Η πρώτη επίσημη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ και του Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο δεν περιορίστηκε σε εθιμοτυπική ανταλλαγή χαιρετισμών. Ήταν η στιγμή που τα «βαριά χαρτιά» βγήκαν στο τραπέζι. Παρά τα χαμόγελα και τις θερμές χειραψίες μπροστά στις κάμερες, η ουσία των εγκάρδιων χαιρετισμών αποκάλυψε μια νέα, αυστηρή στρατηγική από την πλευρά της Κίνας, η οποία φαίνεται να επαναπροσδιορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Διαχωρισμός Οικονομίας και Γεωπολιτικής

Η κεντρική γραμμή που χάραξε ο Σι Τζινπίνγκ είναι σαφής: Στεγανοποίηση. Το Πεκίνο επιδιώκει να κρατήσει τα οικονομικά ζητήματα και τις εμπορικές συμφωνίες σε ένα διακριτό, σχεδόν τεχνοκρατικό επίπεδο. Για τον Σι, το εμπόριο, η αγορά αμερικανικών αγροτικών προϊόντων και οι ενεργειακές συμφωνίες είναι το πεδίο της «αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας» που μπορεί να προχωρήσει αυτόνομα.

1

Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση αποτελεί πρόκληση για τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος, πιστός στη φιλοσοφία του «The Art of the Deal», τείνει να αντιμετωπίζει τα πάντα ως ένα ενιαίο πακέτο διαπραγμάτευσης, όπου μια παραχώρηση στο εμπόριο θα μπορούσε να εξαγοράσει μια υποχώρηση σε ένα γεωπολιτικό μέτωπο.

Το Γεωπολιτικό «Αντάλλαγμα»

Ο Σι, παρά τα θερμά λόγια υποδοχής, κατέστησε σαφές ότι αν η Ουάσινγκτον επιλέξει να ανοίξει την «εργαλειοθήκη» της γεωπολιτικής, τότε και η απάντηση της Κίνας θα κινηθεί και σε αυτό το επίπεδο. Το μήνυμα ήταν απλό: η Ταϊβάν δεν είναι απλώς θέμα προς συζήτηση, αλλά η «πρώτη κόκκινη γραμμή» που δεν πρέπει να παραβιαστεί. Προειδοποίησε ότι η σταθερότητα σε όλους τους άλλους τομείς (εμπόριο, τεχνολογία, ασφάλεια) εξαρτάται άμεσα από τον σεβασμό της αρχής της «Μίας Κίνας».

Τα διεθνή ειδησεογραφικά μέσα αναφέρουν ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, αν και άκουσε τις προειδοποιήσεις, προσπάθησε να μετατοπίσει τη συζήτηση στο «δίκαιο εμπόριο» και στις επενδύσεις, ακολουθώντας τη στρατηγική του να αντιμετωπίζει τα γεωπολιτικά ζητήματα ως μέρος μιας ευρύτερης διαπραγμάτευσης («transactional diplomacy»).

Παρ΄όλο που ό Αμερικανός πρόεδρος έχει δηλώσει ότι δεν χρειάζεται τη βοήθεια στο θέμα του Ιράν, είναι κοινός τόπος ότι το θέμα δεν μπορεί παρά να συζητηθεί. Η Κίνα φαίνεται να χρησιμοποιεί τη στάση της στο Ιράν ως αντίβαρο στις αμερικανικές πιέσεις. Σε αυτό το σημείο, πριν καν το θέμα αναφερθεί, ο Κινέζος πρόεδρος έθεσε σαφή όρια.

Η εποχή που οι εμπορικές παραχωρήσεις μπορούσαν να ηρεμήσουν τα γεωπολιτικά ύδατα φαίνεται να τελειώνει. Ο Σι Τζινπίνγκ ξεκαθάρισε ότι για κάθε γεωπολιτική κίνηση του Τραμπ, θα υπάρχει ένα ισοδύναμο γεωπολιτικό τίμημα, και αυτό παρά τις αμοιβαία επωφελείς οικονομικές και επιχειρηματικές συμφωνίες.

Ένα Παιχνίδι για Δύο

Η στάση του Σι υποδηλώνει μια Κίνα που δεν φοβάται πλέον την αντιπαράθεση. Αν ο Τραμπ επιμείνει να συνδέει την οικονομία με την εδαφική κυριαρχία, κινδυνεύει να βρεθεί μπροστά σε ένα αδιέξοδο όπου καμία πλευρά δεν θα μπορεί να υποχωρήσει χωρίς να χάσει. Το Πεκίνο προσφέρει στον Τραμπ έναν «διάδρομο» οικονομικής επιτυχίας, υπό τον όρο όμως ότι τα γεωπολιτικά «κάστρα» της Κίνας θα παραμείνουν ανέγγιχτα.

Ενδεχομένως, αν θέλει κανείς να το δει από μια αισιόδοξη πλευρά, ο Καταστατικός Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών, που και οι δύο χώρες έχουν συνυπογράψει, θα ήταν μια κάποια λύση.

Διαβάστε επίσης:

ΗΠΑ: Για πρώτη φορά από το 2007 εκδόθηκε 30ετές ομόλογο με απόδοση άνω του 5% – Φόβοι για νέο πληθωριστικό σοκ

Μπριζίτ Μακρόν: Η απάντησή της για τα SMS του Μακρόν στην Ιρανή ηθοποιό – «Δεν κοιτάζω το κινητό του συζύγου μου»

Ποια είναι η θεωρία της «παγίδας του Θουκυδίδη» που ανέφερε ο Σι στον Τραμπ – Τα μηνύματα και ο φόβος μιας νέας παγκόσμιας σύγκρουσης