Αλέξης Λέβεν-Μεντζελόπουλος: Ο ιδιοκτήτης του Château Margaux μιλάει στο Mononews για την πολυτέλεια, την Ελλάδα και το μέλλον του κτήματος

Στη νοτιοδυτική άκρη της Πελοποννήσου, εκεί όπου το φως του δειλινού απλώνεται πάνω από τον Μεσσηνιακό Κόλπο, εκτυλίχθηκε μία από τις πιο σπάνιες οινικές και γαστρονομικές βραδιές της χρονιάς.

Το Private Kitchen του Mandarin Oriental, Costa Navarino έχει σχεδιαστεί για δεκαέξι καλεσμένους. Εχθές το βράδυ, κατ’ εξαίρεση, έγιναν δεκαοκτώ λόγω της ιδιαιτερότητας της περίστασης.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Ο CEO και συνιδιοκτήτης του ιστορικού Château Margaux, Αλέξης Λεβέν-Μεντζελόπουλος, ταξίδεψε στην Πελοπόννησο για να παρουσιάσει αυτοπροσώπως την ιστορία της οικογένειάς του και τις ετικέτες της βραδιάς μία προς μία, αφήνοντας τελικά το κρασί να μιλήσει από μόνο του.

Η συγκυρία είναι σχεδόν συμβολική. Φέτος συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από τη στιγμή που ο Αντρέ Μεντζελόπουλος έφτασε στο Médoc και απέκτησε ένα κτήμα που πολλοί το 1977 θεωρούσαν χαμένη υπόθεση. Πέντε δεκαετίες αργότερα, ο εγγονός του ήρθε, για πρώτη φορά σε επαγγελματικό πλαίσιο, στην Ελλάδα.

«Πενήντα χρόνια θεωρούνται μια σχετικά σύντομη οικογενειακή ιστορία, ειδικά σε σύγκριση με ορισμένες παλιές οικογένειες του Μπορντό, οι οποίες δραστηριοποιούνται στα κτήματά τους εδώ και 200 ή 300 χρόνια», θα μου πει αργότερα κατά τη συζήτησή μας ο CEO.

Πρόσοψη του Château Margaux – πηγή: Château Margaux

Το πρωί της Πέμπτης τον βρίσκει σε μια ταράτσα της Αθήνας. Μπροστά του δεσπόζει η Ακρόπολη, ενώ το μπλε του πουκάμισο γίνεται ένα με τον αττικό ουρανό. Στην άλλη άκρη της βιντεοκλήσης, από το γραφείο του στο θέρετρο, ο Executive Chef του Mandarin Oriental στο Costa Navarino, Bertrand Valegeas, έχει ήδη φορέσει τη λευκή στολή του.

Η απόσταση ανάμεσα στην Ακρόπολη και το Médoc είναι μεγαλύτερη από ό,τι δείχνει ένας χάρτης. Ωστόσο, καθώς η συζήτηση ξεκινά, γίνεται σαφές ότι η βραδιά στo Costa Navarino δεν οργανώθηκε γύρω από τη γεωγραφία αλλά γύρω από μια κοινή αντίληψη για την ποιότητα, την αριστεία, την ευθύνη και την κληρονομιά.

Chef Bertrand Valegeas – πηγή: Mandarin Oriental, Costa Navarino

Η συνάντηση δύο κόσμων

«Η συνεργασία προέκυψε από τη συνάντηση δύο ταυτοτήτων», αναφέρει ο Μεντζελόπουλος, «που μοιράζονται την ίδια διακριτική κομψότητα και προσοχή στη λεπτομέρεια.»

Είναι, φυσικά, πολύ δεμένος με την Ελλάδα. Έρχεται εδώ κάθε καλοκαίρι. Ωστόσο, είναι η πρώτη φορά που η παρουσία του εδώ συνδέεται άμεσα με το Château Margaux. Δεν μιλάει ελληνικά, αν και περνάει τουλάχιστον δύο εβδομάδες κάθε χρονιά στο σπίτι που έχτισε ο παππούς του στην Ακράτα.

