Με το πυροτέχνημα Fabre (δηλ. την επιλογή του στη θέση του διευθυντή) η κυβέρνηση ήθελε να πετύχει τρία κυρίως πράγματα:

1. να κρύψει τη διαχείριση της υπόθεσης Λούκου. Έχουμε κι εμείς μεγάλα (μεγαλύτερα) διεθνή ονόματα.

2. να έχει μια βιτρίνα πίσω από την οποία να καθαρίζουν οι κομματικοί και οι κάθε αδερφοί Δούρου χωρίς να φαίνονται. Ούτε οι ίδιοι είχαν ποτέ πιστέψει, ούτε ήθελαν να είναι ο Fabre πραγματικός διευθυντής. Τον ήθελαν για ξεκάρφωμα.

3. ήθελαν έναν ξένο για να μην πάρουν αυτοί, ή κάποιος δικός τους, την ευθύνη των επιλογών, κυρίως για τις ελληνικές συμμετοχές, και μπλέξουν. Οπότε έδωσαν το φεστιβάλ στον Fabre να φέρει τους δικούς του και ξεμπέρδεψαν. Ή έτσι νομίζουν. Είναι ένας συνδυασμός κουτοπονηριάς (θα τους πετάξουμε έναν Φαμπρ και θα καθαρίσουμε), κομπλεξισμού (οι ξένοι είναι πιο σπουδαίοι από εμάς και τους παραδίδουμε τα κλειδιά να μάς μάθουν) και ευθυνοφοβίας. Και βέβαια ανικανότητας.

 Η Β.Κιντή είναι καθηγήτρια του Πανεπιστημιου Αθηνών