Ομπράντοβιτς… εμπιστευτικό! Οι φυλακίσεις, ο «Γκαστόνε», τα μυστικά και ο Παναθηναϊκός

Είναι κάτι παραπάνω από πιο επιτυχημένος προπονητής στην ιστορία της EuroLeague και του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Για τον Παναθηναϊκό αποτελεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν προπονητή, έναν πρώην εργαζόμενο ή έναν θρυλικό τεχνικό που κατέκτησε τίτλους. Αποτελεί κομμάτι της ίδιας της σύγχρονης ταυτότητας του συλλόγου. Και καθώς όλα δείχνουν ότι οι δύο πλευρές βρίσκονται πιο κοντά από ποτέ σε μια ιστορική επανένωση, αξίζει να επιστρέψει κανείς στην αφετηρία μιας διαδρομής που μόνο συνηθισμένη δεν ήταν.

Από το Τσάτσακ στις φυλακίσεις

Γεννημένος στις 9 Μαρτίου 1960 στο Τσάτσακ της τότε Γιουγκοσλαβίας, ο Ομπράντοβιτς μεγάλωσε σε μια κοινωνία όπου το μπάσκετ αποτελούσε τρόπο ζωής. Ως παίκτης διακρίθηκε αρχικά στην Μπόρατς Τσάτσακ και αργότερα στην Παρτίζαν, όπου αγωνίστηκε δίπλα σε σπουδαίες μορφές του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ όπως οι Βλάντε Ντίβατς, Σάσα Τζόρτζεβιτς και Ζάρκο Πάσπαλι.

Πίσω όμως από την εικόνα του ατσαλάκωτου νικητή κρύβονται γεγονότα που σημάδεψαν ολόκληρη τη ζωή του. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 βρέθηκε στη φυλακή μετά από θανατηφόρο τροχαίο δυστύχημα στο Βελιγράδι, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε ενεπλάκη σε σύγκρουση με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή της μία γυναίκα.

Η υπόθεση συγκλόνισε τη Σερβία, με τον ίδιο να εκτίει ποινή φυλάκισης και να κουβαλά έκτοτε το βάρος εκείνης της τραγωδίας. Ο Ομπράντοβιτς δεν επιχείρησε ποτέ να κρύψει το περιστατικό, αντίθετα μίλησε δημόσια γι’ αυτό αρκετές φορές, χαρακτηρίζοντάς το ως ένα από τα πιο σκληρά μαθήματα της ζωής του. Αργότερα αποκάλυψε ότι οι οκτώ μήνες που πέρασε έγκλειστος τον έκαναν πιο δυνατό άνθρωπο και τον υποχρέωσαν να κοιτάξει βαθιά μέσα του. «Έμαθα πολλά από εκείνη την περίοδο», θα πει χρόνια αργότερα, εξηγώντας ότι η εμπειρία αυτή άλλαξε οριστικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τη ζωή και τους ανθρώπους.

Είχε προηγηθεί μάλιστα και δεύτερη ποινή φυλάκισης, αυτή τη φορά για στρατιωτική παράβαση και συγκεκριμένα για λιποταξία από τη στρατιωτική του θητεία στην τότε Γιουγκοσλαβία. Η υπόθεση είχε λάβει μεγάλη δημοσιότητα στη χώρα του, καθώς ο Ομπράντοβιτς ήταν ήδη γνωστός μπασκετμπολίστας της Παρτίζαν και μέλος της εθνικής ομάδας.

Οι δύο διαφορετικές φυλακίσεις, σε συνδυασμό με τη σκληρή δημοσιότητα που ακολούθησε, του κόλλησαν για χρόνια το παρατσούκλι «ο φυλακισμένος», έναν χαρακτηρισμό που τον συνόδευε στον σερβικό Τύπο ακόμη και όταν είχε πλέον εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους προπονητές της Ευρώπης.

Ο ίδιος δεν επιχείρησε ποτέ να διαγράψει εκείνο το κομμάτι της ζωής του. Αντίθετα, παραδεχόταν ότι οι δύσκολες αυτές εμπειρίες τον διαμόρφωσαν ως άνθρωπο, τον έκαναν πιο σκληρό πνευματικά και του έδωσαν μια διαφορετική αντίληψη για την ευθύνη, την πειθαρχία και τις δεύτερες ευκαιρίες που μπορεί να δώσει η ζωή.