«Δεν έτυχε να έχω Ελληνίδα κοπέλα», εξομολογείται. «Έκανα μαθήματα ελληνικών. Απλά ποτέ δεν έζησα εδώ. Καταλαβαίνω όμως.» Μετά την επίσκεψή του στο Mandarin Oriental για την αποκλειστική βραδιά, θα μεταβεί στη Μήλο με φίλους.

2000 Château Margaux Pavillon Rouge – πηγή: Château Margaux

Η άφιξή του δεν προέκυψε τυχαία. Για μήνες, άνθρωποι του ελληνικού οινικού χώρου προετοίμαζαν αθόρυβα το έδαφος, γνωρίζοντας ότι η παρουσία του στην Ελλάδα θα αποτελούσε γεγονός για μια κοινότητα που σπανίως έχει άμεση πρόσβαση στους πρωταγωνιστές του Μπορντό.

Αν ο Λεβέν-Μεντζελόπουλος περιγράφει τη συνεργασία μέσα από το πρίσμα του κρασιού, ο Valegeas την προσεγγίζει από την πλευρά της φιλοξενίας.

Ο σεφ κατάγεται από τη Λα Ροσέλ και, ως εκ τούτου, βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το Μπορντό. «Μέρος της ευθύνης μας είναι να προσφέρουμε αριστεία σε καθημερινή βάση.

Όταν διοργανώνουμε ένα δείπνο με ένα κρασί όπως το Château Margaux, πρέπει να βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο με το κρασί. Ακόμα κι αν δραστηριοποιούμαστε σε διαφορετικούς κλάδους, στην ουσία, ανήκουμε στον ίδιο.»

Private Kitchen πηγή: Mandarin Oriental Costa Navarino

Η φράση λειτουργεί ως κλειδί για να κατανοήσει κανείς τη λογική της χθεσινής συνάντησης.

Στην πραγματικότητα, η βραδιά δεν αφορούσε αποκλειστικά το κρασί. Ο Valegeas εύστοχα παραθέτει μια φράση του Γάλλου συγγραφέα Antoine Saint-Exupery που περιγράφει τον πετυχημένο γάμο ως μια ένωση δύο οργανισμών που δεν κοιτούν ο ένας τον άλλον, αλλά προς την ίδια κατεύθυνση.

Η συνέργεια μεταξύ του Château Margaux και του Μandarin Oriental, Costa Navarino είχε στόχο να δημιουργήσει μια μοναδική και αξέχαστη εμπειρία. Αυτή είναι η ουσία της πολυτέλειας που επιδιώκεται από τους σημαντικότερους Οίκους σήμερα.

Château Margaux – πηγή: Château Margaux

Τι ακριβώς σημαίνει πολυτέλεια

Από εκεί, η συζήτηση μετατοπίζεται σχεδόν αναπόφευκτα στο ζήτημα που βρίσκεται πίσω από κάθε μεγάλο όνομα του χώρου: τι ακριβώς συνιστά πολυτέλεια σήμερα. Η λέξη έχει πλέον διασταλεί τόσο πολύ και αναφέρεται σε τόσα πολλά που κινδυνεύει να μην σημαίνει σχεδόν τίποτα.

«Βρισκόμαστε σε ένα πολύ διαφορετικό σύστημα σε σύγκριση με πολλές μάρκες πολυτελείας», είπε ο Αλέξης. «Πολλές εταιρείες, όπως η Chanel, η Hermès, οι ωρολογοποιοί, αρέσκονται να μιλούν για σπανιότητα, για μικρούς όγκους παραγωγής, για υλικά που είναι δύσκολο να τα προμηθευτούν.»

Ο Μεντζελόπουλος αναφέρεται στο κατασκεύασμα της σπανιότητας από τους οίκους μόδας, κάτι που για τον χώρο του κρασιού απλά αποτελεί μια πραγματικότητα και όχι ένα τέχνασμα μάρκετινγκ.

