σημαντικό τμήμα της διαφημιστικής πίτας.

Το digital έφτασε την τηλεόραση, αλλά το κράτος κάνει πως δεν το βλέπει

Η ελληνική digital διαφημιστική αγορά εκτιμάται για το 2025 στα 401 εκατ. ευρώ (Πηγή: ΙΑΒ Hellas), με ετήσια ανάπτυξη 10,9%. Την ίδια στιγμή, τα διαφημιστικά έσοδα των έξι μεγαλύτερων ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών – Mega, ΑΝΤ1, Alpha, Star, ΣΚΑΪ και Open – διαμορφώνονται περίπου στα 416,1 εκατ. ευρώ.

Η διαφορά είναι μόλις 15,1 εκατ. ευρώ.

Με άλλα λόγια, το digital έχει ήδη φτάσει στο 96,4% της διαφημιστικής δύναμης της μεγάλης ιδιωτικής τηλεόρασης. Κι όμως, η κρατική πολιτική εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την τηλεόραση ως τη μόνη σοβαρή οπτικοακουστική βιομηχανία, αφήνοντας τα ενημερωτικά sites θεσμικά στο περιθώριο.

Η αντίφαση είναι προφανής. Η τηλεόραση πιέζεται, ενώ το digital συνεχίζει να αναπτύσσεται με διψήφιο ρυθμό. Τα διαφημιστικά budgets μετακινούνται προς το online video, τα social media, τις πλατφόρμες και τις connected TVs.

Από τα 401 εκατ. ευρώ του digital, τα 93 εκατ. ευρώ αφορούν display advertising. Από αυτά, το 65% πηγαίνει στο video, δηλαδή περίπου 60,5 εκατ. ευρώ. Η αγορά έχει ήδη αποφασίσει ότι η εικόνα δεν ανήκει μόνο στην τηλεόραση.

Τα ενημερωτικά sites παράγουν καθημερινά video, επενδύουν σε στούντιο, κάμερες, δημοσιογράφους, μοντέρ και τεχνικούς, διεκδικώντας τα ίδια διαφημιστικά κονδύλια με την τηλεόραση. Όταν όμως μόνο οι τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν πρόσβαση σε ισχυρά δημόσια κίνητρα, το κράτος δεν λειτουργεί ουδέτερα.

Δημιουργεί στρέβλωση ανταγωνισμού.

Η συζήτηση, λοιπόν, δεν είναι αν το digital είναι πλέον σοβαρή αγορά. Αυτό το έχουν απαντήσει οι αριθμοί. Το ερώτημα είναι αν η Πολιτεία θα συνεχίσει να νομοθετεί με όρους τηλεοπτικής συχνότητας ή αν θα αναγνωρίσει ότι η νέα οπτικοακουστική βιομηχανία χτίζεται ήδη και εκτός τηλεόρασης.

Για να δούμε τι κάνουν οι «Κουτόφραγκοι»

Η Γαλλία έχει ήδη καταργήσει το ταμπού της online χρηματοδότησης
Η γαλλική περίπτωση είναι ίσως το καθαρότερο ευρωπαϊκό προηγούμενο.

Το Fonds stratégique pour le développement de la presse δεν περιορίζεται στις παραδοσιακές έντυπες εκδόσεις. Μπορεί να στηρίζει επενδυτικά και αναπτυξιακά σχέδια αναγνωρισμένων υπηρεσιών ηλεκτρονικού Τύπου, μαζί με επιχειρήσεις έντυπου Τύπου και πρακτορεία ειδήσεων.

Στο γαλλικό σύστημα, οι αναγνωρισμένες online υπηρεσίες Τύπου μπορούν να υποβάλουν επενδυτικά σχέδια και να λάβουν επιχορηγήσεις ή επιστρεπτέες ενισχύσεις. Σύμφωνα με το πλαίσιο που αναπτύχθηκε για την online press, η επιχορήγηση μπορούσε να φθάνει το 40% των επιλέξιμων δαπανών και η επιστρεπτέα προκαταβολή το 50%. Για υπηρεσίες πολιτικής και γενικής ενημέρωσης, τα ανώτατα ποσοστά μπορούσαν να αυξηθούν αντιστοίχως στο 60% και 70%.

Η Γαλλία δεν λέει ότι κάθε site δικαιούται δημόσιο χρήμα.

Λέει κάτι πολύ σοβαρότερο: ότι μια πιστοποιημένη υπηρεσία ηλεκτρονικού Τύπου μπορεί να είναι φορέας επένδυσης, καινοτομίας και δημοσίου ενημερωτικού συμφέροντος.

