Οι σαμπάνιες στην κυρία από μένα… κι άλλο δεν έχω να σας πω. Διότι αν δεν κακομάθεις τον πρέσβη – και την πρέσβη ομοίως- κι αν δεν μας κακομάθει κι αυτός όμως, τι στην ευχή για ελληνική φιλοξενία μιλάμε, για ξένιο Δία και τα τοιαύτα πατροπαράδοτα που μας γαλούχησαν γενιές τώρα. Ήρθε η γυναίκα και γέμισε με χαρά και γκλαμουριά το σπιτικό μας, αλέγρος άνθρωπος, έξω καρδιά, έξω φωνή, έξω όλα, σπουδαίο ταμπεραμέντο εν ολίγοις, εύρημα μοναδικό κι ανεπανάληπτο στον βαρετό και αγκυλωμένο κόσμο της κομπλικέ διπλωματίας.

Ενώ εκείνη άστραψε μέσ’ τις πούλιες της, πετάρισε μέσ’ τις δαντέλες της και τ΄ αραχνοΰφαντά της, λικνίστηκε χορευτικά στις ψηλοτάκουνες γόβες της, άπλωσε τις μπούκλες της σκαλί σκαλί και αν κάποιοι λένε, πως όλο αυτό αποκαλείται απλώς ξεσάλωμα … δεν θα διαφωνήσω… Πώς το είχε πει ο συμπατριώτης της Τζον Γουέιν; «Μίλα σιγά, μίλα αργά, μη λες πολλά». Ακριβώς το αντίθετο. Αλλά τι ήξερε κι αυτός που έβγαλε μια καριέρα, όλη πάνω σε ένα άλογο; Ενώ η Κίμπερλι, δραστήριος τύπος – «βρε καλά που ήρθα» ένα πράγμα-, μέχρι σου λέει και μια «αλλαγή» κυβέρνησης, έτσι στα γρήγορα, θα μπορούσε να την ξεπετάξει. Τέτοιες …εξυπηρετήσεις! «Έχει ένα πνεύμα δεύτερης κατηγορίας, αλλά ένα ταμπεραμέντο πρώτης κατηγορίας», όπως έχει πει ένας σοφός.

1

Την έφαγαν με τη ζήλια τους ως εκ του τούτου, τη γυναίκα, οι άχρηστοι παρατρεχάμενοι του Τραμπ, όμως. Αλλά και κάτι δικοί μας, εκ των υστέρων ασφαλώς και μετά την αποκαθήλωση από το μεγάλο αφεντικό εκεί στον Νέο Κόσμο, και βρήκαν λέει, σωρό τους απλήρωτους λογαριασμούς κάτω από την πόρτα. Κάτι για κάσες με σαμπάνιες ακούω, για υπηρεσίες κομμωτικής περιποίησης -τρέσες, μπούκλες, ανταύγειες κλπ- ομοίως ένδυσης, υπόδησης, νυχτερινών κέντρων και ό,τι άλλο χρειάζεται μια κυρία του επιπέδου της.

Άντε να τα ζητήσουν τώρα από τον επόμενο… Από την άλλη βέβαια, δεν μπορώ να μην το πω, γιατί δεν μας έχουν λείψει και οι προβεβλημένες κυρίες της Αθήνας-ονόματα δεν λέμε- με φέσια σε μαγαζιά του Κολωνακίου και όχι μόνο. Διότι όσοι πίνουν και μεθούνε λησμονούν όσα χρωστούνε…

Στα απόνερα, ο Κωνσταντίνος Αργυρός επιθυμεί να ομιλεί αποκλειστικώς για μουσική. Υπεράνω ο άνθρωπος και τον καταλαβαίνω. Δεν είναι λίγο η απώλεια της προστάτιδος δυνάμεως εν μια νυκτί, και εν μέσω τοιαύτης χλαπαταγής αλλά …άλλαι αι βουλαί του Τραμπ, που δεν σκέφτηκε κι αυτός να ρωτήσει τον εγχώριο αοιδό, τι να κάνει μ΄αυτήν την ζωηρή Αμερικανίδα που ζει μύθους αλλεπάλληλους εν Ελλάδι… «Άκουσα τα κουδούνια σου, κι έλεγα μάντρες έχεις…», που λέει όμως, η παροιμία, οπότε πού σε είδα, πού σε ξέρω και από τον πρώην εξ απορρήτων της επίσης πρώην, πρέσβεως, που τα κουδούνια της -κυριολεκτικώς- βρόντησαν ανά την υφήλιο.