«Οι εταιρείες μπορούν να ανοίξουν ακόμα ένα εργοστάσιο, εάν το θελήσουν. Μπορούν να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους. Στο Château Margaux διαθέτουμε σχεδόν ακριβώς, το ίδιο terroir πάνω στο οποίο αποκτήσαμε την κατάταξη της Πρώτης Κατηγορίας το 1855. Δεν μπορούμε να ανοίξουμε άλλο εργοστάσιο.»

«Πιστεύω ότι η πολυτέλεια είναι η συνέπεια της αριστείας.»

Το ηλιοβασίλεμα στο Mandarin Oriental, Costa Navarino – πηγή: Mandarin Oriental, Costa Navarino

Εκεί κάπου η συζήτηση μετακινήθηκε από το κρασί σε κάτι ευρύτερο: στον χρόνο.

«Η αυθεντική πολυτέλεια δεν δημιουργείται γρήγορα. Χτίζεται αργά και έρχεται με την υπομονή. Με την ιστορία των ανθρώπων, με τη χειροτεχνία, με το savoir-faire», κάτι που σίγουρα αποτελεί πρόκληση σε έναν κόσμο που τα θέλει όλα εύκολα και γρήγορα. Όμως το Château Margaux δεν είναι για όλους.

Από την πλευρά της γαστρονομίας και της φιλοξενίας, ο Valegeas προσεγγίζει το ζήτημα πιο πρακτικά. «Υπάρχει η προσδοκία ότι θα έχεις ένα όμορφο δωμάτιο και μια όμορφη θέα. Αυτή είναι η ελάχιστη προσδοκία. Εκεί όπου κρίνεται πραγματικά η διαφορά είναι στην κουλτούρα της φιλοξενίας, την οποία ορίζουν οι άνθρωποι.»

Και οι δύο άνδρες επιστρέφουν διαρκώς στην ίδια ιδέα. Η αξία μιας εμπειρίας μετριέται τελικά από το αν μετατρέπεται σε ανάμνηση.

1st-year cellar – πηγή: Château Margaux

Η αριθμητική του ανεπανάληπτου

Κάθε μεγάλη αφήγηση γύρω από το κρασί βασίζεται σε έναν βαθμό ρομαντισμού. Στο Château Margaux, όμως, ο ρομαντισμός συνυπάρχει με μια εξαιρετικά αυστηρή πειθαρχία.

Οι φιάλες του ιστορικού κτήματος διανέμονται σήμερα σε εκατό δεκαοκτώ χώρες. Κι όμως, όσο περισσότερο μιλά κανείς για το Château Margaux, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται ότι η στρατηγική του δεν βασίζεται στην ανάπτυξη αλλά στον αυτοπεριορισμό.

«Δεν μπορούμε απλά να επεκταθούμε», δήλωσε. «Θα έβλαπτε την ποιότητα και δεν θα ήταν το DNA του Château Margaux.» Η επιλογή στο κτήμα έχει γίνει τόσο αυστηρή που σήμερα εμφιαλώνεται τρεις φορές λιγότερο κρασί ως Château Margaux σε σύγκριση με πριν από τριάντα χρόνια.

Συλλογή 2016 – πηγή: Château Margaux

Το παράδοξο είναι ότι η επιτυχία οδηγεί σε μεγαλύτερη αποκλειστικότητα. Όσο ανεβαίνουν τα ποιοτικά κριτήρια, τόσο λιγότερο κρασί θεωρείται άξιο να φέρει την κορυφαία ετικέτα.

Αυτή είναι και η αρχιτεκτονική που ο Valegeas αναγνωρίζει λέγοντας πως «Δεν χτίζουμε για το σήμερα.» «Ο χρονικός μας ορίζοντας δεν μετριέται σε σεζόν αλλά σε δεκαετίες.»