Η Ισπανία χρησιμοποίησε ακριβώς το επιχείρημα των «αποτυχιών της αγοράς» για να αιτιολογήσει πακέτο 124,5 εκατ. ευρώ για τον ψηφιακό και τεχνολογικό μετασχηματισμό των μέσων. Το πακέτο περιλάμβανε 65 εκατ. ευρώ για τεχνολογικό μετασχηματισμό έντυπων μέσων, 19,5 εκατ. ευρώ σε χρηματοδοτικά εργαλεία και δάνεια ψηφιοποίησης, 15 εκατ. ευρώ για κυβερνοασφάλεια και κατάρτιση, 10 εκατ. ευρώ για ενσωμάτωση τεχνητής νοημοσύνης, 10 εκατ. ευρώ για έργα κοινής αξιοποίησης δεδομένων και 5 εκατ. ευρώ για μικρά τοπικά και περιφερειακά μέσα.

Δεν πρόκειται για πρόγραμμα cash rebate ειδικά για ενημερωτικά βίντεο. Είναι όμως μια σαφής πολιτική παραδοχή: η βιωσιμότητα και η τεχνολογική αναβάθμιση των μέσων ενημέρωσης αποτελούν νόμιμο αντικείμενο κρατικής πολιτικής, υπό διαφανείς όρους.

Η Ιταλία, με τη νομοθεσία για την εκδοτική δραστηριότητα και κυρίως με τον νόμο 198/2016, αναγνώρισε τους online ημερήσιους τίτλους ως πλήρεις δημοσιογραφικές εκδόσεις. Το ιταλικό σύστημα δημόσιας στήριξης είναι σύνθετο, με ειδικές κατηγορίες δικαιούχων και περιορισμούς. Δεν χρηματοδοτεί αδιακρίτως κάθε εμπορικό news site. Αλλά χρηματοδοτεί υπό όρους.

-Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω του Creative Europe και των Journalism Partnerships, χρηματοδοτεί συνεργατικά δημοσιογραφικά έργα, νέα επιχειρηματικά μοντέλα, καινοτομία, διασυνοριακές συνεργασίες και δράσεις που ενισχύουν τον πλουραλισμό,

-Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει χρησιμοποιήσει προγράμματα δημοσιογραφικής καινοτομίας, όπως το πιλοτικό Future News Fund, χωρίς όμως να διαθέτει καθολικό σύστημα rebate για την καθημερινή παραγωγή online video.

Το συμπέρασμα δεν είναι ότι «όλη η Ευρώπη επιδοτεί τα βίντεο των sites και μόνο η Ελλάδα όχι».

Το πραγματικό συμπέρασμα είναι ισχυρότερο: η ευρωπαϊκή πολιτική έχει πάψει να θεωρεί την ψηφιακή δημοσιογραφία ιδιωτική υπόθεση χαμηλής θεσμικής αξίας.

Η Ελλάδα μπορεί επομένως να δημιουργήσει δικό της, αυστηρό και συμβατό με τους κανόνες κρατικών ενισχύσεων πρόγραμμα, αρκεί να το σχεδιάσει με αντικειμενικά κριτήρια, ανοικτή πρόσβαση, ανώτατα όρια, ανεξάρτητη αξιολόγηση και πλήρη διαφάνεια.

Όχι επιδότηση των sites – επιδότηση πιστοποιημένων έργων
Η πρόταση δεν πρέπει να είναι «δώστε χρήματα στους ιδιοκτήτες των sites». Αυτό θα ήταν λάθος, επικίνδυνο και πολιτικά ευάλωτο.

Η πρόταση πρέπει να είναι:

Δημιουργήστε αυτοτελή γραμμή ενίσχυσης για πρωτότυπα ενημερωτικά, χρηστικά, ερευνητικά και εκπαιδευτικά οπτικοακουστικά έργα δημοσίου ενδιαφέροντος, ανεξάρτητα από το αν ο τελικός φορέας διάθεσης είναι τηλεοπτικός σταθμός, αδειοδοτημένη πλατφόρμα ή πιστοποιημένο μέσο ηλεκτρονικού Τύπου.

Δεν θα χρηματοδοτείται η καθημερινή ροή.

Δεν θα χρηματοδοτείται η πολιτική γνώμη.

Δεν θα χρηματοδοτούνται κομματικές εκπομπές, παραθυρολογία, αναπαραγωγή ανακοινώσεων ή βίντεο χωρίς πρωτότυπη δημοσιογραφική εργασία.