Πάνε οι ελπίδες τα όνειρα σβήσαν, ως εκ τούτου, και για εκείνη τη διεθνή καριέρα του «Φρανκ Σινάτρα της Ελλάδας» κατά Κίμπερλι, όπως σπεύδουν ορισμένοι χαιρέκακοι να προείπουν. Διότι είναι και τα Grammy προσεχώς, στα οποία υποψηφιότητα μαθαίνω ότι διεκδικεί, ο εν λόγω καλλιτέχνης. Για μία τάξη μεγέθους πάντως, να σας θυμίσω, πως στο παρελθόν υποψήφιοι ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Λεωνίδας Καβάκος… Αυτά και μένω.

Διότι σοβαρό ερώτημα διατρέχει τους κόλπους των συνήθων διαμαρτυρομένων στις πλατείες, με τους οποίους και συντάσσομαι. Διότι πού θα μπουν, κύριοι του υπουργείου, τα καντηλάκια, τα γλαστράκια και τα φαναράκια στον ΄Αγνωστο Στρατιώτη, άμα τον στρώσετε με μάρμαρο; Θα ταιριάξει το ντεκόρ μ΄ αυτό το μάρμαρο Αλιβερίου; (Μήπως κάτι πιο λευκό σαν της Θάσου; Ή το διαχρονικό της Νάξου που έφτιαχναν και τ΄ αγάλματα; Έστω ένα πράσινο Τήνου για να κάνει και ωραίο κοντράστ με τα πλαστικά λουλουδάκια.) Και πού θα στήνει, παρακαλώ, εκείνες τις χαριτωμένες σκηνούλες της η Ζωή; Φως φανάρι δηλαδή, η προβοκάτσια, επίτηδες το κάνει η κυβέρνηση.

Αλλά εμένα ένα κόμμα … μικρό, μικρό και τριανταφυλλένιο, γλυκούλι και χαριτωμένο, απασχολεί το μυαλό μου. Σαν τον αρχηγό του ένα πράμα… Που στην καθισιά του μάθαινε στον μικρό «Αλέξη» πώς να χειρίζεται το τρενάκι και να μην πηγαίνει όλο αριστερά γιατί θα ντεραπάρει (μάγος ο άνθρωπος) και που ο άλλος Αλέξης, δεδομένου ότι τα μαθήματα έπιασαν τόπο, τον πήρε για συνέταιρο! Κι εκείνος καμάρωνε με τις στρατιωτικές στολές, σαν γύφτικο σκεπάρνι που έλεγε η γιαγιά μου, κι εμείς ήμασταν ήσυχοι ότι φυλάγονταν τα σύνορα…

Διασκεδαστικά όλα αυτά σήμερα -και τότε θα ήταν, αν με τον Καμμένο για δεκανίκι δεν μας κατσικωνόταν ο Τσίπρας στο σβέρκο – πλην και ολίγον ανησυχητικά όμως, τολμώ να πω. Καθ΄ όσον ο δεύτερος εμφανίζων περίεργα συμπτώματα εθελούσιας λοβοτομής διαγράφει από τη μνήμη του τα βασικά: Ποιος είμαι εγώ, ποιος είσαι εσύ, ποιος είναι στην Αριστερά, ποιος στη Δεξιά, τέτοια πράγματα.

Δικαιολογημένη η σύγχυση μπορεί να πει κανείς ωστόσο, στο πλαίσιο του απεγνωσμένου αποκαθαρμού προτέρων αμαρτημάτων, εξ ου και το …μικρούλι, λαϊκό κόμμα του Καμμένου, που όχι βέβαια, δεν ήταν ποτέ δεξιά -«Εγώ δεν συγκυβέρνησα ποτέ με τη Δεξιά» μας διαβεβαιώνει ο Τσίπρας – αν και καλύτερα ας ερωτηθεί ο ενδιαφερόμενος.

«Ο άθλιος στέλνει άθλια επιστολή με τον Αθλία προς έναν άθλιο», όπως εύστοχα μας τα είχε πει ο Διογένης. Παλιά αυτά.