«Μαύρα μάτια και σγουρά μαλλιά, και στο μάγουλό του, φως μου, έχει μιαν ελιά», τραγουδάει η μούσα φέρνοντας ένα δροσερό αεράκι με μνήμες Μικρασιάτικες στην πεζή μας  καθημερινότητα… Διότι δεν πρέπει να είμαστε αγνώμονες, το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ μας -όταν θέλει, βέβαια- κι έρχεται ν’ απαλύνει τη βαρεμάρα που μας κατακλύζει, αίφνης από κάποιους βαρύγδουπους –υποτίθεται – πολιτικούς διαξιφισμούς (για καυγάδες και ξεκατινιάσματα, λέμε επί της ουσίας), σκορπώντας άφθονο γέλιο και διασκέδαση.

 (Διότι πόση Κωνσταντοπούλου ν΄ αντέξει πια ο άνθρωπος; Χώρια όλες τις άλλες -και άλλους- μιμητές του ανεπανάληπτου στιλ της προέδρου, που είναι σαν να γέμισε ο τόπος κλώνους της.) Τούτου ένεκα ως μάνα εξ ουρανού επέπεσε επί της κεφαλής μας  το νέο ζήτημα περί τριχών, που εσχάτως ανεφύει.

1

  Υπάρχουν τρίχες και τρίχες βέβαια. Ίσιες, μπουκλωτές, σγουρές, φριζαρισμένες, κρεπαρισμένες, όπως επίσης και μεγάλη ποικιλία χρωμάτων, κατά το γούστο καθενός. Αλλά σαν το φυσικό …δεν έχει!  Κατανοώ  ως εκ τούτου τις κυρίες που με πρότυπο την πρώτη διδάξασα Κριστίν Λαγκάρντ ανήγαγαν σε μόδα την επιστροφή στις ρίζες –κυριολεκτώ – αλλά και ως σύμβολο της γυναικείας  απελευθέρωσης από την επιβεβλημένη εμμονή  στη  νεότητα βεβαίως.

Ομοίως αντιστοίχως όμως, κατανοώ και τους επιμένοντες – και των δύο φίλων- στο φυσικό της νεότητος, ακόμη και εάν αυτή, προ πολλού έχει παρέλθει (βλέπε Κωνσταντάρας  κι εκείνο το αλησμόνητο «τον μπαγάσα το Μήτσο … βγάζει», με τα εμφανή τεκμήρια της ανεπιτυχούς επέμβασης του κουρέα επί του τριχωτού της κεφαλής…).  Καθ΄ όσον  και η ανδρική φιλαρέσκεια ασφαλώς, σεβαστή είναι.

Εξ ου και αντιλαμβάνομαι απολύτως την επιθυμία του κυρίου Άρη Σπηλιωτόπουλου να επιστρέψει στη φυσική του κατάσταση, διότι βρε αδερφέ, έτσι ξύπνησε μια μέρα, αναφορά θα μας δώσει; Πόσο μάλλον που το νέο λουκ συνιστά ευθεία αναπόληση της παιδικής ηλικίας, της οποίας τη διατήρηση, όλοι αναζητούμε διακαώς πλην ματαίως. Αν λοιπόν επιθυμεί  αφράτο μπουκλωτό μαλλάκι, τολμώ να πω σαν αγγελουδάκι γκριζαρισμένο – γιατί, όλα νιούτσικα είναι;- δικαίωμά του. Το αυτό και δια τον μύστακα, διακριτικό και κομψό – τύπου toothbrush αγγλιστί ή άλλως του Τσάρλι Τσάπλιν, όπως μου λένε.  Μακάρι να μπορούσαν κι άλλοι, δηλαδή, να του μοιάσουν, που έσταξαν όξος και χολή, διότι έχουν σκάσει από τη ζήλια τους. Από την άλλη, ας μην το πάρει κι επάνω του… Σιγά μην ασχολήθηκε ο Μητσοτάκης με τις μπούκλες του Άρη. Έλα στα συγκαλά σου, άνθρωπέ μου.

