Θοδωρής Μόσχος: Ένα αστέρι γεννιέται…

Ένα αστέρι γεννιέται. Και ύστερα σιωπή. Σβήνει. Ο κόσμος σκοτείνιασε και μοιάζει τώρα πιο μικρός. Το ότι ο Θοδωρής Μόσχος υπήρξε μοναδικός και ανεπανάληπτος, ότι το αίσθημα αγάπης και προσφοράς για τον συνάνθρωπο τού περίσσευε και έτρεχε από τα δάχτυλά του, το απέδειξαν οι εκατοντάδες άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν το προηγούμενο Σάββατο στην κηδεία του.

Ως δημοσιογράφος απεχθάνομαι τη γραφή σε πρώτο πρόσωπο που προδίδει την ιδιοσυστασία του συντάκτη πίσω από τις γραμμές, ακόμη και στην αρθρογραφία. Επειδή δεν συμπεριλαμβάνομαι στους μεγάλους της δημοσιογραφίας και επειδή η κοινωνία έχασε έναν εξαιρετικό άνθρωπο, αυτή η περίσταση όχι μόνο το δικαιολογεί, αλλά και το επικροτεί. Θα γράψω για τον Θοδωρή Μόσχο προσωπικά και ας διαποτίσει τα λόγια μου η υπερβολή της συγκίνησης. Πολλά κυκλοφόρησαν για αυτόν ήδη στα ΜΜΕ, ειδικά ύστερα από την συγκινητική ανάρτηση του φαντ (fund) SMERemediumCap το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Νίκο Καραμούζη.

Θοδωρή, έφυγες αθόρυβα διότι δεν ήθελες να ενοχλείς (ακόμη και στο θάνατο απέδειξες πόσο αληθινά διακριτικός ήσουν). Αγκαλιά με τους αγαπημένους σου. Τη Ρηνιώ και τον Αδριανούλη. Εσύ το επέλεξες ή ο Θεός να περάσεις στο επέκεινα στη συντροφιά τους; Ωραία να υπήρχαν απαντήσεις.

Όμως Θοδωρή από τη ζωή μόνο απαρατήρητος δεν πέρασες. Έχτισες παλάτια όχι μόνο στο χώρο εργασίας σου, αλλά και ιδιωτικά στις σχέσεις που δημιούργησες. Η ανθρώπινη οντότητα αποτελεί ενότητα που δεν διαμελίζεται ούτε αλλάζει ανάλογα με τις περιστάσεις. Ο διπρόσωπος, ο καιροσκόπος, ο ιδιοτελής, ο φιλοχρήματος, ο εγωιστής, ο ανασφαλής, θα αφήσουν τα φαύλα χνάρια τους κάποια στιγμή. Εσύ στάθηκες αλώβητος μπροστά σε όλα αυτά με την ακεραιότητά σου.

Ο Νίκος Καραμούζης βαθύτατα συγκινημένος στην ομιλία του μέσα στο ναό εξέφρασε το χρέος απέναντί σου να πετύχει αυτό που μαζί ξεκινήσατε.

Ύστερα μίλησε ο φίλος και κουμπάρος σου (έχετε τόσους πολλούς με τη Ρηνιώ λόγω του πλήθους των ατόμων που σας λατρεύει και σας εμπιστεύεται) Τάσος. Συγκίνησε στο έπακρο μιλώντας για όσα αγαθά αφιλοκερδώς, ασίγαστα και πλουσιοπάροχα πρόσφερες.

Όταν πήρε το λόγο ο αδελφός σου Νίκος Μόσχος ξέσπασε σε ένα δυνατό σε αγαπώ σφίγγοντας στην αγκαλιά του τη Ρηνιώ και τον Αδριανό που σηκώθηκαν να τον πλαισιώσουν.

Ο Αδριανός και η Ειρήνη απέδειξαν πόσο σφιχτό δεσμό δημιουργήσατε. Η γενναιότητα αυτού του αγοριού με την εντυπωσιακή αίσθηση τιμής και χρέους για τα τρυφερά δεκατέσσερα χρόνια του, να ορθωθεί μπροστά στο φέρετρο και σε τόσο κόσμο για το ύστατο χαίρε. Να δηλώσει ότι υπήρξες ο καλύτερός του φίλος και ότι θα λειτουργήσεις ως πυξίδα του, να γίνει σαν και εσένα. Μόλις εκείνη τη στιγμή άθελά του είχε πραγματοποιήσει το πρώτο ισχυρό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Διότι Θοδωρή μου έκλαιγαν όλοι για τις (προτεσταντικές, χωρίς τη θρησκευτική διάσταση) αξίες που με τόση ευκρίνεια και συνέπεια πραγμάτωνες. Και αυτές σε συνδυασμό με την ιδιοφυΐα σου, σκιαγράφησαν μία μοναδική συντροφιά. Διότι η ευφάνταστη ευφυΐα σου ταυτόχρονα με την ταπεινοφροσύνη και την ανθρωπιά σου (τη διάθεση να χαριστείς στον άλλον εκατό τοις εκατό), δεν συναντιούνται παρά σπανίως. Για αυτό και τους άγγιξες όλους, τους κοντινούς βέβαια αλλά και τους λίγο πιο μακρινούς. Η αίσθηση του δέους μπροστά στην καθαρά ματιά εκφράστηκε στην τελετή όταν πάνω από πεντακόσια άτομα σίγησαν ή έκλαψαν βουβά. Τόση ησυχία μόνο σε μακρινά ξωκλήσια απαντιέται.

