Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένα μεμονωμένο πολιτικό γεγονός λειτουργεί ως καθρέφτης μιας πολύ ευρύτερης πραγματικότητας. Η πρόσφατη συνεδρίαση της Επιτροπής Δεοντολογίας, με αφορμή την επαναλαμβανόμενα απαράδεκτη κοινοβουλευτική συμπεριφορά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, είναι μία από αυτές.

Όταν η Βουλή, ο κορυφαίος θεσμός της αντιπροσωπευτικής μας Δημοκρατίας, μετατρέπεται σε πεδίο κραυγών, προσωπικών επιθέσεων, ύβρεων και συστηματικής απαξίωσης των κανόνων της, τότε το ζήτημα παύει να αφορά ένα πρόσωπο. Αφορά την ποιότητα της Δημοκρατίας μας.

Και το ευρύτερο πολιτικό τοπίο δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να αναζητεί λόγο ύπαρξης, ενώ η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα εμφανίζεται περισσότερο ως ανακύκλωση του παρελθόντος παρά ως πρόταση για το μέλλον. Χωρίς ουσιαστική αυτοκριτική για το 2015, για τις κλειστές τράπεζες, τα capital controls, το δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο και τη συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο, καμία επικοινωνιακή επανεκκίνηση δεν μπορεί να διαγράψει την ιστορική μνήμη.

Παράλληλα, η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να συγκροτήσει μέχρι σήμερα πειστική κυβερνητική εναλλακτική πρόταση, η πολιτική ακρότητα και η συνωμοσιολογική ρητορική του Κυριάκου Βελόπουλου, και η εμφάνιση νέων προσώπων και αντισυστημικών σχηματισμών —από τη Μαρία Καρυστιανού έως την Αφροδίτη Λατινοπούλου— συνθέτουν ένα τοπίο πρωτοφανούς κατακερματισμού . Ένα τοπίο στο οποίο η αγανάκτηση κινδυνεύει να γίνει πολιτικό πρόγραμμα, η καταγγελία να υποκαταστήσει τη λύση και η οργή να εμφανιστεί ως επαρκές προσόν διακυβέρνησης.

Απέναντι σε όλα αυτά, οφείλουμε να μιλήσουμε χωρίς ωραιοποιήσεις. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε λάθη. Υπήρξαν αστοχίες, καθυστερήσεις και περιπτώσεις στις οποίες οι προσδοκίες των πολιτών δεν δικαιώθηκαν όσο γρήγορα έπρεπε. Η ακρίβεια πιέζει τα νοικοκυριά. Η καθημερινότητα παραμένει δύσκολη για πολλούς συμπολίτες μας. Και η αυτοκριτική δεν είναι αδυναμία.  Είναι προϋπόθεση πολιτικής αξιοπιστίας.

Όμως η σύγκριση δεν γίνεται με το ιδανικό. Γίνεται με τις πραγματικές εναλλακτικές επιλογές.

Και η Ελλάδα σήμερα είναι μια χώρα με επενδυτική βαθμίδα, χαμηλότερη ανεργία, ισχυρότερη οικονομία, αναβαθμισμένη άμυνα και αυξημένο διεθνές κύρος. Μια χώρα που, ύστερα από μια δεκαετία κρίσεων, έχει αρχίσει να πιστεύει ξανά στις δυνατότητές της.

Η Κυβέρνηση κάνει αυτό που αντέχει η χώρα για πολλές κατηγορίες συμπατριωτών μας.

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν δικαιούται κανείς να είναι θυμωμένος. Ασφαλώς και δικαιούται. Το ερώτημα είναι αν ο θυμός και η αοριστόλογη και κοστοβόρα εξαγγελία αρκεί για να κυβερνήσει μια χώρα.

Η ιστορία, και ιδιαίτερα η δική μας πρόσφατη ιστορία, έχει ήδη δώσει την απάντηση.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια μιας νέας περιπέτειας. Δεν αντέχει άλλες αυταπάτες, άλλους αυτόκλητους σωτήρες, άλλους εμπόρους της οργής. Χρειάζεται ισχυρούς θεσμούς, σοβαρή αντιπολίτευση, υπεύθυνη κυβέρνηση και πολίτες που απαιτούν περισσότερα χωρίς να ξεχνούν όσα κόστισαν τα λάθη του παρελθόντος.

Γιατί το μεγάλο δίλημμα της επόμενης ημέρας δεν είναι απλώς ποιο κόμμα θα κυβερνήσει. Είναι αν η Ελλάδα θα συνεχίσει να προχωρά με σταθερότητα, αυτοπεποίθηση και ευρωπαϊκό προσανατολισμό ή αν θα επιστρέψει στον θόρυβο, στον διχασμό και στις επικίνδυνες αυταπάτες μιας εποχής που πιστεύαμε ότι είχαμε αφήσει οριστικά πίσω μας.

Και αυτή είναι μια επιλογή που αφορά όλους μας.