Θα χρηματοδοτείται ένα συγκεκριμένο έργο, με αρχή, τέλος, τεκμηριωμένο προϋπολογισμό και δημόσιο αποτύπωμα.

Οι προϋποθέσεις πρέπει να είναι αμείλικτες
Για να μην εξελιχθεί το μέτρο σε μηχανισμό κρατικής εξαγοράς μέσων, οι δικλίδες πρέπει να είναι πολύ αυστηρότερες από μια απλή εγγραφή στο Μητρώο.

-Υποχρεωτική εγγραφή στο Μητρώο Ηλεκτρονικού Τύπου

Ο δικαιούχος πρέπει να είναι εγγεγραμμένος και ενεργός στο Μητρώο επί τουλάχιστον δύο ή τρία έτη, ώστε να αποκλείονται επιχειρήσεις που δημιουργούνται λίγο πριν από μια προκήρυξη.

-Έδρα και ουσιαστική δραστηριότητα στην Ελλάδα

Δεν αρκεί μια ταχυδρομική διεύθυνση. Η επιχείρηση πρέπει να έχει πραγματική διοίκηση, παραγωγική εγκατάσταση και φορολογική παρουσία στην Ελλάδα.

-Ελάχιστος αριθμός εργαζομένων

Να απαιτούνται, για παράδειγμα, τουλάχιστον 40 ή 50 εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης, με ελάχιστο αριθμό επαγγελματιών δημοσιογράφων και οπτικοακουστικών συντελεστών.

Το ύψος της ενίσχυσης θα μπορεί να κλιμακώνεται ανάλογα με την πραγματική απασχόληση και όχι απλώς με τον κύκλο εργασιών.

-Φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα

Ούτε ένα ευρώ σε επιχειρήσεις με συστηματικά ληξιπρόθεσμα χρέη, αδήλωτη εργασία ή σοβαρές παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας.

-Δημοσιευμένες οικονομικές καταστάσεις

Χρειάζονται τουλάχιστον δύο ή τρεις κλεισμένες χρήσεις, θετικά ίδια κεφάλαια ή τεκμηριωμένο σχέδιο βιωσιμότητας και έλεγχος ότι η επιχείρηση δεν είναι προβληματική κατά την έννοια των ευρωπαϊκών κανόνων κρατικών ενισχύσεων.

Η κερδοφορία μπορεί να αποτελεί θετικό κριτήριο, αλλά όχι απόλυτη προϋπόθεση. Διαφορετικά θα αποκλείονται και υγιείς αναπτυσσόμενες επιχειρήσεις που επανεπενδύουν τα έσοδά τους.

-Διαφάνεια πραγματικής ιδιοκτησίας

Να δημοσιοποιούνται οι τελικοί πραγματικοί δικαιούχοι, οι συμμετοχές σε άλλες εταιρείες ΜΜΕ, οι συνδεδεμένες επιχειρήσεις και όλες οι ενισχύσεις ή συμβάσεις κρατικής διαφήμισης που έχει λάβει ο όμιλος.

-Πρωτότυπη παραγωγή

Το έργο πρέπει να διαθέτει πρωτότυπο σενάριο ή δημοσιογραφικό treatment, παραγωγικό πλάνο, δηλωμένους συντελεστές, τεκμηρίωση πηγών και σαφή δικαιώματα χρήσης.

Καμία επιδότηση για ανακύκλωση τηλεοπτικού υλικού, αντιγραφή βίντεο τρίτων ή συρραφή δελτίων Τύπου.

-Ελάχιστος προϋπολογισμός και ίδια συμμετοχή

Να θεσπιστεί κατώτατο ύψος επιλέξιμων δαπανών, για παράδειγμα 40.000 ή 50.000 ευρώ ανά αυτοτελές έργο ή οργανωμένο κύκλο επεισοδίων.

Ο δικαιούχος να καλύπτει υποχρεωτικά τουλάχιστον το 50% ή 60% του κόστους με ιδιωτικούς πόρους.

Έτσι, το κράτος δεν θα πληρώνει τεχνητούς προϋπολογισμούς ούτε θα αναλαμβάνει τον επιχειρηματικό κίνδυνο.

-Ανώτατο ποσό ανά επιχείρηση

Η ενίσχυση θα πρέπει να έχει αυστηρό πλαφόν, για παράδειγμα 300.000 ή 500.000 ευρώ ανά όμιλο ετησίως, ανάλογα με τον σχεδιασμό και το εφαρμοζόμενο καθεστώς κρατικών ενισχύσεων.