Αναζητά μια γαστρονομική μεταφορά για να περιγράψει την ισορροπία που απαιτήθηκε για τη χθεσινή βραδιά. Όλα τα συστατικά μπορεί να είναι άριστα, η σύνθεση όμως δεν είναι ποτέ δεδομένη. «Είναι ένα κοκτέιλ. Είναι μια μαγιονέζα που δεν πετυχαίνει πάντα και δουλειά μας είναι να την κάνουμε να πετύχει.»

Château Margaux – Φωτογραφία: Brice Braastad

Οι ετικέτες της βραδιάς

Για τις ετικέτες της ξεχωριστής βραδιάς, ο Διευθύνων Σύμβουλος ανέφερε ότι το Pavillon Rouge αποτελεί ένα εξαιρετικό κρασί που σχεδόν θα μπορούσε να σταθεί ως ξεχωριστή κατηγορία, παρότι παραμένει ένα «δεύτερο κρασί».

Για τo λευκό κρασί Pavillon Blanc du Château Margaux ανέφερε πως είναι ιστορικό γιατί σήμερα πολλοί οινοπαραγωγοί φυτεύουν όλο και περισσότερες ποικιλίες λευκού κρασιού, κάτι που αποτελεί καινοτομία για το Bordeaux. Για το Château Margaux όμως δεν είναι καθόλου καινούργιο αφού παράγεται εδώ και πάνω από 200 χρόνια.

Αναφέρθηκε στις ετικέτες των σοδειών 2010 και 2020, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως ενδεικτικά παραδείγματα για την εξέλιξη του κρασιού μέσα στον χρόνο, αποτυπώνοντας τη συνέπεια και την εκλεπτυσμένη έκφραση του συγκεκριμένου terroir.

Στη συνέχεια μίλησε για το grand vin του Château Margaux, με τις ετικέτες των σοδειών 2009, 2003 και 1989, υπογραμμίζοντας ότι η κάθε μία αντιπροσωπεύει την κορυφαία επιλογή σταφυλιών και τα αυστηρότερα ποιοτικά κριτήρια του κτήματος.

Ειδικά το 2003 αναδείχθηκε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας ιδιαίτερα θερμής χρονιάς στο Μπορντό, παρά την οποία το κρασί διατήρησε εντυπωσιακή φρεσκάδα και ισορροπία.

Το 1989 παρουσιάστηκε ως υπόδειγμα μακρόχρονης παλαίωσης, που αποκαλύπτει τη σταδιακή ανάπτυξη πολυπλοκότητας, χρώματος και υφής σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την παραγωγή.

Με το 1989, που υπογραμμίζει τη διαφορά μεταξύ ενός καλού κρασιού και ενός σπουδαίου κρασιού, ερωτεύεσαι το Château Margaux.

Άποψη αμπελώνων στο Château Margaux – φωτογραφία: Michel Guillard

Ο παππούς, οι κίονες και η Ακρόπολη

Η συζήτηση επιστρέφει αναπόφευκτα στις οικογενειακές ρίζες.

Ο Αντρέ Μεντζελόπουλος μετέτρεψε την αλυσίδα των ογδόντα παντοπωλείων Félix Potin σε έναν όμιλο διανομής με 1.600 καταστήματα. Το 1977, δεν είχε κανέναν προφανή λόγο να ξοδέψει εβδομήντα δύο εκατομμύρια φράγκα για ένα εξαντλημένο κτήμα στο Médoc.

«Ο παππούς μου εκτίμησε πραγματικά το Château Margaux για τις δυνατότητές του», δήλωσε ο Αλέξης. «Κατανόησε τι σήμαινε Premier Grand Cru Classé και την έννοια του terroir. Οι κολόνες όμως στο περιστύλιο του Château τού θύμισαν τον Παρθενώνα, κι αυτή τη στιγμή, έχω κι εγώ τον Παρθενώνα ακριβώς μπροστά μου», συνέχισε.

Θα μπορούσε κανείς να αποδώσει την ιστορία αυτή στη γοητεία ενός οικογενειακού μύθου. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, πρόκειται για μια αρχιτεκτονική και ταυτόχρονα συναισθηματική αλήθεια.