Ο «Γκαστόνε» που ετοίμαζε τον εαυτό του για τον πάγκο

Ο Ομπράντοβιτς ουσιαστικά είχε αποφασίσει ότι θα γίνει προπονητής πολύ πριν κρεμάσει τα παπούτσια του. Από το 1984, όταν μετακόμισε από το Τσάτσακ στο Βελιγράδι για λογαριασμό της Παρτίζαν, συνήθιζε να κρατά σημειώσεις μετά από κάθε προπόνηση. Παρατηρούσε τους προπονητές, κατέγραφε ασκήσεις, σημείωνε λεπτομέρειες τακτικής και συμπεριφορές παικτών. Δεν ήταν μια συνήθεια λίγων μηνών, αλλά μια διαδικασία που κράτησε χρόνια. Γι’ αυτό και όταν ήρθε η στιγμή να σταματήσει το μπάσκετ, η μετάβαση στον πάγκο δεν του φάνηκε ποτέ βίαιη. Στο μυαλό του είχε ήδη αρχίσει να προπονεί πολύ πριν αναλάβει επίσημα μια ομάδα.

Εκείνο που ακολούθησε μοιάζει σχεδόν κινηματογραφικό. Το καλοκαίρι του 1991, ενώ βρισκόταν στην προετοιμασία της εθνικής Γιουγκοσλαβίας για το Ευρωμπάσκετ, δέχθηκε μια απρόσμενη πρόταση από τον θρύλο της Παρτίζαν, Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς. Να εγκαταλείψει άμεσα την ενεργό δράση και να αναλάβει προπονητής της πρώτης ομάδας. Η απόφαση εκείνη άλλαξε όχι μόνο τη ζωή του αλλά και την ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Έναν χρόνο αργότερα, ως πρωτάρης προπονητής, οδηγούσε την Παρτίζαν στην κορυφή της Ευρώπης.

Από εκείνο το σημείο ξεκίνησε η δημιουργία ενός μύθου. Παρτίζαν, Μπανταλόνα, Ρεάλ Μαδρίτης, Μπενετόν, Παναθηναϊκός και αργότερα Φενερμπαχτσέ αποτέλεσαν τους σταθμούς μιας καριέρας που γέμισε με τρόπαια. Εννέα ευρωπαϊκοί τίτλοι, δεκάδες εγχώρια πρωταθλήματα και κύπελλα και μια παρουσία σχεδόν τριών δεκαετιών στην κορυφή.

Στα πρώτα χρόνια της πορείας του πολλοί τον αποκαλούσαν «Γκαστόνε», θεωρώντας ότι η επιτυχία τον ακολουθούσε σχεδόν μεταφυσικά. Η άποψη αυτή εξαφανίστηκε οριστικά όταν άρχισε να κατακτά τίτλους με διαφορετικές ομάδες, σε διαφορετικές χώρες και σε διαφορετικές εποχές. Η επιτυχία δεν μπορούσε πλέον να εξηγηθεί με την τύχη.

Η σημαντικότερη όμως σχέση της καριέρας του διαμορφώθηκε στην Αθήνα. Το 1999 οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι τον έφεραν στον Παναθηναϊκό. Ακολούθησαν 13 χρόνια, έξι ευρωπαϊκά τρόπαια για τον σύλλογο συνολικά στην εποχή τους, πέντε με τον ίδιο στον πάγκο, αμέτρητοι εγχώριοι τίτλοι και η μετατροπή του Παναθηναϊκού σε μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις που γνώρισε ποτέ το ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Δεσμός ζωής με τον Παύλο Γιαννακόπουλο

Πέρα όμως από τις επιτυχίες, ο Ομπράντοβιτς δημιούργησε έναν δεσμό ζωής με τον Παύλο Γιαννακόπουλο. Σε όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις του τα τελευταία χρόνια μιλά για εκείνον σαν πατέρα. Έχει αποκαλύψει ότι δεν υπήρξε ούτε ένα δευτερόλεπτο σύγκρουσης στα δεκατρία χρόνια συνεργασίας τους. Θυμάται τον ιστορικό παράγοντα να εμφανίζεται καθημερινά στις προπονήσεις, να ρωτά αν χρειάζεται κάτι και να φροντίζει προσωπικά κάθε μέλος της ομάδας.

