Ο Τσίπρας και το μυστήριο της εξομολόγησης, ο Στέφανος εφ΄ όπλου λόγχη, η βιοσυντονίστρια Καρυστιανού και κάτι μπούκλες

«Σε ένα μουσείο στην Αβάνα υπάρχουν δύο νεκροκεφαλές του Χριστόφορου Κολόμβου: Μία από την παιδική του ηλικία και μία από την περίοδο που ήταν μεσήλικας», έγραφε ο Μαρκ Τουέιν σατιρίζοντας ειρωνικά την αναξιοπιστία, την αφερεγγυότητα, την ανεντιμότητα – και όλα τα σχετικά παράγωγά τους- τα οποία χαρακτηρίζουν ενίοτε, άτομα εξουσίας. Και από την άλλη μεριά βεβαίως, την ευπιστία ορισμένων, με ροπή προς την ηλιθιότητα. Ανθρώπινα είναι όλα ασφαλώς, και ο παραλογισμός της άνευ όρων πίστης σε άτομα που σε απογοήτευσαν και μία, και δύο, και …δέκα φορές, κι αυτό μέσα στη ζωή είναι, καθ΄ όσον γλυκό σαν νέκταρ το παραμύθι…

Ουδεμία σχέση έχουν όμως αυτά, με την ευλαβική παρουσία του Αλέξη στο Άγιον Όρος, όπου τον απολαύσαμε σε ποιητικά ενσταντανέ με ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, που λέει και το άσμα, διανθισμένα με κλεμμένους στίχους – ομολογουμένως θαυμάσιους – προς αναζήτηση νέου φιλοθεάμονος κοινού (λέγε με ψηφοφόρο). Καθ΄όσον η αναβάπτιση θέλει κόπο και τρόπο, θέλει θυσίες και αγώνα. Παλαιά ήταν σύντροφος και άθεος, τώρα είναι αγνώστου ιδεολογίας, ευέλικτος και προσαρμοστικός. Τι πιο απλό! Εξάλλου, δεν τον είδαμε και να σταυροκοπιέται… κοινωνική επίσκεψη έκανε ο άνθρωπος –τι δώρα έδωσε, τι δώρα πήρε, θα σας γελάσω. Διότι …έχει ο καιρός γυρίσματα / δύο όψεις έχουν όλα τα νομίσματα, κατά το τραγούδι.

Στο μεταξύ, αν το rebranding περιλαμβάνει και το μυστήριο της εξομολόγησης -πώς την κάνει ένας άθεος, αγνοώ – επτασφράγιστο μυστικό παραμένει, επί του παρόντος τουλάχιστον, αν και τον Τσίπρα δεν τον φοβάμαι, φυσικά. Διότι ο άνθρωπος ουδέποτε έχει πει ψέματα, ουδέποτε παραπλάνησε, ουδέποτε αδίκησε, ουδέποτε εξολόθρευσε, ουδέποτε κυνήγησε, ουδέποτε έκανε δολοπλοκίες και σκευωρίες, άγνωστες λέξεις όλα αυτά, πιπέρι στο στόμα και που τα λέω… «Όποιος τα ψέματα λαλεί / δίχως αντρειά λογάται» όπως λέει βέβαια, ο Βιτσέντζος Κορνάρος, και χωρίς την χρεία εξομολόγησης, πλην όμως, σε άλλες εποχές αυτός, τώρα είναι αλλιώς τα πράγματα.

Για την αγάπη στην πατρίδα όμως, τίποτε δεν έχει αλλάξει «Οι στίχοι στην πατρίδα μου είναι καθάριο μέλι», που λέει κι ο Παλαμάς, πρόθυμο ως εκ τούτου κι εκείνο το παλικάρι ο Στέφανος να δώσει το αίμα του για την Ελλάδα, στην πρώτη γραμμή θα βρεθεί λέει, εφ΄ όπλου λόγχη και άλλα σχετικά, αν κληθεί να την υπερασπιστεί. Οπότε αν κάνουν «ντου» οι Τούρκοι που έλεγε προ ημερών ένας κύριος του κοινοβουλίου, ξέρουμε πού θα αποταθούμε. Μια ανησυχία έχω μόνον, για τις γνώσεις του ατόμου περί την πολεμική τέχνη, και για να διευκρινίσω, πόσα πρόλαβε και έμαθε ο φρουρός της πατρίδος εκείνες τις μέρες της ιλαροτραγικής θητείας την οποία εξέτισε -μην τον στείλουμε και άμπαλο στο μέτωπο- αλλά εν τέλει επαφίεμαι στη γενναιότητα και την αυτοθυσία του ατόμου, δεδομένου ότι γλίτωσε από έναν ΣΥΡΙΖΑ και μια Γεροβασίλη… Οπότε …καμαρωτά περνούν τα φανταράκια μας κλπ κλπ.

