Μέχρι τώρα είχα συνηθίσει να διαβάζω για τις εταιρείες που ιδρύονται από επιχειρηματίες που θέλουν να επέμβουν στα οικονομικά δρώμενα. Ορθά η λαθεμένα, τα άτομα αυτά θεωρούσαν πως με την ικανότητα τους μπορούσαν να διαγνώσουν ανάγκη της αγοράς και αποφάσιζαν να υλοποιήσουν το όραμα τους, προσφέροντας –με το αζημίωτο – στην κοινωνία. Το ερώτημα που πάντα βασάνιζε τους οικονομολόγους και τους πολιτικούς ήταν πως θα μπορούσε να διασφαλιστεί η καλύτερη δυνατόν ισορροπία ανάμεσα στο ιδιωτικό κέρδος και το δημόσιο όφελος. Πολλά μοντέλα δοκιμάστηκαν και η συζήτηση…συνεχίζεται.

Τώρα, αντί για την ίδρυση επιχειρήσεων, διαβάζω για την ίδρυση κομμάτων. Βλέπετε, η χρεοκοπία του 2010 έσπασε το ολιγοπώλιο Νέα Δημοκρατία – ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ ως τρίτος παίκτης μπήκε στο παιγνίδι. Γρήγορα, όμως, κάμφθηκε από τις δικές του αδυναμίες (δεν είχε διαβάσει σε βάθος τις μακροχρόνιες τάσεις της αγοράς) και έτσι ξαφνικά ξεπήδησε από τα χαλάσματα μία αναμορφωμένη Ν.Δ. και μάλιστα σε θέση μονοπωλίου.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Μονοπώλιο; Ποτέ, κραύγασαν οι άλλοι παίκτες. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για την ίδρυση νέων κομμάτων. Δεν έχει σημασία αν ένα-δύο ήταν και πριν στην αγορά. Έχοντας περάσει από την φάση της αναδιάρθρωσης εμφανίζονται τώρα ως «νέα». Αν δεν κάνω λάθος η κατάλληλη λέξη είναι «rebranding”. Στόχος όλων είναι η αποκαθήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Και το εντοπίζω στο πρόσωπο του πρωθυπουργού διότι –κατά μία έννοια—κόμματα κατά το μονοπωλίου του Μαξίμου υπάρχουν και μέσα στη Ν.Δ. Άλλο που άλλοτε φωνασκούν και άλλοτε σιωπούν διότι ο διευθύνων σύμβουλος φαίνεται να αντέχει.

Ήδη, στην πολιτική αγορά υπάρχει πληθώρα παικτών. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις καταγράφουν τουλάχιστον 10-12 κόμματα με αξιοσημείωτη πρόθεση ψήφου, περιλαμβάνοντας κοινοβουλευτικούς και εξωκοινοβουλευτικούς σχηματισμούς που συγκεντρώνουν ποσοστά άνω του 1%, επειδή θεωρούνται στατιστικά σημαντικά. Αλλά, όταν επικρατεί ένα μονοπώλιο η όρεξη δεν έχει όρια. Ακούμε τώρα για την ίδρυση κομμάτων από τον Αντώνη Σαμαρά και τον Αλέξη Τσίπρα, ξαφνικά τέθηκε θέμα για την Μαρία Καρυστινού—δεν θα εκπλαγώ αν διαβάσω ότι το μικρόβιο πείραξε και τον Πάνο Ρούτσι. Πάμε για 15 δηλαδή.

Ας σοβαρευτούμε –αν μπορούμε. Ξαφνικά η μισή Ελλάδα θέλει να σώσει την άλλη μισή. Θα έλεγα ότι ακούγονται 10 εκατομμύρια γνώμες, αλλά λαμβάνοντας υπόψη τις ηλικίες, περιορίζω το μέγεθος λέγοντας πως άνετα διατυπώνονται 5 εκατομμύρια θέσεις—η κάθε μία είναι μοναδική και θα σώσει την χώρα.

Δεν γνωρίζω αν πάσχουμε από το σύνδρομο του Μεσσία, αλλά σίγουρα η χώρα έχει πολλούς και, αναλογικά, ο πολιτικός κόσμος ακόμη περισσότερους. Έλεος πια! Πιστεύει κανείς πως έτσι μπορεί να κυβερνηθεί αυτή η χώρα; Αυτή η χώρα που γεννήθηκε μέσα από εμφυλίους και ακόμη δεν έχει καταφέρει να τους αποτάξει από το πολιτικό της DNA;

Δεν αμφιβάλω για τις καλές προθέσεις. Και δεν θα αναφερθώ στην παροιμία ότι «ο δρόμος προς την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις». Αμφισβητώ, όμως, την ικανότητα των υποψήφιων σωτήρων να διαχωρίσουν την προσωπική φιλοδοξία από το κοινό καλό. Έχουν επιδοθεί σε μία πρακτική αυτοπειθαναγκασμού, και έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι πράγματι οι σωτήρες. Πως αλλιώς να ερμηνευτεί η θέση του θυμωμένου Νίκου πως δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τη Ν.Δ.? Ή, του rebranded Αλέξη, που ασκεί κριτική urbi et orbi; Ή την επαμφοτερίζουσα απάντηση της Καρυστινού; Η έννοια της αυτοσυγκράτησης και της μετριοπάθειας έχει χαθεί. Ας φροντίσουμε να μην χαθεί και η ικανότητα διακυβέρνησης.

Διαβάστε επίσης:

Κίνηση FED: Γεωμετρική αύξηση των κινδύνων

Ξεμείναμε από απαντήσεις: H κρίση ταυτότητας του 21ου αιώνα

Η εποχή του «εγώ» τελείωσε