Ακόμη και μετά την αποχώρησή του από τον Παναθηναϊκό το 2012, οι δεσμοί αυτοί δεν έσπασαν ποτέ. Η παρουσία του στα τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος», η συγκίνησή του όταν συναντά τη Δέσποινα Γιαννακοπούλου, τα δημόσια λόγια του για τον Παύλο και οι αναφορές του στον οργανισμό του Παναθηναϊκού δείχνουν ότι η σχέση δεν περιορίστηκε ποτέ σε μια επαγγελματική συνεργασία.

Χαρακτηριστική ήταν και η δημόσια τοποθέτηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου το 2024, όταν αποκάλυψε πως στο γραφείο του πατέρα του υπήρχαν περισσότερες φωτογραφίες με τον Ομπράντοβιτς παρά με τον ίδιο. Μια φράση που ίσως εξηγεί καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη το μέγεθος της σύνδεσης των δύο πλευρών.

Και ίσως γι’ αυτό η πιθανή επιστροφή του δεν αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη μεταγραφή προπονητή. Για ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου του Παναθηναϊκού, μοιάζει περισσότερο με επιστροφή ενός μέλους της οικογένειας.

Ιστορίες που εξηγούν τον πραγματικό Ζοτς

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες που συνοδεύουν τον Ομπράντοβιτς δεν έχει σχέση με τίτλους, αλλά με μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες της καριέρας του. Τον Σεπτέμβριο του 2005 η Σερβία αποκλείστηκε πρόωρα από το Ευρωμπάσκετ που φιλοξενούσε η ίδια. Η χώρα βρισκόταν σε σοκ και ο ίδιος δεχόταν σφοδρή κριτική. Λίγες ώρες μετά από μια εξαντλητική συνέντευξη Τύπου, εμφανίστηκε στον κεντρικό πεζόδρομο του Βελιγραδίου. Εκεί, δεκάδες φίλαθλοι τον πλησίαζαν για να του ζητήσουν εξηγήσεις, να τον αμφισβητήσουν ή να του εκφράσουν την απογοήτευσή τους. Αντί να αποχωρήσει ή να κρυφτεί, κάθισε μαζί τους και απαντούσε σε όλους, ένας προς έναν. Για όσους ήταν παρόντες, εκείνη η εικόνα έδειξε περισσότερα για τον χαρακτήρα του από οποιοδήποτε τρόπαιο.

Εξίσου αποκαλυπτική ήταν η πρώτη μεγάλη συζήτηση που είχε με τον Παύλο Γιαννακόπουλο το καλοκαίρι του 1999. Ο Σέρβος ξεκαθάρισε από την αρχή ότι για να αναλάβει τον Παναθηναϊκό ήθελε πλήρη ευθύνη στο αγωνιστικό κομμάτι, χωρίς παρεμβάσεις. Οι δύο άνδρες συμφώνησαν ότι θα συζητούν στην αρχή κάθε χρονιάς για τον σχεδιασμό και στο τέλος για τον απολογισμό. Ήταν μια συμφωνία βασισμένη στην εμπιστοσύνη. Δεκατρία χρόνια, πέντε ευρωπαϊκά και δεκάδες εγχώριοι τίτλοι αργότερα, αποδείχθηκε ότι εκείνη η κουβέντα άλλαξε την ιστορία του συλλόγου.

Όσοι εργάστηκαν δίπλα του θυμούνται επίσης την εμμονή του με τη λεπτομέρεια. Σε έναν αγώνα που ο Παναθηναϊκός κέρδιζε με τεράστια διαφορά, μπορούσε να σταθεί επί ημέρες σε ένα χαμένο δεκάλεπτο ή σε μια λανθασμένη επιλογή ενός παίκτη που δεν είχε καν αγωνιστεί. Έβρισκε συνεχώς νέους τρόπους να κρατά όλους σε εγρήγορση. Μια φράση από την εξέδρα, ένα στατιστικό στοιχείο ή ένα ιστορικό ρεκόρ αρκούσαν για να μετατραπούν σε κίνητρο μέσα στα αποδυτήρια. Για τον Ομπράντοβιτς, το μεγαλύτερο ταλέντο δεν ήταν η τεχνική κατάρτιση αλλά η ικανότητα να παρακινεί ανθρώπους.