«Γίνεσαι Τούρκος, Διάκο μου, την πίστη σου ν’ αλλάξεις;» ρωτούσε ο Ομέρ Βρυώνης τον Αθανάσιο Διάκο -μια και πιάσαμε τα πατριωτικά- για να εισπράξει βεβαίως την ηρωική απάντηση του αγωνιστή, που τον πέρασε στην Ιστορία. ΄Αλλοι καιροί, άλλες ανάγκες, όμως «Απροσκύνητος» δηλώνει σήμερα κι ο Πολάκης, που κι αυτός ηρωικά θα πέσει, σου λέει, διότι δεν αναγνωρίζουν εκεί στη Βουλή τις μέγιστες υπηρεσίες που προσφέρει στην πατρίδα, υποδεικνύοντας άπαντες πλην αυτού, ως απατεώνες, κλέφτες, ψεύτες κλπ. Ηρωισμοί της συμφοράς και της μωρίας.

Επίσης τώρα αντιλαμβάνομαι, γιατί μία φίλη, βγαίνοντας κάθε φορά από το κομμωτήριο ήταν πάντα κατά μερικά χρόνια νεώτερη. Μυστικό καλά φυλαγμένο, στη μύηση δεν συμπεριλαμβανόμουν προφανώς, παραμένουσα θεατής του θαύματος που συνετελείτο μπροστά μου, μετά από μία απλή μιζανπλί! Ως την επόμενη επίσκεψη βέβαια, αλλά τι σημασία έχει «Το κάλλος παντός επιστολίου συστατικώτερον» (Η ομορφιά είναι η καλύτερη συστατική επιστολή), όπως έλεγε ο Αριστοτέλης και μη νομίζετε ότι στην εποχή του δεν μετέρχονταν οι γυναίκες παντίων τρόπων διατήρησης και καλλωπισμού. Μεγάλη προϊστορία το πράγμα. Εξ ου και δεν δικαιολογώ όλη αυτή την υστερία και διαπόμπευση, αν ανάμεσα στις ανταύγειες και τις μπούκλες, εξαφανιζόταν και καμιά ρυτίδα, απ΄αυτές τις άτιμες κι επίμονες. Αντιθέτως, μήπως και αυτός ο βιοσυντονισμός της «έντιμης επαγγελματία» κυρίας Καρυστιανού, μπορεί να βοηθήσει εν προκειμένω; Κι αυτά τα κβαντικά, καλά τα ακούω. Αρκεί βέβαια όλα αυτά τα μηχανήματα – νόμιμα βεβαίως, κατά δήλωσιν της ιατρού – να είναι σε θέση να ψήνουν και κανέναν καφέ που είναι και το πλέον χρήσιμο…

Εν τέλει, δεν καταλαβαίνω κι όλη αυτή τη φασαρία με τα πτυχία των αγγλικών. Σιγά την ανακάλυψη, δηλαδή, λες και είναι τα μοναδικά πτυχία που πάνε χέρι-χέρι. Αν ο Τσίπρας πήρε και το δικό του έτσι, δεν γνωρίζω – παρ΄ότι τα φαινόμενα αυτό δείχνουν – προσωπικά όμως, άλλο είναι το ερώτημά μου: Όσοι αποφοιτούν από ελληνικά σχολεία ξέρουν ελληνικά;

Διαβάστε επίσης:

Η αριστερόσουπα του Τσίπρα, η ψευδαίσθηση του μεγαλείου, η βασίλισσα του Σαββά και δώστε πιάνο στο λαό

Ο πάρε τα λεφτά και τρέχα Αλέξης, ο ζαχαρούχος Νικόλας, τα καλαμάκια της Λατινοπούλου και Καρβέλας ο αμάραντος

Τα κατσαρολικά του Τσίπρα, ένας κλέφτης στην εξώπορτα, η εκδρομή του νηπιαγωγείου, το θαύμα του Ιησού κι η θάλασσα με τα ψάρια