Σε μία περίοδο μόλις 18 μηνών οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα έχουν φέρει τα πάνω-κάτω, κυριολεκτικά γράφοντας ιστορία.

Το ΠΑΣΟΚ από 3ο κόμμα έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, όχι διότι αυτό θέλησαν οι πολίτες αλλά επειδή αυτοκτόνησε το δεύτερο κόμμα. Στη Βουλή βρίσκεται μία πανσπερμία κομμάτων, με προοπτική ο αριθμός τους να αυξηθεί κι άλλο. Καλύπτεται, έτσι, όλο το πραγματικό και φαντασιακό ιδεολογικό φάσμα. Τα παιδία παίζει.

Η λέξη μπάχαλο ίσως να μην επαρκεί ως περιγραφή της κατάστασης.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αυτοκαταστραφεί σε σημείο όπου ο διάλογος (debate) μεταξύ των υποψηφίων αρχηγών διεξάγεται με αναφορά στο κόμμα και με στόχο τον πέμπτο απόντα και εκπαραθυρωμένο υποψήφιο, ουδείς μπορεί να θεωρήσει ότι αποτελεί εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Το κόμμα έχασε σε 18 μήνες 18 βουλευτές.

Όταν, τα άλλα κόμματα ανταγωνίζονται στην λεκτική βιαιότητα κατά του πρωθυπουργού, όταν χάσμα τα χωρίζει ιδεολογικά και χάος οργανωτικά, όταν το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα έχει μόλις 31 έδρες και το τρίτο 29 (πλέον) κανένα δεν μπορεί να πείσει για την ικανότητα του να κυβερνήσει.

Όταν το 4ο και 5ο σε δύναμη κόμμα είναι το ΚΚΕ και η ομάδα των ανεξάρτητων, ποια συμφωνία μπορεί να υπάρξει, ποια συνεννόηση, ποια κοινή γραμμή;

Από την θέση του, έστω κι αν την πήρε by default (όπως θα λέγανε οι Άγγλοι) και την ιστορία του το ΠΑΣΟΚ φέρει πλέον μεγάλη ευθύνη. Αποτελεί κρίσιμο μέρος της εξίσωσης για την πολιτική σταθερότητα. Τα προσωπικά γινάτια δεν έχουν πλέον θέση, όπως δεν έχει και ο καταγγελτικός λόγος. Το ΠΑΣΟΚ καλείται να κάνει την μεγάλη υπέρβαση: να γίνει χρήσιμο. Δηλαδή θετικό, δημιουργικό. Έχει λίγους μήνες μπροστά του για να ωριμάσει πολιτικά και οργανωτικά.

Τεράστια η ευθύνη της Ν.Δ. καθώς προσφέρει την μοναδική δυνατότητα διακυβέρνησης. Το θέμα Σαμαρά πρέπει να φύγει από την ημερησία διάταξη – χρησιμεύει μόνο για να αποσπά την προσοχή από τον μεγάλο κίνδυνο – που είναι ένας: η υπονόμευση της συνοχής της Ν.Δ. Αν συμβεί αυτό ο τόπος θα μείνει ακυβέρνητος. Ο Σαμαράς έπαιξε και έχασε. Δεν του άρεσε που δεν τον ακούγανε και απασφάλισε. Επειδή υπάρχει κι άλλος πρώην πρωθυπουργός, που έτσι κι αλλιώς βαρύνεται με αρκετές αποτυχίες, καλά θα κάνουν όλοι οι της Ν.Δ. και μαζί ο ίδιος, να κατανοήσουν ότι ποτέ μέχρι τώρα δεν ήταν πιο σημαντική για τον τόπο και για το ίδιο το κόμμα η διατήρηση της συνοχής.

Ας μην παρασυρθεί κανείς από τις σειρήνες της προσωπικής φιλοδοξίας, ούτε από την διάθεση… αντιγραφής των όσων συμβαίνουν στα άλλα κόμματα. Αν η Ν.Δ. δεν μπορεί να κυβερνήσει, κανείς δεν μπορεί. Και τότε τα γεγονότα του 2015 θα θυμίζουν καλές εποχές μπροστά σ’ αυτά που θα φέρει μία ακυβερνησία.

 Διαβάστε επίσης

Πόσο αντανακλούν οι προϋπολογισμοί τις σύγχρονες προκλήσεις;