Γιατί δεν μιλάει ελληνικά;

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Ο άνθρωπος που οι περισσότεροι γνώρισαν μακριά από τις κάμερες. Ο Ομπράντοβιτς που μπορούσε να περάσει ένα ολόκληρο βράδυ τραγουδώντας σε μια παρέα φίλων στο Βελιγράδι, να συζητά για βιβλία, μουσική και ζωή μέχρι το ξημέρωμα. Ο ίδιος άνθρωπος που μέσα σε λίγα λεπτά μεταμορφωνόταν ξανά στον τελειομανή προπονητή που απαιτούσε απόλυτη συγκέντρωση και δεν ανεχόταν ούτε δευτερόλεπτο χαλάρωσης. Ίσως αυτή η αντίθεση να εξηγεί καλύτερα από οτιδήποτε άλλο γιατί ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς δεν έγινε απλώς ο πιο επιτυχημένος προπονητής της Ευρώπης, αλλά μια προσωπικότητα που άφησε αποτύπωμα σε ολόκληρη τη γενιά του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Διαβάζει πολύ λογοτεχνία, με τον αγαπημένο του συγγραφέα να είναι ο Ντοστογιέφσκι. Ακούει Μπομπ Ντίλαν, λατρεύει το ισπανικό φλαμένγκο και τον… δικό μας, Αντώνη Ρέμο. Φυσικά τρελαίνεται και για το ψάρεμα. Στις αρχές του 2000 (στην πρώτη του σεζόν στον Παναθηναϊκό), υποσχέθηκε ότι εφόσον ανανέωνε τη συνεργασία του με το «τριφύλλι», θα μάθαινε Ελληνικά. Λίγα χρόνια αργότερα, το μετάνιωσε δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Δεν θέλω να μάθω τη γλώσσα πλέον για να μην καταλαβαίνω τι γράφουν οι ελληνικές εφημερίδες».

Βέβαια, αποτελεί κοινό μυστικό ότι ο Ομπράντοβιτς καταλαβαίνει πολύ καλά τα ελληνικά και τα ψιλομιλάει…

Η ζωή μετά το μπάσκετ που δεν ήρθε ποτέ

Όταν το καλοκαίρι του 2020 ανακοίνωσε ότι αποχωρεί προσωρινά από τους πάγκους, πολλοί πίστεψαν ότι ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς είχε φτάσει στο τέλος μιας διαδρομής που μετρούσε ήδη περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι ήταν μία από τις δυσκολότερες αποφάσεις της ζωής του. Είχε προηγηθεί μια επταετία στη Φενερμπαχτσέ, με έναν ευρωπαϊκό τίτλο, έξι παρουσίες σε Final-4 και αμέτρητες επιτυχίες. Για πρώτη φορά μετά από 42 συνεχόμενα χρόνια στα γήπεδα, αποφάσισε να πατήσει φρένο.

Η πραγματικότητα όμως απέδειξε ότι ο Ομπράντοβιτς δεν μπορούσε ποτέ να απομακρυνθεί ολοκληρωτικά από το παιχνίδι και ένα χρόνο αργότερα ανέλαβε την Παρτίζαν. Το διάστημα της αποχής του μοιραζόταν ανάμεσα στο Βελιγράδι και το αγαπημένο του Τσάτσακ, την πόλη όπου γεννήθηκε και ερωτεύτηκε το μπάσκετ. Εκεί επέστρεφε συχνά για να βρίσκεται κοντά στη μητέρα του και στους παιδικούς του φίλους, ανθρώπους που παρέμεναν στο πλευρό του πολύ πριν γίνει ο πιο επιτυχημένος προπονητής της Ευρώπης.

Ο παππούς Ζέλιμιρ και οι άνθρωποι της ζωής του

Τον Φεβρουάριο του 2021 η ζωή τού χάρισε έναν νέο ρόλο. Η κόρη του, Άνια, έφερε στον κόσμο τη μικρή Μίλιτσα και ο Ομπράντοβιτς έγινε παππούς για πρώτη φορά. Όσοι τον γνωρίζουν λένε ότι εκείνες τις ημέρες ήταν πιο χαρούμενος απ’ ό,τι μετά από πολλούς τίτλους που είχε κατακτήσει.