Πενήντα χρόνια μετά την αγορά του κτήματος, το ερώτημα δεν είναι πλέον πώς αποκτήθηκε το ιστορικό κτήμα αλλά πώς διατηρείται.

Ξύλινα βαρέλια, Château Margaux – φωτογραφία: Michel Guillard

Η γενιά του σήμερα με τα δικά της λόγια

Παρά το μέγεθος και το κύρος του κτήματος, η διοίκησή του εξακολουθεί να λειτουργεί με χαρακτηριστικά οικογενειακής επιχείρησης.

«Φυσικά η μητέρα μου είναι ενήμερη για πολλά από όσα συμβαίνουν. Ζητώ τη συμβουλή της για πολλά έργα. Είναι πολύ χρήσιμο να την έχω κοντά μου.»

«Η αδελφή μου, Αλεξάνδρα, κατέχει τη θέση της Προέδρου του Εποπτικού Συμβουλίου της εταιρείας χαρτοφυλακίου. Πρόκειται για ένα ρόλο που σχετίζεται περισσότερο με την επικύρωση των λογαριασμών και τον έλεγχο, ειδικά σε οικονομικά ζητήματα. Και φυσικά, όταν πρόκειται για μεγάλες διαρθρωτικές, μακροπρόθεσμες αποφάσεις, συμμετέχει καθώς είναι μέτοχος όσο και εγώ.»

Οι καθημερινές, επιχειρησιακές ευθύνες βαρύνουν τον ίδιο. Οι μακροπρόθεσμες αποφάσεις μοιράζονται. Το μοντέλο αυτό είναι ταυτόχρονα στενά συνδεδεμένο και αποκεντρωμένο. «Σίγουρα δεν παίρνω όλες τις αποφάσεις μόνος μου», πρόσθεσε «Και υπάρχει μια εξαιρετική ομάδα στην οποία βασίζομαι.»

Αλεξάνδρα Μεντζελοπούλου και Αλέξης Λέβεν-Μεντζελόπουλος – πηγή: Château Margaux

Προετοιμαζόταν για αυτόν τον ρόλο από κούνια και όταν ρωτήθηκε πώς βλέπει το έργο του, επέλεξε ένα ουσιαστικό που δεν είναι πια της μόδας.

Αντί να περιγράψει τον εαυτό του ως επικεφαλής ή ιδιοκτήτη, επιλέγει μια λέξη παλαιάς κοπής: «φύλακας.» Όχι με την έννοια της διαχείρισης, αλλά της διαδοχής. Είναι ο άνθρωπος που οφείλει να παραδώσει με ευθύνη το Château Margaux στην επόμενη γενιά.

«Βλέπω τη δουλειά μου, πραγματικά, ως αυτή ενός φύλακα για να μπορέσω μια μέρα να το παραδώσω, τουλάχιστον στην κατάσταση στην οποία το βρήκα, αν όχι σε καλύτερη. Προστατεύοντας το terroir. Διατηρώντας την ποιότητα και το DNA του Château Margaux. Να προστατεύω την αρχιτεκτονική, η οποία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Διαθέτουμε ένα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό σύνολο, ένα μικρό χωριό γύρω από το Château, μεγάλο μέρος του οποίου χρονολογείται από το 1815, παρόλο που παράγουμε κρασί εδώ για πολύ περισσότερο καιρό.»

Η διατήρηση ενός ονόματος τέτοιου βεληνεκούς απαιτεί μια αδιάκοπη πειθαρχία και η έννοια του «φύλακα» αποκτά το πραγματικό της νόημα όταν η συζήτηση στρέφεται στο μέλλον.

Αυλή των κελαριών στο Château Margaux – πηγή: Château Margaux

Το μέλλον του Château Margaux

Ένα κρασί Premier Grand Cru Classé, λόγω της ίδιας της μακροζωίας του, είναι υποχρεωμένο να σκέφτεται το δεύτερο μισό του εικοστού πρώτου αιώνα με μια αμεσότητα που λίγες εταιρείες πολυτελείας μπορούν να επιδείξουν.

«Οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα στον αμπελώνα, θα φανερώσουν τις συνέπειές τους σε τριάντα ή σαράντα χρόνια.»

Για ένα κτήμα όπως το Château Margaux, το 2050 δεν αποτελεί πρόβλεψη αλλά απόφαση που λαμβάνεται σήμερα στο terroir.

«Φυσικά, ανακύπτουν πολλές δυσκολίες σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις», πρόσθεσε. «Η κλιματική αλλαγή. Οι γεωπολιτικές εντάσεις, οι φόροι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έπειτα, οι νεότεροι καταναλωτές, που προτιμούν την άμεση πρόσβαση στο κρασί και δεν είναι ιδιαίτερα φιλικοί προς την ιδέα να περιμένουν δέκα ή δεκαπέντε χρόνια πριν μπορέσουν να ανοίξουν ένα μπουκάλι.»

Δεν προσαρμόζει το κρασί προς ικανοποίηση των νεότερων καταναλωτών. Στόχος του είναι να παράγει το Château Margaux. Το κτήμα φιλοδοξεί να είναι παρόν στα καλύτερα ξενοδοχεία, τα καλύτερα εστιατόρια και στα πλέον καταξιωμένα σημεία διάθεσης.

Η φιλοσοφία του κτήματος δεν είναι να ακολουθεί την αλλαγή, αλλά να την αφομοιώνει χωρίς να αλλοιώνει την ταυτότητα του κρασιού.

Η πρόκληση δεν είναι, συνεπώς, να αλλάξει το Château Margaux. Η πρόκληση είναι να παραμείνει αναγνωρίσιμο μέσα σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει.

Η κλιματική αλλαγή, όπως σημείωσε, έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής πιο συχνά φίλος παρά εχθρός. Οι θερμότερες χρονιές έχουν αποδώσει σταφύλια με μεγαλύτερη ποιοτική συγκέντρωση, ακόμη και αν οι αποδόσεις έχουν παρουσιάσει πτωτική τάση.

Κορίν Μεντζελοπούλου – πηγή: Château Margaux

Το έργο του τμήματος Έρευνας και Ανάπτυξης είναι να παραμένει ένα βήμα μπροστά, διατηρώντας παράλληλα αμετάβλητη την τυπικότητα του κρασιού, «την πολύ λουλουδάτη νότα, την πολύ μεταξένια υφή, τη μεγάλη κομψότητα.»

«Σε είκοσι χρόνια, θέλω το Château Margaux να παραμείνει ένα από τα κορυφαία σημεία αναφοράς για τους λάτρεις του κρασιού σε όλο τον κόσμο, όταν σκέφτονται μια σπουδαία ετικέτα. Εκεί είναι που η αριστεία και, πιστεύω, η πολυτέλεια βρίσκουν τη θέση τους. Η ιδέα είναι να μην επαναπαυόμαστε στα λάφυρά μας».

Συλλογή 2016 – φωτογραφία: Gilles de Beauchêne

Με το βλέμμα στραμμένο στην Ελλάδα

Όταν η συζήτηση στρέφεται στην Ελλάδα, ο τόνος του γίνεται αισθητά πιο προσωπικός. Η χώρα δεν αποτελεί απλώς μέρος της οικογενειακής του ιστορίας. Αποτελεί και μια αγορά που ο ίδιος παρακολουθεί με αυξανόμενο ενδιαφέρον.

«Σίγουρα νιώθω μια μεγάλη σύνδεση με τη χώρα η οποία ως αγορά κερδίζει έδαφος. Παρατηρούμε πολύ μεγαλύτερο ενθουσιασμό για τα εκλεκτά κρασιά. Φυσικά, η Ελλάδα είναι και τόπος παραγωγής οίνου. Η πολυτελής σκηνή στα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια γνωρίζει άνοδο», προσθέτει.

