Τον προβληματισμό της για τη θέση της γυναίκας στο εργασιακό περιβάλλον εκφράζει με ανάρτησή της η Διευθύνουσα Σύμβουλος της CrediaBank, Ελένη Βρεττού, ανακοινώνοντας ότι φέτος δεν θα συμμετάσχει σε πάνελ για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Όπως σημειώνει, οι καθιερωμένες εκδηλώσεις της 8ης Μαρτίου ανακυκλώνουν τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες συζητήσεις, χωρίς να οδηγούν σε ουσιαστική αλλαγή. «Μιλάμε μεταξύ μας, κυρίως σε ακροατήρια γυναικών, σε μια διαδικασία που μοιάζει περισσότερο με ψυχοθεραπεία παρά με μοχλό προόδου», τονίζει χαρακτηριστικά.

1

Η κα Βρεττού θέτει ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των ποσοστώσεων, επισημαίνοντας τον ελάχιστο αριθμό νέων γυναικών CEOs και στελεχών σε ανώτατες εκτελεστικές θέσεις στην Ελλάδα, ενώ αναφέρεται και στις στρεβλώσεις που παρατηρούνται στα Διοικητικά Συμβούλια των εισηγμένων εταιρειών.

Όπως εξηγεί, η κοινωνία συχνά αυτοσυγχαίρεται μέσα από δράσεις «χειραφέτησης» που δεν αγγίζουν την ουσία του προβλήματος. Για τον λόγο αυτό, δηλώνει ότι φέτος επιλέγει την αποχή, εκφράζοντας την επιθυμία να δει πάνελ με άνδρες CEOs, οι οποίοι θα κληθούν να απαντήσουν ξεκάθαρα γιατί δεν προωθούν περισσότερες γυναίκες σε ανώτατους ρόλους και τι δεσμεύσεις αναλαμβάνουν για να αλλάξει αυτή η πραγματικότητα.

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της ανάρτησης

Προειδοποίηση: Ακολουθεί long post (μετά από ένα σχεδόν άϋπνο βράδυ γνήσιου προβληματισμού)

Είμαστε στα μέσα Φεβρουαρίου και έχουν αρχίσει ήδη να έρχονται καταιγιστικά προσκλήσεις για πάνελ, συνεντεύξεις, φωτογραφίσεις για την Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου. Και βλέποντας όλα αυτά κατέληξα ότι τελικά έχουμε πλήρως αποτύχει στην ουσία του να οδηγήσουμε την αλλαγή, είτε προσωπικά εγώ είτε συλλογικά ως κοινωνία, πολλώ δε μάλλον ως κλάδος ή ως επιχειρείν γενικότερα.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα βρισκόμαστε κατά κύριο λόγο οι ίδιες γυναίκες για να αναλύσουμε το μοντέλο γυναικείας ηγεσίας, πώς συνδυάζουμε καριέρα και οικογένεια, τι μας βοήθησε και ανεβήκαμε στην ιεραρχία, τι συμβουλές θα δίναμε στους νεότερους και διάφορα τέτοια πιασάρικα. 4-5 γυναίκες μιλώντας μεταξύ τους, κάνοντας ειλικρινή νεύματα κατανόησης και συμπάθειας μεταξύ μας μπροστά σε ένα κοινό που αποτελείται κατά 90% πάλι από γυναίκες που ψάχνουν να ακούσουν κάτι να πιαστούν για να μην εγκαταλείψουν τελείως τις όποιες φιλοδοξίες τους. Το αποτέλεσμα;;; Μοιάζει περισσότερο με ψυχοθεραπεία. Τα λέμε μεταξύ μας, σαν τον κύκλο συμπαράστασης τύπου ανώνυμων αλκοολικών που βλέπουμε στις ταινίες.

Και στο μεταξύ τι έχει γίνει επί της ουσίας; Τίποτα!

Πόσες νέες γυναίκες CEOs έχουμε δει να δημιουργούνται στην Ελλάδα σε οποιονδήποτε κλάδο τα τελευταία χρόνια; Ελάχιστες – ειδικά αν αφαιρέσεις αυτές που είναι κόρες του ιδρυτή της εταιρίας, ο αριθμός πρέπει να μετριέται στα δάχτυλα του ενός χεριού…. Στις εισηγμένες ακόμα μικρότερος ο αριθμός.

Πόσες γυναίκες έχουμε δει να αναβαθμίζονται σε C-level / executive committee member; Πάλι ελάχιστες. Θα εξαιρέσω την Τράπεζα που συμπτωματικά διοικώ που 8 στις 13 τέτοιες θέσεις καταλαμβάνονται από ικανότατες γυναίκες (γεγονός για το οποίο πολλές φορές καλούμαι να απολογηθώ σε σκωπτικά σχόλια αντρών συναδέλφων για τη «Bank Feminina» θεωρώντας «αφύσικο» το ποσοστό) – σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες Τράπεζες που το αντίστοιχο νούμερο είναι 1, 2 ή καμία….. και χωρίς φυσικά να υπάρχουν και γυναίκες στα αντίστοιχα succession plans διοίκησης. Α ξέχασα! Και αυτές οι 1, 2 ή καμία είναι συνήθως σε αντικείμενα που θεωρούνται «γυναικεία» – τύπου HR ή Marketing. Βέβαια όλες οι τράπεζες και οι εταιρίες για να μην το εξειδικεύσω έχουν φανταστικά προγράμματα γυναικείας ενδυνάμωσης, αρκεί βέβαια η «ενδυνάμωση» να φτάνει μέχρι ένα συγκεκριμένο όριο και ένα ταβάνι που δεν ενοχλεί το «members – men only club» της ανώτατης ηγεσίας.