Η οικογένεια αποτελούσε πάντα σημείο αναφοράς για τον ίδιο. Το ίδιο και οι παλιοί φίλοι. Η απώλεια του επί τεσσεράμισι δεκαετίες φίλου και κουμπάρου του, Μίλενκο Σάβοβιτς, από επιπλοκές της πανδημίας, τον συγκλόνισε. Στον αποχαιρετισμό του μίλησε περισσότερο ως φίλος παρά ως θρύλος του μπάσκετ. Θυμήθηκε τα χρόνια της νιότης τους, τα κοινά ταξίδια με λεωφορεία, τα πάρτι σε μικρά διαμερίσματα του Βελιγραδίου και τις εποχές που κανείς τους δεν φανταζόταν τι θα ακολουθούσε.

Ίσως γι’ αυτό όσοι τον γνωρίζουν καλά επιμένουν ότι ο πραγματικός Ομπράντοβιτς δεν κρύβεται πίσω από τα εννέα ευρωπαϊκά τρόπαια. Κρύβεται στις φιλίες που κράτησαν μισό αιώνα.

Η προφητεία που επιβεβαιώθηκε

Πολύ πριν γεμίσει την τροπαιοθήκη του με εννέα ευρωπαϊκά, υπήρχαν άνθρωποι που είχαν διακρίνει κάτι ξεχωριστό. Ο θρυλικός Αλεξάνταρ Νίκολιτς, ο «πατριάρχης» της γιουγκοσλαβικής προπονητικής σχολής, συνήθιζε να λέει ότι ο Ομπράντοβιτς διαθέτει ένα σπάνιο χάρισμα για την προπονητική και ότι με την εμπειρία θα εξελιχθεί σε αυθεντία του αθλήματος. Χρόνια αργότερα, η συγκεκριμένη εκτίμηση μοιάζει περισσότερο με προφητεία παρά με αξιολόγηση.

Η πρώτη Παρτίζαν του Ομπράντοβιτς ήταν μια ομάδα σχεδόν παιδική. Μόλις ένας παίκτης είχε περάσει τα 30, ενώ οι περισσότεροι πρωταγωνιστές βρίσκονταν στα πρώτα βήματα της καριέρας τους. Παράλληλα, ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία ανάγκαζε τον σύλλογο να δίνει τους ευρωπαϊκούς αγώνες μακριά από το Βελιγράδι, έχοντας ως προσωρινή έδρα τη Μαδρίτη. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ένας πρωτοεμφανιζόμενος προπονητής και μια παρέα νεαρών παικτών κατέκτησαν το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1992. Για πολλούς ανθρώπους του ευρωπαϊκού μπάσκετ, παραμένει μέχρι σήμερα το πιο απίθανο και το πιο δύσκολο ευρωπαϊκό τρόπαιο που κατέκτησε ποτέ ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς.

Η Αθήνα που δεν έφυγε ποτέ από την καρδιά του

Ακόμη και στα χρόνια της αποχής του, η Αθήνα παρέμενε σταθερό σημείο αναφοράς στις συζητήσεις του. Όχι μόνο λόγω του Παναθηναϊκού. Ο Ομπράντοβιτς συνήθιζε να μιλά για την πόλη σαν δεύτερο σπίτι του. Για τα δεκατρία χρόνια που έζησε στην ελληνική πρωτεύουσα, για τους ανθρώπους που γνώρισε, για τις παρέες που δημιούργησε και για την καθημερινότητα που έχτισε μακριά από τα γήπεδα.

Σε αντίθεση με όσα πολλοί πίστευαν, οι αγαπημένες του στιγμές στην Αθήνα δεν συνδέονταν απαραίτητα με το ΟΑΚΑ ή τους τελικούς της EuroLeague. Συνδέονταν με απλές συνήθειες. Με τον πρωινό καφέ, με τις πολύωρες συζητήσεις με φίλους, με τα βράδια όπου η κουβέντα δεν αφορούσε καθόλου το μπάσκετ.

Γι’ αυτό και όσοι βρέθηκαν δίπλα του τα τελευταία χρόνια έλεγαν ότι ο δεσμός με τον Παναθηναϊκό δεν έσπασε ποτέ πραγματικά. Μπορεί να χώρισαν οι δρόμοι τους το 2012, όμως η συναισθηματική σύνδεση παρέμεινε ζωντανή. Και ίσως αυτό να εξηγεί γιατί, δεκατέσσερα χρόνια μετά την αποχώρησή του, το ενδεχόμενο επιστροφής εξακολουθεί να προκαλεί τόσο μεγάλη συγκίνηση στον κόσμο του συλλόγου.

