Πριν μερικά χρόνια, στην αρχή του πολυπαθούς Μνημονίου τα στελέχη των τραπεζών και κυρίως αυτά που εισέπρατταν τη μερίδα του λέοντος σε bonus και παροχές, αποχωρούσαν άρον άρον (θυμηθείτε την παλιά εθελούσια της Εθνικής) αποκομίζοντας στον τραπεζικό τους λογαριασμό μυθικά για τη σημερινή εποχή ποσά της τάξεως των 400.000 και 500.000 ευρώ. Ακόμη και μικρά στελέχη δεν έλεγαν «όχι» καθώς υπήρχε στο βάθος κάποιο φως στο τούνελ: λειτουργούσε τριπλάσιος αριθμός τραπεζών, οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου ήταν sexy και προσέλκυαν διεθνείς επενδυτές και ο χρηματοπιστωτικός κλάδος είχε (θεωρητικά) πάντα ανοικτά παράθυρα για μεταγραφές. Τώρα όμως που τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει οι εργαζόμενοι στις τράπεζες (ανεξαρτήτως βαθμίδας) υπολογίζουν μέχρι και το τελευταίοcent και όπως φαίνεται, προτιμούν την «ασφάλεια» ενός χαμηλού μισθού  παρά να πάρουν μια αποζημίωση των 50.000 και 60.000 ευρώ. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι γι αυτούς που σε περίπτωση κλείσουν την πόρτα λαμβάνοντας αποζημίωση το μέλλον σε μια τραπεζική αγορά των τεσσάρων (μόλις) τραπεζών και των εκκολαπτόμενων εταιριών για κόκκινα δάνεια, είναι πάρα πολύ αβέβαιο.

 Χαρακτηριστική των όσων συμβαίνουν στην  τραπεζική αγορά την τελευταία περίοδο είναι η  περίπτωση της Τράπεζας Πειραιώς η οποία εξετάζει να δώσει άτυπη παράταση στο πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου που λήγει σήμερα. Η μέχρι τώρα συμμετοχή των εργαζομένων είναι χαμηλότερη του στόχου, που είναι τα 1.500 άτομα. Ο προβληματισμός των τραπεζοϋπαλλήλων για τη συμμετοχή τους στις εθελούσιες που θα ανακοινώσουν όλες οι συστημικές τράπεζες ήταν αναμενόμενος και οι διοικήσεις των ομίλων τον είχαν συνεκτιμήσει, αφού πλέον το target group είναι εργαζόμενοι σε παραγωγική ηλικία και συγκεκριμένα στα 40 με 45 έτη.

Αυτό που προκαλεί αίσθηση είναι ότι τα κίνητρα που ειδικά έχει δώσει η Πειραιώς είναι γενναιόδωρα.