Δεν έχει τέλος η εκστρατεία των τουρκικών Αρχών κατά των υποτιθέμενων πολιτικών εχθρών της χώρας, καθώς η μάχη για την επικράτηση επεκτάθηκε και στον τραπεζικό τομέα, μια «βιομηχανία» 750 δισ. δολαρίων.

Έντεκα πρώην υψηλόβαθμα στελέχη μη κρατικών τραπεζών δήλωσαν στο Bloomberg News ότι είδαν την πόρτα της εξόδου τα τελευταία δύο χρόνια με εντολή των τραπεζικών ρυθμιστικών Αρχών, την εποπτεία των οποίων έχει ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ, γαμπρός του προέδρου Ερντογάν και υπουργός Οικονομικών από τον Ιούλιο του 2018.

Φοβούμενοι περαιτέρω επιπτώσεις, όλοι οι τραπεζίτες θέλησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους – πλην ενός.

«Είναι ώρα να μιλήσουμε ανοιχτά», δήλωσε ο Κερίμ Ροτά, 55 ετών, ο οποίος αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, αντιπολιτευόμενος την κυβέρνηση, τώρα που η 30ετής καριέρα του στον τραπεζικό κλάδο, η οποία τον οδήγησε μέχρι τη θέση του αναπληρωτή CEO της Akbank TAS, τελείωσε.

Χάριν του ρεπορτάζ, το Bloomberg εξέτασε και παρακολούθησε τις χρηματιστηριακές ανακοινώσεις των 30 μεγαλύτερων ιδιωτικών τραπεζών της Τουρκίας τα τελευταία δύο χρόνια. Και αυτό γιατί όταν γίνονται αλλαγές σε επίπεδο προέδρου, διευθύνοντος συμβούλου και αναπληρωτή διευθύνοντος συμβούλου, η ανακοίνωσή τους είναι υποχρεωτική,

Η κυβέρνηση και η ρυθμιστική και εποπτική Αρχή του κλάδου (γνωστή ως BDDK) απέρριψαν ως απαράδεκτες τις καταγγελίες των πρώην τραπεζικών στελεχών. Μάλιστα, συνεργάτες του Αλμπαϊράκ δήλωσαν ότι χάρη στις κινήσεις τους η Τουρκία κατάφερε να ανακάμψει από μια στοχευμένη χρηματοοικονομική επίθεση στα μέσα του 2018, όταν η τουρκική λίρα είχε φτάσει να υποχωρεί έως και 45% έναντι του δολαρίου.

Οικονομική αναταραχή

Δύο υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι το οικονομικό επιτελείο προσπαθεί να απομακρύνει τους χαρακτηριζόμενους ως «προδότες» τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, ειδικά μετά την κατάρρευση της τουρκικής λίρας το 2018. Ένας από τους δύο αξιωματούχους απέδωσε τις απολύσεις σε μια επιθυμία εξεύρεσης αποδιοπομπαίων τράγων. Άλλοι, σύμφωνα με την ίδια πηγή, απολύθηκαν λόγω προσωπικής βεντέτας η οποία συνδέεται με τις πολιτικές απόψεις τους.

Οι τραπεζίτες, από την πλευρά τους, σκιαγραφούν την εικόνα μιας κυβέρνησης που στηρίζεται, ολοένα περισσότερο, σε τακτικές πίεσης και νομικές απειλές, καθώς και σε ανθρώπους πιστούς στο καθεστώς, για την εφαρμογή του οικονομικού προγράμματός της.

Υποστηρίζουν πως ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι πλέον ελεύθερος να ενεργεί χωρίς παρεμβάσεις, ενώ και οι αγορές ομολόγων και συναλλάγματος έχουν αποδυναμωθεί επίσης από τον κρατικό παρεμβατισμό.