Αν πάρουμε δύο λεπτά, οι περισσότεροι θα μπορέσουμε να φέρουμε στο μυαλό μας τουλάχιστον μία. Είναι εκείνη για την οποία ανησυχήσαμε, έστω και φευγαλέα, τη μέρα που ανακοινώθηκαν τα μέτρα του εγκλεισμού. Όχι επειδή ανήκει σε κάποια ευπαθή ομάδα, ούτε επειδή εργάζεται σε μεγάλο σούπερ μάρκετ κι έρχεται σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους καθημερινά. Αλλά γιατί σκεφτήκαμε πως θα περάσει τόσες μέρες στο σπίτι μαζί του.

Μπορεί να είναι ο σύντροφος, ο σύζυγος, ο πατέρας ή ο αδελφός της. Όμως την τρομοκρατεί, την πονάει τόσο στο σώμα, όσο και στην ψυχή. Η πανδημία φαντάζει λιγότερο επικίνδυνη από αυτόν.

Διαβάστε περισσότερα στο Portraits.gr