«Σου τηλεφωνώ από το φεγγάρι, / σου τηλεφωνώ απ’ τον ουρανό, / όλη μου η ζωή ήταν ένα ζάρι, ένα περιθώριο στενό», άδει ο τραγουδοποιός Γιάννης Μηλιώκας. Και συνεχίζει: «Σου τηλεφωνώ απ’ τον Ποσειδώνα / Σου τηλεφωνώ απ’ το γαλαξία / Σου τηλεφωνώ απ΄τον ουρανό!» … Διαστριακό τηλεφώνημα αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε, για τηλεπικοινωνίες άλλου τύπου μιλάμε, προσωπικώς όμως, και παρακάμπτοντας την απορία, πόσο στην ευχή μπορεί να κοστίζει ένα τέτοιο τηλεφώνημα, αναρωτιέμαι: Μα γιατί δεν παίρνεις αγαπητέ μου από την Ουκρανία, που είναι και κοντύτερα, όσο να πεις… Πάλι θα σε πιστέψουμε, δεν τίθεται θέμα. Ρίξε στη συζήτηση και μερικούς θαλάσσιους δρόνους για να βρίσκονται -μόνο μακριά απ΄το νησί μου πάλι, εντάξει;- κι όλα καλά. Όμως … αυτό το τηλεφώνημα δεν ήτανε σαν τ’ άλλα, σαράντα πήχες ψέματα και είδηση δεν πήραμε… Διότι μεγάλο το caso pensato –και ουχί caso accidentale βεβαίως – που έπαθε ο σύμβουλος, θύμα των ταλαντούχων Ρώσων, φαρσέρ ή ό,τι άλλο, καθ΄όσον και βραβευμένοι οι δυο τους, όπως μαθαίνω, με παράσημο από την πατρίδα τους για τις υπηρεσίες τους. Για πλάκες πάντως στον Πούτιν δεν έχει ακουστεί κάτι, εξάλλου και μόνον, ότι χαίρουν άκρας υγείας είναι ένα …καλό σημάδι γι΄αυτούς.

Από την άλλη, τι πάει να πει, ότι κορόιδεψαν και την Μελόνι, λέει. Με όλη τη «μη» συμπάθεια προς το άτομό της δεν είναι και κανένας Αϊνστάιν, που να μην της ξεφεύγει τίποτε. Ενώ εμείς… Δεν είμαστε ο ευφυέστερος λαός του πλανήτη; Αποδεδειγμένο! Πώς επιτρέπουμε λοιπόν, σε τέτοιους ποταπούς φαρσέρ να μας κάνουν διεθνώς ρόμπα;

1

Θα μου πείτε όμως, πως έχουμε και εγχώρια τέτοια φρούτα, συνηθισμένοι δηλαδή, είμαστε… Διότι όταν βγαίνει εκείνος ο αμετανόητος δημαγωγός ο Τσίπρας, που τον είχαμε πρωθυπουργό της θλιβερότερης περιόδου των χρόνων μας και μας ψιθυρίζει πάλι, γλυκόλογα με νόημα, του τύπου πάρε κόσμε όλα δωρεάν, κι αεροπλάνα και βαπόρια και τρένα και κάρα, και ρεύμα και σπίτι, χώρια το σούπερ μάρκετ δηλαδή, και μοιράζει δώρα που δεν έχει –και ουδέποτε θα έχει- τι ανάγκη έχουμε από ξένους να μας κογιονάρουν;

Βεβαίως υπάρχει και ο αντίλογος, διότι σου λένε μερικοί, μα ο άνθρωπος υπόσχεται φορολόγηση των πλουσίων και νέο πατριωτισμό – δεν ξέρω τι είχε ο παλιός – και μια Ελλάδα μέσα στην ηθική και την τιμιότητα! Λόγια ωραία και δυνατά ασυζητητί, διότι δεν θα είναι κράτος αυτό, ένας παράδεισος θα είναι αλλά, γιατί εγώ ζω ένα déjà vu αλήστου μνήμης παρελθόντος; Ξέρετε, από τότε που μας ήρθε ο λογαριασμός στο κεφάλι με τις κλειστές τράπεζες και την πενταετή δυστυχία.

Μια ανέμπνευστη και φθηνή επανάληψη των προηγουμένων, έχω να απαντήσω λοιπόν ή όπως αγαπητοί μου το είπε ο Μπρεχτ «Είδα το παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σα νέο. Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρομούσε νέες μυρωδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε πριν ξαναμυρίσει»…

Και πρώτα πρώτα ας αρχίσουμε από τον ίδιο: Πόθεν το χρήμα για να έχουμε το καλό ερώτημα; Εδώ δώρο γάμου κάνει ο πατέρας στην κόρη κι έρχεται η εφορία ως πέλεκυς επί κεφαλών. Να μη μάθει κι ο λαός τα …πεθερικά του Τσίπρα; Διότι τέτοιους γαλαντόμους δωρητές, ανιδιοτελείς και ιδεολόγους οφείλει η χώρα να τους επιβραβεύει, που επιτελούν το θεάρεστο έργο να επαναφέρουν τον άσπιλο κι αμόλυντο protégé τους στο προσκήνιο…

Η πρόεδρος Μαρία θα δυσκολευτεί βέβαια λίγο σε ανάλογη ερώτηση, καθ΄όσον ως πάσχουσα επιλεκτικής αμνησίας αδυνατεί να θυμηθεί τα καθέκαστα, ακόμη και για εκείνο το σπίτι αγοράς σε πλειστηριασμό, πόσο μάλλον χορηγούς και τα τοιαύτα. Ουδέν μεμπτόν, θα πείτε, ο νόμος το προβλέπει, ας όψεται ο άχαστος που μετά το κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη, μας έφερε και τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και τα funds (για να μείνουν φυσικά) εξ ου και βολεύεται κι αυτή. «Ταλαίπωρη αρετή, λόγια μόνο ήσουν», που έγραφε κι ο Ευριπίδης. Από την άλλη, λέτε και να ξεχνάει στη Βουλή -όταν, λέμε τώρα- τι θα ψηφίζει;

Ξεχασιάρη δεν τον λες όμως τον Σαμαρά. Σίγουρα πράγματα. Πώς είναι οι ελέφαντες, που άμα τους στραβοκοιτάξεις λέει, θα το θυμούνται μια ζωή κι άμα σε ξανασυναντήσουν αρχίζει η κλοτσοπατινάδα; Ένα τέτοιο πράγμα και ο εν λόγω με τους Μητσοτάκηδες, βεντέτα διαρκείας, διότι πικρό το δηλητήριο που τον πότισαν τον άνθρωπο, έχει και τα δίκια του βεβαίως. Καθ΄ όσον, θεοσεβούμενος αυτός, πατρίς – θρησκεία – οικογένεια και τα τοιαύτα και να βλέπει αίφνης, ομοφυλόφιλους να παντρεύονται; Τα ύστερα του κόσμου, κι ευτυχώς δηλαδή, που υπάρχει κι αυτός για να μας συγκρατήσει από την κατρακύλα… Όπισθεν ολοταχώς λοιπόν κι αν «Mundus vult decipi, ergo decipiatur» που έλεγαν και οι Λατίνοι. Δηλαδή, αν ο κόσμος θέλει να εξαπατηθεί, άσ’ τον λοιπόν να εξαπατηθεί. Και να πληρώσει βεβαίως.