«Εδώ είναι το σπίτι σου»

Αν υπάρχει μία στιγμή που αποτυπώνει καλύτερα από κάθε άλλη τη σχέση του Ομπράντοβιτς με τον Παναθηναϊκό, αυτή δεν είναι κάποιο από τα πέντε ευρωπαϊκά τρόπαια. Είναι η επιστροφή του στο ΟΑΚΑ ως αντίπαλος.

Στις 20 Μαρτίου 2014, σχεδόν δύο χρόνια μετά την αποχώρησή του από τον Παναθηναϊκό, ο Σέρβος προπονητής επέστρεψε για πρώτη φορά στο γήπεδο όπου έζησε τις μεγαλύτερες στιγμές της καριέρας του. Επισήμως ήταν ένα παιχνίδι της EuroLeague απέναντι στη Φενερμπαχτσέ. Στην πραγματικότητα, όμως, το αποτέλεσμα ελάχιστους απασχολούσε.

Από νωρίς το ΟΑΚΑ είχε μετατραπεί σε ένα τεράστιο αφιέρωμα στον άνθρωπο που άλλαξε την ιστορία του συλλόγου. Περισσότεροι από 20.000 φίλοι του Παναθηναϊκού δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που θύμιζε γιορτή και αποχαιρετισμό μαζί. Τα πανό, τα συνθήματα και η συγκίνηση ήταν πρωταγωνιστές μιας βραδιάς που ξεπέρασε τα όρια ενός αγώνα μπάσκετ.

Η κορύφωση ήρθε στο ημίχρονο. Η οικογένεια Γιαννακόπουλου τίμησε τον Ομπράντοβιτς μπροστά σε ένα κατάμεστο ΟΑΚΑ και για πρώτη φορά ο Σέρβος προπονητής λύγισε δημόσια. Με δάκρυα στα μάτια πήρε το μικρόφωνο και μίλησε στα ελληνικά.

«Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι για μένα αυτό το βράδυ. Είστε οι καλύτεροι. Σας αγαπώ πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ».

Το γήπεδο σείστηκε. Το σύνθημα «εδώ είναι το σπίτι σου» ακούστηκε ξανά και ξανά, ενώ χιλιάδες φίλαθλοι ζητούσαν την επιστροφή του στον πάγκο της ομάδας. Για πολλούς από όσους βρέθηκαν εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ, ήταν μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχουν ζήσει σε αθλητικό γεγονός.

Ο ίδιος παραδέχθηκε αργότερα ότι δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί ούτε στο παιχνίδι. Μίλησε για μια από τις πιο δύσκολες βραδιές της ζωής του, εξηγώντας ότι ήταν αδύνατο να αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό ως έναν συνηθισμένο αντίπαλο. «Αυτή ήταν η ομάδα μου για 13 χρόνια» είπε χαρακτηριστικά.

Ίσως γι’ αυτό η σχέση του με τον Παναθηναϊκό αντιμετωπίζεται διαφορετικά από οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική συνεργασία στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Δεκατέσσερα χρόνια μετά το τέλος εκείνης της εποχής, το σύνθημα που ακούστηκε στο ΟΑΚΑ εξακολουθεί να συνοδεύει κάθε συζήτηση γύρω από το όνομά του.

Για ένα μεγάλο μέρος του κόσμου του Παναθηναϊκού, ο Ομπράντοβιτς δεν έφυγε ποτέ πραγματικά. Απλώς βρέθηκε για χρόνια μακριά από το σπίτι του.

Διαβάστε επίσης

Η προσφορά του Γιαννακόπουλου στον Ομπράντοβιτς, το σχέδιο των 5 εκατ. ευρώ και η νέα εποχή στον Παναθηναϊκό

Παναθηναϊκός: Ο Αταμάν… αμάν αμάν, ο Ομπράντοβιτς προ των πυλών του Γιαννακόπουλου

Ο Γιάννης Αλαφούζος έκανε τη μεγάλη ρελάνς και αλλάζει τον (τηλεοπτικό) χάρτη του ελληνικού μπάσκετ