Το ερώτημα είναι απλό: Να περιμένω Αντώνη Σαμαρά γκεστ σταρ στο Αλ Τσαντίρι με Λαζόπουλο, και τίγκα τις πατάτες στο Ντάτσουν αλά παλαιά; Και πότε παρακαλώ;

Ας μη μας κρατά σε αγωνία ο διασκεδαστής, σε μεγάλη ρέντα ευρισκόμενος ομολογώ, πράγμα ηλίου φαεινότερον εκ των …λεχθέντων δηλαδή. Διότι η κωμωδία θέλει ταχύτητα, θέλει αμεσότητα και αγαπάει την παραδοξολογία. Ακόμα κι αν αντί του γέλιου επικρατεί η γελοιότητα.

1

Μέσα είμαστε, προφανώς. Κι αν τον κατηγορήσει κανείς ότι αλλάζει τις αγάπες του σαν τα πουκάμισα, ε, και; Δεν φταίει αυτός που τους εγέλασε ότι σωτήρας της Ελλάδας θα ήταν ο φίλος του ο Τσίπρας… φταίνε αυτοί που εγελάσθηκαν. (« Α, ρε έρμε Γκόρτσο, τι όνειρο να έβλεπες χτες το βράδυ» που έλεγε κι ο Παπαγιαννόπουλος). Από την άλλη δεν μπορώ να μη θαυμάσω την τόλμη και το σθένος του καλλιτέχνη γι΄αυτή τη δημόσια τοποθέτηση – αλήθεια κάνουν ελέγχους στην είσοδο του στούντιο για τίποτε σάπια ζαρζαβατικά, γιατί ποτέ κανείς δεν ξέρει…

Άγνωστη η αιτία της ρήξης εξάλλου, αν και ως τις εκλογές υπάρχει περιθώριο να αλλάξει πέντε- έξι φορές ακόμη γνώμη –κόμματα και υποψήφιους- αλλά δε βαριέσαι. Δουλίτσα να υπάρχει.

Δουλίτσα δεν χρειάζεται ο πρόεδρος του rebranding, διότι «τα λεφτά εμείς θα τα βρούμε στην εντιμότητά μας», όπως δηλώνει, καταθέτοντας μία ιδιαιτέρως πρωτότυπη ιδέα περί ανευρέσεως χρημάτων, στην οποία αδυνατούμε να καταφύγουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι, ανέντιμοι και δόλιοι… Και καλά να πάθουμε, ασφαλώς.

Με κάτι τέτοιες εξυπνάδες βέβαια, επιβιώνει εισέτι το άτομο –λέγοντας αρλούμπες κατά τον χαρακτηρισμό του παλαιού συνεργάτη του Καρανίκα -, στα απόνερα της αποτυχημένης επαναφοράς τσαλαβουτώντας.

«Αν κι αυτή τη φορά πέφτω έξω, δε θα το αντέξω, δε θα το αντέξω. /Αν κι αυτή τη φορά τα όνειρά μου σκορπίσουν / τα πάντα θα σβήσουν, τα πάντα θα σβήσουν…», όπως τραγουδούσαν όμως (μέχρι νεωτέρας) Βίσση – Καρβέλας αλλά γεγονός είναι πως η πίστη και η αφοσίωση είναι θεμελιώδεις προϋποθέσεις για μια σχέση. Κάθε είδους. Πλην της πολιτικής φυσικά, να μην το παρακάνουμε. Εκεί ο ποιητής σηκώνει τα χέρια ψηλά, ικέτης ουράνιας λύτρωσης, την οποία μηδέποτε θα λάβει… Εξ ου και συγκινητική, μέχρι δακρύων, η πεποίθηση της συμπαθούς βουλευτή του ΠΑΣΟΚ ότι το κόμμα της θα έρθει πρώτο στις εκλογές. «Όποιος τ’ άστρα λογαριάζει νηστικός πάντα πλαγιάζει», λέει βέβαια η παροιμία αλλά δεν είναι ώρα για ηττοπάθειες ούτε για αμφισβητήσεις της ηγεσίας, την οποία ως γνωστόν κατέκτησε προ διετίας ο πρόεδρος Νίκος, κατατροπώνοντας και την ίδια, υποψήφια επίσης. Αλλά άμα μπεις στο χορό, ακόμα και του Ζαλόγγου θα χορέψεις, που λέει ο λόγος, όπερ και αναμενόμενο δηλαδή, για την περίπτωσή τους ασχέτως αν δεν τους το λέμε κατάμουτρα.

Η διακριτικότητα πάλι, δεν είναι ίδιον του χαρακτήρος του κ. Λαζαρίδη, γνωστού οπαδού του μπρουταλισμού -ουχί στην τέχνη αλλά στη διαγωγή- εξ ου και πολύ κακοπάθησε η γυναίκα πέφτοντας στο στόμα του. Τι να τις κάνει τις συγνώμες εκ των υστέρων επομένως, η κυρία Γιαννακοπούλου, να σε κάψω Γιάννη να σ΄ αλείψω μέλι… που λέει κι ο λαός, χώρια που αλλού ο βαθύς ο πόνος. Σ΄ εκείνα τα ποσοστά πρόεδρε, αχνά και χαμηλά μ΄όλο το ζόρι.

Στο μεταξύ τρελή αγωνία με διακατέχει για τη γνώμη του σερ Ίαν ΜακΚέλεν για τον Τσαφούλια –έλληνα σκηνοθέτη διαπρέποντα στην τηλεόραση- διότι όπως μαθαίνω είναι «σφαγμένοι», δεν μιλιούνται μεταξύ τους. Τι λόγια αντάλλαξαν, τι βαριές κουβέντες θα σας γελάσω. Έχοντας όμως, περάσει εξήντα χρόνια ερμηνεύοντας σαιξπηρικούς ρόλους με τόσα δράματα, ελπίζω ότι ο βρετανός ηθοποιός θα αντέξει στο χτύπημα. Ομοίως και ο Αλ Πατσίνο, που έφαγε επίσης πόρτα από τον δημιουργό των ημεδαπών επιτυχιών. Όχι για να μη λένε μερικοί, ότι οι έλληνες καλλιτέχνες δεν έχουν φωνή και δεν έχουν πυγμή… Λάθος μέγα.

Εξ ου και αδιαφορώ για κάποιους κακόβουλους που υποτονθορύζουν στίχους φθονερούς του τύπου «Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο / αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς», έστω και με τη υπογραφή του Κώστα Βάρναλη.