Βαρελοποιείο – πηγή: Château Margaux

«Στη Γαλλία, Βλέπουμε όλο και περισσότερους Έλληνες να σπουδάζουν οινοποιία. Και διαπιστώνουμε ότι αυτό το ενδιαφέρον αυξάνεται συνεχώς. Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι η Ελλάδα έχει τεράστιες δυνατότητες.»

Πάραυτα, δεν θα ιδρύσει σχολή κρασιού. Δεν είναι κάτι που θεωρεί δική του ευθύνη καθώς υπάρχουν τόσες πολλές σε όλο τον κόσμο.

«Ξέρετε, δεν έχουμε κανένα μυστικό. Έχουμε εξαιρετικούς τεχνικούς στην οινοποίηση και την αμπελουργία, αλλά το πραγματικό μυστικό παραμένει το terroir. Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε να διδάξουμε.»

«Αυτό δεν μπορεί να μεταδοθεί. Οπότε η δουλειά μας είναι να μεταδώσουμε όχι τη γνώση, αλλά το πάθος και τα κρασιά που παράγουμε.»

Άποψη αμπελώνων στο Château Margaux – φωτογραφία: Michel Guillard

Κι αν η μοίρα τα είχε φέρει αλλιώς

Όταν, τέλος, ρωτήθηκε τι θα είχε κάνει αν δεν είχε γεννηθεί στο Château Margaux, ο ιδιοκτήτης σκέφτηκε για μια στιγμή.

«Ανακάλυψα το πάθος πολύ νωρίς», δήλωσε. «Συνειδητοποίησα, από πολύ μικρός, ότι υπήρχε κάτι ξεχωριστό σε αυτό το μέρος και ότι ήθελα να γίνω μέρος του. Έκανα, ουσιαστικά, ό,τι μπορούσα για να ενταχθώ στην επιχείρηση. Σπούδασα οινολογία. Έκανα την πρακτική μου άσκηση στον κλάδο του κρασιού.»

«Αν δεν έκανα αυτό, πιθανότατα θα ασχολούμουν και πάλι με το φαγητό ή με το κρασί. Δεν νομίζω ότι θα είχα την ικανότητα να γίνω σεφ, δεν μαγειρεύω και πολύ καλά, όπως ο Bertrand» Γέλασε.

2004 Pavillon Blanc du Château Margaux- πηγή: Château Margaux

«Θα μπορούσα να με φανταστώ στην Ελλάδα, κάπου στα βουνά, απομονωμένος, με μερικές κατσίκες, μερικά πρόβατα. Να φτιάχνω καλή φέτα. Με έναν φραπέ και το κομπολόι μου το πρωί.»

Ήταν, με τον τρόπο της, η πιο αποκαλυπτική απάντηση της συζήτησής μας. Ο άνθρωπος που σήμερα φέρει την ευθύνη ενός από τα σημαντικότερα οινοποιεία του κόσμου δεν φαντάζεται τον εαυτό του σε μια μεγαλύτερη αίθουσα συνεδριάσεων ή σε έναν άλλο επιχειρηματικό ρόλο. Φαντάζεται την εναλλακτική ζωή του ως μικροπαραγωγός σε μια ελληνική πλαγιά.

Γιατί κάποιες οικογενειακές ιστορίες, όσο μακριά κι αν ταξιδέψουν, καταλήγουν πάντοτε να επιστρέφουν στο χώμα από το οποίο ξεκίνησαν. Και τελικά, οι παλλαδιανοί κίονες του Château Margaux πάντα κοιτούσαν προς την ανατολή.

Διαβάστε επίσης:

Château Margaux: Ο Έλληνας από την Πάτρα, το μυθικό κρασί και μια φιάλη που πουλήθηκε για 7.200 ευρώ

Château Margaux x Mandarin Oriental, Costa Navarino: Μια κορυφαία συνάντηση κρασιού και γαστρονομίας για 16 μόνο άτομα

Château Margaux × Mandarin Oriental, Costa Navarino: Ένα δείπνο μόνο για λίγους