Όσο για τη Ρηνιώ, δεν υπήρξε απλώς το έτερον ήμισυ, αλλά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Πόσο την άκουγε. Πόσο την καμάρωσα τη φίλη μου που απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι υπήρξε στυλοβάτης του. Ο βράχος. Και θα συνεχίσει δίπλα της. Το ήθος αλλά και οι φιλοδοξίες του βασιζόταν πάνω της.

Θοδωρή θα σε θυμάμαι στην Κέα, στον Κεραμεικό, στις Μυκήνες να λειτουργείς ως ξεναγός με την ευρυμάθειά σου, που δεν περιείχε τίποτα το πεζό ή απλώς πληροφοριακό. Και πάντα με το λαμπερό χαμόγελο στα χείλη και το χιούμορ. Στα τραπέζια να γλεντάς και να απολαμβάνεις κάθε στιγμή, να λατρεύεις τα ταξίδια και να ζεις σαν να πρόκειται να πεθάνεις το επόμενο λεπτό, απορροφώντας εμπειρίες, εικόνες και κυρίως συναισθήματα. Δεν γκρίνιαξες ούτε στιγμή (στις διακοπές κυρίως φανερώνονται οι γκρινιάρηδες). Μήπως παραγέμισες με χρέη για την ανθρωπότητα;

Αυτό το κράμα από αρετές που συνιστούσε την προσωπικότητά σου Θοδωρή από που το αποκόμισες;

Από τη μητέρα σου τη Μαριάννα Μόσχου; Τη φωτισμένη δασκάλα από τη Νέα Φιλαδέλφεια που άδραξε την ευκαιρία στα πρώτα της νιάτα να ενταχτεί στη γραμματειακή υποστήριξη διευθυντού στην Σίτι (City Bank) και από εκεί λόγω εξαιρετικής οξύνοιας να φτάσει στα υψηλότερα κλιμάκιά της; Αργότερα στο ΔΣ στο Ίδρυμα Ωνάση αλλά και στο προεδρείο στην ΕΛΕΠΑΠ όπου πάλι άφησε εποχή. Ένα από τα επιτεύγματά της αποτελούν οι οικονομικές υιοθεσίες.

Μία επιμειξία ύψιστου οραματισμού σε συνδυασμό με απαράμιλλη ικανότητα να εφαρμόζει το όραμα και να το τανύζει στην πιο ακραία δυνατότητά του.

Η κυρία Μαριάννα ευτυχώς χάνει όλο και πιο πολύ την επαφή της με το σήμερα. Οπότε δεν θα μάθει. Ως μητέρα φοβάμαι όμως μην το νιώσει…

Τον πατέρα σου Θοδωρή δεν τον συνάντησα ποτέ αφού και εκείνος απεβίωσε πρόωρα. Υπήρξε όμως και αυτός άνθρωπος της προσφοράς αφού και εκείνος ανακατευόταν με τα κοινά, ως δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας. Ας μου επιτραπεί να μαντέψω ότι ίσως και εκείνος να ενσάρκωσε την ιδανική μορφή της πολιτικής ανιδιοτέλειας.

Εσύ Θοδωρή μου, που προέρχεσαι από αυτούς τους εξαιρετικούς γονείς ξεπέρασες κάθε προσδοκία.

Η ζωή με προίκισε με άριστους φίλους οπότε διατηρώ ιδιαίτερα ψηλά τον πήχη όταν εκφράζομαι για τη φιλία. Εσύ Θοδωρή δεν έδινες μόνο τη στιγμή εκείνη που βρισκόσουν απέναντι στον εκάστοτε άνθρωπο με αμέριστη προσοχή αλλά και σταθερά εκτός συναντήσεων. Πόσες φορές με είχε εκπλήξει η αντίληψη ότι είχες σκεφτεί και κατά μόνας κάθε τι που είχαμε συζητήσει στο ενδιάμεσο κάθε συνάντησης και είχες προσεγγίσει τη λύση λίγο παραπάνω, χωρίς να σου ζητηθεί. Ποιος επενδύει τόση καρδιά και έγνοια για τους άλλους, σε τόσους άλλους (διότι δεν είναι λίγοι οι κοντινοί σου φίλοι) στις υπερβολικά φορτωμένες μας ζωές;

Όλοι μιλούν για το ήθος σου χωρίς να το συγκεκριμενοποιούν. Για μένα υπήρξες παραδειγματικός φίλος και η καθαρότητα του μυαλού σου όσο και της καρδιάς σου -αυτός ο μοναδικός συνδυασμός-, θα αποτελέσουν εσαεί τον οδηγό μου.

Το αστέρι σου θα μας φωτίζει και θα βρίσκεται μέσα μας.

Σε ευχαριστώ αξέχαστε Θοδωρή.

Η Χάνα Άρεντ μίλησε για την κοινοπία του Κακού. Το χειρότερο ακόμη, μου μοιάζει σήμερα η κοινοτοπία του Καλού. Να θεωρούμε την καλοσύνη δεδομένη, να μην την κρατάμε κάθε στιγμή σφιχτά, να ξεχνάμε ότι πρόκειται για το ακριβότερο δώρο.

Πληροφορίες:

Για τις οικονομικές υιοθεσίες στην ΕΛΕΠΑΠ.