Διαφορετικά, τα μεγάλα συγκροτήματα θα απορροφήσουν και αυτή την αγορά πριν προλάβουν να καταθέσουν φάκελο οι ανεξάρτητοι εκδότες.

-Ανεξάρτητη επιτροπή

Η αξιολόγηση δεν μπορεί να γίνεται από πολιτικά γραφεία ή επικοινωνιακούς μηχανισμούς υπουργείων.

Χρειάζεται επιτροπή με εκπροσώπους του ΕΚΚΟΜΕΔ, ακαδημαϊκούς, ειδικούς στην οπτικοακουστική παραγωγή, εκπροσώπους δημοσιογραφικών και τεχνικών φορέων και εμπειρογνώμονες κρατικών ενισχύσεων.

Τα κριτήρια, η βαθμολογία, οι δικαιούχοι και τα ποσά πρέπει να δημοσιεύονται.

-Ρήτρα δημοσιογραφικής ανεξαρτησίας

Η ενίσχυση δεν πρέπει να συνεπάγεται κανένα δικαίωμα του κράτους να εγκρίνει συμπεράσματα, τίτλους, συνεντεύξεις ή πολιτικές θέσεις.

Το κράτος ελέγχει μόνο:

-τις δαπάνες,

-την εκτέλεση του έργου,

-την τήρηση των όρων,

-την πρωτοτυπία,

-και την παράδοση του συμφωνημένου προϊόντος.

Δεν ελέγχει τη δημοσιογραφική κρίση.

-Αποκλεισμός συγκρούσεων συμφερόντων

Δεν πρέπει να χρηματοδοτούνται έργα που αποτελούν συγκαλυμμένη εταιρική επικοινωνία, πολιτική διαφήμιση, προεκλογική καμπάνια ή προώθηση συμφερόντων συνδεδεμένης εταιρείας του ίδιου ομίλου.

Το ζήτημα δεν είναι να πάρουν χρήματα «άλλοι πέντε επιχειρηματίες»
Το επιχείρημα δεν πρέπει να περιοριστεί σε μια σύγκρουση επιχειρηματικών στρατοπέδων.

Δεν έχει νόημα να αντικατασταθεί ένα κλειστό κλαμπ έξι ισχυρών ιδιοκτητών από ένα δεύτερο κλειστό κλαμπ πέντε ψηφιακών εκδοτών.

Η πρόταση στο τραπέζι

Το ΕΚΚΟΜΕΔ και η κυβέρνηση πρέπει να ανοίξουν θεσμικά τη συζήτηση για ένα νέο πρόγραμμα: «Ψηφιακά Οπτικοακουστικά Έργα Ενημέρωσης και Γνώσης»

Το πρόγραμμα θα αφορά αυτοτελείς σειρές βίντεο, web documentaries, explainers υψηλής παραγωγής, εκπαιδευτικές παραγωγές, ερευνητικά ντοκιμαντέρ, data-video projects και χρηστικά έργα δημόσιου ενδιαφέροντος.

Δικαιούχοι θα είναι τόσο ανεξάρτητοι παραγωγοί όσο και πιστοποιημένες επιχειρήσεις ηλεκτρονικού Τύπου, χωρίς διάκριση βάσει του δικτύου μετάδοσης.

Η ενίσχυση θα μπορούσε να κυμαίνεται στο 30% έως 40% των ελεγμένων επιλέξιμων δαπανών, με μικρότερο ποσοστό για τις μεγάλες επιχειρήσεις και προσαύξηση για μικρομεσαίες επιχειρήσεις, περιφερειακές παραγωγές, προσβασιμότητα, απασχόληση νέων επαγγελματιών ή έργα με αποδεδειγμένη εκπαιδευτική αξία.

Τα χρήματα θα καταβάλλονται μόνο μετά την ολοκλήρωση, τον έλεγχο παραστατικών και την πιστοποίηση του φυσικού αντικειμένου.

Όχι προκαταβολικά χαρτζιλίκια. Όχι υπουργικές χάρες. Όχι λίστες φίλων.

Διαβάστε επίσης:

Βαρδινογιάννης – Εξάρχου: Η νέα συμμαχία που χτίζεται σε ενέργεια, νερό και κυκλική οικονομία
Ποιο είναι το GFS Galaxy που χτυπήθηκε στον Ορμούζ – Η κυπριακή σημαία, ο νεκρός ναυτικός και ο όμιλος GFS
Ζαχαράκη στο mononews: Το σχέδιό μου για τις Πανελλαδικές και το Λύκειο – 5.500 προσλήψεις εκπαιδευτικών