Παράλληλα, η εποπτική αρχή των εισηγμένων νιώθει τεράστια δικαίωση που αυξήσαμε την ποσόστωση στα Διοικητικά Συμβούλια «υποχρεώνοντας» τον διορισμό 25% γυναικών (που αυξάνεται πλέον σε 33%). Το αποτέλεσμα; Είτε οι ίδιες και οι ίδιες συμμετέχουμε σε 3-4 ΔΣ βρίσκοντας μια μάλλον ξεκούραστη πηγή βιοπορισμού σε σχέση με εκτελεστικές θέσεις, ή μπαίνουν γυναίκες που έχουν μετριότατη εμπειρία διοίκησης (γιατί ποτέ δεν είχαν κατ’ ουσίαν υψηλότατες θέσεις ευθύνης και τριβή) με συνέπεια να θεωρούνται από τους άντρες συναδέλφους ως «μέτρια μέλη / δεν πολυμιλάνε ούτε και προσφέρουν πολλά – αλλά τι να κάνουμε, που είναι υποχρεωτικό» όπως μου είπε πρόσφατα κάποιος…

Και όταν κάποια από εμάς κάπου φτάνει μετά από κόπο, αγώνες, θυσίες, σπουδές, ξενύχτια τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει το «έλα μωρέ, αφού την έβαλε εκεί ο άντρας της / γκόμενος κλπ».

Με 25 χρόνια τραπεζικής καριέρας στην Ελλάδα και το εξωτερικό και τα 15 από τα 25 σε υψηλές επιτελικές θέσεις και «αδύνατες αποστολές» που δεν αναλάμβανε ή δεν πετύχαινε κανένας άντρας καταλήγω ότι τελικά έκανα λάθος που διάλεξα το δύσκολο δρόμο. Γιατί για εμάς τις γυναίκες πάντα υπάρχει ένα ταβάνι το οποίο ξεκινάει από την κοινωνία την ίδια και δεν θέλει ούτε νομίζω πρόκειται να αλλάξει σύντομα.

Μια κοινωνία που αυτοσυγχαίρεται που διαφημίζει προγράμματα χειραφέτησης μόνο ως αντιπερισπασμό για τη διαιώνιση των στερεοτύπων. Το ταβάνι που ακόμα και τώρα μας λέει «Ε εντάξει, έκανες το κέφι σου. Γιατί δεν πας σπίτι σου να ξεκουραστείς; Δεν ικανοποίησες τη φιλοδοξία σου;» (Όπως μου είπε κάποιος σε ανύποπτο χρόνο από το συγγενικό μου περιβάλλον όταν λέγαμε σε μια θεωρητική συζήτηση τι θα μπορούσα να κάνω μετά την τωρινή θέση μου όταν και αν ποτέ προκύψει). Μόνη παραφωνία η 10 ετών κόρη μου που ήρθε μια μέρα από το σχολείο να μου πει ότι νιώθει περήφανη για τη μαμά της «που είναι διαφορετική» και θέλει να γίνει σαν κι εμένα «και ας κουραστεί στη ζωή της». Προβληματίστηκα σοβαρά αν τελικά είμαι όντως πρότυπο ή παρασύρω την κόρη μου σε μια επίπονη αλλά κυρίως χαμένη μάχη εκ προοιμίου. Όμως δεν κρύβω ότι ένιωσα κι εγώ λίγη ανακούφιση που τουλάχιστον δεν μου είπε ότι θέλει να γίνει «youtuber».

Φέτος λοιπόν, εγώ αποφάσισα να απέχω από την επετειακή ψυχοθεραπεία. Νομίζω έγινα και εγώ η ίδια γραφική πλέον.

Φέτος όμως θα ήθελα πραγματικά να δω πάνελς με άντρες CEOs που θα τους ρωτούν επίμονα και αποφασιστικά γιατί δεν έχουν περισσότερες γυναίκες σε ανώτατους εκτελεστικούς ρόλους… τι θα κάνουν να αλλάξει και σε τι δεσμεύονται. Πώς όταν θα παίρνει τέτοιες θέσεις, δεν θα εξωθείται εκτός όχι λόγω ικανοτήτων αλλά λόγω περιβάλλοντος. Πώς το members club θα αρχίσει να δέχεται και γυναίκες πλέον χωρίς να αντιμετωπίζονται ως αναγκαίο κακό για στατιστικούς λόγους – εφόσον βεβαίως κάποια το θέλει και μπορεί να το κάνει. Γιατί ναι, μπορεί να είναι συνειδητή επιλογή κάποιας να απέχει και οφείλουμε και αυτό να το σεβαστούμε.

My point of view λοιπόν και οι σκέψεις μου για φέτος….

Χαρούμενη Ημέρα της Γυναίκας λοιπόν (1 μήνα πριν!) σε όλες εργαζόμενες και μη!

Διαβάστε επίσης:

Γιάννης Koύστας: Νέες παραγγελίες πλοίων και ρευστότητα 1,4 δισ. δολ. για την Danaos Corp

Morgan Stanley: Στα €55 η τιμή στόχος για τη Metlen – Τα σενάρια αποτίμησης μετά το profit warning

Hapag-Lloyd: Τα κέρδη περιορίστηκαν στο 1 δισ. δολάρια