Το αυτό θα μπορούσα να αιτηθώ και για τον Τσίπρα, που μου θύμισε το γνωστό ανέκδοτο «Πόσοι μηχανικοί χρειάζονται για να βιδώσουν μια λάμπα; Κανείς. Ακόμα διαβάζουν το τεχνικό φυλλάδιο…». Κάτι που μπορώ να επεκτείνω και σε …καλώδια. Κάθε είδους, και για ό,τι επιθυμεί κανείς.  Για το ρεύμα, για το τηλέφωνο, για τον ήχο, για να δέσεις λίγο την κληματαριά που την πήρε ο αέρας,  τέτοια πράγματα… Ακόμη εν ανάγκη να στείλεις κι ένα καλώδιο στην Κύπρο, που λέει ο λόγος, χωρίς να το μπερδέψεις με τίποτε άλλο… Διότι, πώς ένας μηχανικός, όπως είναι ο Τσίπρας  μπορεί να μπλέξει το καλώδιο ηλεκτρικού ρεύματος με ένα τηλεπικοινωνιακό, όπως το έθεσε εσχάτως σε μια ακόμη περισπούδαστη τοποθέτησή του, θα σας γελάσω. Ειδικότης του ατόμου η άγνοια, όμως -«Μήτε νειν, μήτε γράμματα», που έλεγαν οι αρχαίοι  ή καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, που λέμε εμείς οι Νεοέλληνες – αλλά η συγκεκριμένη περίπτωση χαρακτηρίζεται άνετα ως ανίατη. Ουδεμία συναίσθηση λόγων και πράξεων. Μόνο συγκρίσιμο μέγεθος, να θυμηθώ, αυτό του αλήστου μνήμης Καμένου,  που είχε μπερδέψει τους υδρογονάνθρακες και τους υδατάνθρακες (τσάμπα πράγμα δηλαδή, που θα καίγαμε μακαρόνια για να ζεσταθούμε).

Κι έπειτα φταίνε οι δημοσκοπήσεις και οι δημοσκόποι που είναι πολλοί, σου λέει, και προκαλούν σύγχυση. Ας πρόσεχαν κι αυτοί, που έπρεπε να τον βγάζουν πρώτο, μονοκούκι  με 60% και βάλε,  για να σκάσει και ο Πούτιν που νομίζει πως μόνον αυτός είναι. (Πράγματι μόνο αυτός είναι!) Αλλά θα τους δείξει, προσεχώς .

Ούτε και η πρόεδρος Μαρία δίνει βάση εξάλλου, στις  δημοσκοπήσεις, και ορθώς. Διότι άμα σου μιλάει το μέσα σου, συνεπικουρούντος του Αρχαγγέλου να υποθέσω,  και σου λένε, ότι θα έχεις αυτοδυναμία, τι να τους κάνεις δημοσκόπους, τους δόλιους και άχρηστους. Ότι μπαίνει – δεν μπαίνει στη Βουλή, άσχετο. Να ‘σαι καλά τον Αύγουστο που ‘ναι παχιές οι μύγες, που λέει κι η παροιμία.

Διαφωνώ πάντως με ορισμένους που εξανίστανται αυτές τις μέρες, με την μονοπώληση του καυγά Βίσση- Καρβέλα στην ειδησεογραφία, διότι σου λέει, πετρέλαιο πάνω, σούπερ μάρκετ πάνω, ενοίκια πάνω… η Βίσση μας νοιάζει; Μα βεβαίως αγαπητοί, θα απαντήσω, διότι ακριβώς το τσίρκο και η επιθεώρηση  είναι για να διασκεδάζει ο άνθρωπος και να ξεχνά τη μαυρίλα  του. Χώρια που είναι και άνευ εισιτηρίου, όπως θα πουν άλλοι κακεντρεχείς, που ήταν και πανάκριβο για την τελευταία μεγαλειώδη εμφάνιση της εγχωρίας σταρ. Αλλά όπου βαρούν τα όργανα υπάρχει και το χρήμα. «Δραχμάς δεν δίδω. Λίρας δεν δίδω…», που έλεγε κι ο Φωτόπουλος σ΄έναν εκπληκτικό σουρεαλιστικό διάλογο με τον Χατζηχρήστο.

Χρήμα, πολύ χρήμα κυκλοφορεί και στις πρεσβείες, όπως μαθαίνουμε από τα ξένα μίντια για την πρέσβη Κίμπερλι αλλά εμείς στο ύψος μας. Εξάλλου ο Αργυρός δεν έχει βγάλει καμιά ανακοίνωση, άρα είμαστε εντάξει. Μόνον ο αγαπημένος μου -δεν το ξέρει- Στήβεν Κινγκ ανακαλύπτει τέρατα, που είναι άλλωστε η ειδικότητα του. «Κάτω από το κρεβάτι σου… ή μέσα στην ντουλάπα σου…», γράφει στο X διανθίζοντας την ανάρτησή του με την φωτογραφία της πρέσβεως. Περιθώρια παρανοήσεων δεν αφήνει ο συγγραφέας κι αν ξέρει αυτός από …τρόμο.. Εδώ δεν έχει αφήσει σε χλωρό κλαρί τον Τραμπ, η Κίμπερλι θα του ξέφευγε;

Διαβάστε επίσης

Ο Τσίπρας και το μυστήριο της εξομολόγησης, ο Στέφανος εφ΄ όπλου λόγχη, η βιοσυντονίστρια Καρυστιανού και κάτι μπούκλες