Ο Ηλίας Κασιδιάρης βγήκε χθες από τη φυλακή φορώντας ένα κοντομάνικο μπλουζάκι. Δεν ήταν μαύρο, σαν κι εκείνα που φορούσε στο πρόσφατο παρελθόν του στη Χρυσή Αυγή.

Αλλά θα είχε ενδιαφέρον αν βλέπαμε αν στο αριστερό του χέρι διατηρεί το τατουάζ με την σβάστικα των ναζί.

Ή μήπως την έσβησε τώρα που προσπαθεί να κάνει… rebranding;

Από την άλλη, αυτός που σήκωνε το χέρι στον ναζιστικό χαιρετισμό, χθες κρατούσε την ελληνική σημαία σαν λάφυρο. Τι ντροπή.

Αυτός που προσκυνούσε τους Ναζί, οι οποίοι σκότωσαν εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες, τώρα να ομνύει στη σημαία και να απαγγέλλει τον εθνικό ύμνο.

Αυτός που υπήρξε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της Χρυσής Αυγής, βγήκε από τη φυλακή και δηλώνει έτοιμος να επιστρέψει στην πολιτική.

Και μαζί του επιστρέφει όλο το παλιό παραμύθι: Ο «πατριώτης», ο «αντισυστημικός», ο «διωκόμενος», ο άνθρωπος που δήθεν θα έρθει να «καθαρίσει» τη χώρα.

Όχι. Ξέρουμε ποιος είναι. Και κυρίως ξέρουμε τι ήταν η Χρυσή Αυγή. Η ελληνική Δικαιοσύνη αποφάσισε για την ποινική του μεταχείριση με βάση τους κανόνες της Δημοκρατίας.

Αυτό ακριβώς κάνει ένα κράτος δικαίου: Εφαρμόζει τους νόμους ακόμη και απέναντι σε εκείνους που δεν σέβονται τη Δημοκρατία.

Ωστόσο είναι άλλο η δημοκρατική νομιμότητα και άλλο η πολιτική λήθη. Δεν του χρωστάμε ούτε συγχώρεση ούτε λήθη ούτε δεύτερο ξέπλυμα.

Γιατί αυτό ακριβώς επιχειρείται τώρα: Ενα λίφτινγκ της ακροδεξιάς.

Λιγότερα μαύρα πουκάμισα, περισσότερη ελλημική σημαία.

Λιγότερες χυδαιότητες, περισσότερη «θεσμική» γλώσσα. Λιγότερη ωμή φασιστική αισθητική, περισσότερα χαμόγελα στις κάμερες.

Το έργο το βλέπουμε σε ολόκληρη την Ευρώπη, από τη Λεπέν και τον Μπαρντελά στη Γαλλία μέχρι την AfD στη Γερμανία.

Η ακροδεξιά κατάλαβε ότι για να κερδίσει δεν χρειάζεται πάντα να φωνάζει σαν συμμορία.

Δεν χρειάζεται να δέρνει μετανάστες ή να σκοτώνει «αντίφες», μπορεί να κυριαρχήσει βάζοντας… γραβάτα.

Μπορεί πλέον να μιλά σαν «κόμμα εξουσίας».

Το περιτύλιγμα αλλάζει. Η πολιτική μήτρα όμως δεν εξαφανίζεται επειδή κάποιος έμαθε να φορά καλύτερο κοστούμι.

Και η σκύλα που είναι σε οργασμό δεν μπορεί να καλυφθεί.

Όμως, ο Κασιδιάρης έχει ένα επιπλέον προσόν: Ξέρει να πουλάει εικόνα.

Είναι επικοινωνιακά ταλαντούχος, τουλάχιστον εκεί που απευθύνεται. Σε λούμπεν υπόκοσμο.

Ξέρει να προκαλεί, ξέρει να βρίσκει το κουμπί ενός εξαγριωμένου ή απολιτίκ ακροατηρίου.

Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται ο κίνδυνος.

Οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος

Ας μη γελιόμαστε όμως: Η ακροδεξιά δεν μεγαλώνει μόνο επειδή υπάρχουν ακροδεξιοί.

Μεγαλώνει και επειδή το πολιτικό σύστημα αφήνει χώρο. Όταν η κοινωνία βλέπει ακρίβεια, ανασφάλεια, αδικία, σκάνδαλα, θεσμικές αποτυχίες και πολιτικούς που μοιάζουν να ζουν σε άλλη χώρα, η οργή γίνεται καύσιμη ύλη. Και μια σπίθα μπορεί να ανάψει τη φωτιά.

Και αν η Δημοκρατία δεν δώσει απαντήσεις, θα έρθουν εκείνοι που υπόσχονται εύκολες λύσεις, εύκολους εχθρούς και μια χώρα «καθαρή» από όσους δεν τους αρέσουν.

Η απάντηση όμως δεν μπορεί να είναι η ακροδεξιά.

Η οργή μπορεί να είναι δικαιολογημένη.

Το μίσος όμως δεν είναι πολιτική πρόταση.

Και μετά είναι τα κανάλια. Τα τηλεοπτικά συνεργεία έξω από τη φυλακή.

Γιατί έπρεπε να δούμε σε ζωντανή μετάδοση έναν καταδικασμένο σε 13 χρόνια φυλακή να κάνει διάγγελμα και να ασελγεί στην ελληνική σημαία και στη Δημοκρατία;

Αυτή που μισεί αλλά που χρησιμοποίησε για να κάνει μεροκάματα στη φυλακή και να βγει στα 7 αντί στα 13 χρόνια;

Τι ακριβώς κάνουμε λοιπόν; Ξαναξεπλένουμε τον φασισμό;

Ξαναγυρίζουμε στο 2012; Ξαναζούμε τις εποχές που κάποιοι παρουσίαζαν τη Χρυσή Αυγή ως «τα παιδιά με τα μαύρα» που δήθεν προστάτευαν τους ηλικιωμένους στον Άγιο Παντελεήμονα;

Που βάφτιζαν τον ρατσισμό «πατριωτισμό» και τη βία «ακτιβισμό»;

Που έψαχναν την «καλή πλευρά» μιας πολιτικής οργάνωσης η οποία τελικά καταδικάστηκε ως εγκληματική οργάνωση;

Αν ναι, τότε έχουμε χάσει ήδη το πρώτο μάθημα: Τη μνήμη.

Κανείς δεν λέει να απαγορευτεί η δημοσιογραφική κάλυψη. Λέμε κάτι πολύ απλούστερο: Μην τους κάνετε διαφημιστές της Δημοκρατίας ενώ εκείνοι πουλάνε αντιδημοκρατισμό.

Μην τους χαρίζετε το τηλεοπτικό σκηνικό.

Μην τους μετατρέπετε σε πολιτικό γεγονός κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους. Η Δημοκρατία δεν χρειάζεται φίμωση των αντιπάλων της. Χρειάζεται μνήμη, κριτική, θεσμούς και δημοσιογραφία που δεν μπερδεύει την ενημέρωση με το θέαμα.

Το φίδι ξαναβγαίνει από την τρύπα. Και κάποιοι ήδη του στρώνουν κόκκινο χαλί.

Ας μην του δώσουμε και μικρόφωνο. Ας μην του δώσουμε και κανονικότητα. Ας μην του δώσουμε και δεύτερη ευκαιρία να ξαναγράψει την ιστορία.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Κασιδιάρης επέστρεψε.

Το πρόβλημα θα είναι αν εμείς ξεχάσουμε ποιος ήταν. Αυτός και οι όμοιοί του…