Όταν η Ντόλι συνάντησε τον Άντι – Ο θρύλος της μουσικής και ο πρωτοπόρος της τέχνης σ΄ ένα πορτρέτο

Την ζωγράφισε τονίζοντας τα εμβληματικά, εξωτερικά χαρακτηριστικά της: Τη φωτεινή σκιά των ματιών, το έντονο κραγιόν και τα θορυβώδη σκουλαρίκια, ενώ οι ογκώδεις πλατινένιες μπούκλες της γεμίζουν το φόντo.

Ο Άντι Γουόρχολ ανατρεπτικός και στην περίπτωση της Ντόλι Πάρτον θαμπωμένος από την εκκεντρική περσόνα της τραγουδίστριας της κάντρι αποκαλύπτει στο πορτρέτο της τις επιπτώσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της κουλτούρας των διασημοτήτων στον εικοστό αιώνα, αντί να προσπαθεί να αποτυπώσει έναν «αυθεντικό» εσωτερικό εαυτό.

Όλα αυτά στη δεκαετία του 1980, με τους δυο τους να γνωρίζονται από χρόνια, από την εποχή που συναντιόνταν στο θρυλικό ντίσκο κλαμπ Studio 54 στο Μανχάταν, όπου «Ο Άντι και εγώ καθόμασταν απλώς στον καναπέ και παρακολουθούσαμε όλους αυτούς τους τρελούς ανθρώπους εκεί έξω να κάνουν τα δικά τους», όπως έχει γράψει στα απομνημονεύματά της, το 2023, η διάσημη καλλιτέχνις που έφυγε από τη ζωή.

Από τον Γουόρχολ μέχρι την Άνι Λίμποβιτς, η χαρισματική Ντόλι Πάρτον αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας της. Άλλωστε δεν ήταν απλώς ένας θρύλος της κάντρι μουσικής – τραγουδίστρια, συνθέτρια, στιχουργός, μουσικός-, επίσης βασίλισσα των στρας αλλά και επιτυχημένη επιχειρηματίας και πρωτοπόρος φιλάνθρωπος, ήταν επίσης μια μούσα για τους καλλιτέχνες.

«Η Πάρτον ήταν ένα στήριγμα στην αμερικανική ποπ κουλτούρα για έξι δεκαετίες», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν σε ανάρτησή του. Παραθέτοντας μάλιστα από τη συλλογή του και μία φωτογραφία της, από τον νεαρό τότε, φωτογράφο και κινηματογραφιστή Χένρι Χόρενσταϊν για μια εφημερίδα της εποχής. «Οι άνθρωποι δεν έρχονται να με δουν να μοιάζω με όλους τους άλλους», του είχε πει κατά τη διάρκεια της φωτογράφησης, και αυτό κράτησε σε όλη τη ζωή της.

Το εμβληματικό πορτρέτο

Μερικά χρόνια αργότερα θα γεννηθεί και η εικόνα της Ντόλι από τον Άντι Γουόρχολ: Στις 15 Αυγούστου του 1985, ο Γουόρχολ θα φθάσει στο Λος Άντζελες για τον γάμο του Σον Πεν και της Μαντόνα και στο Σαββατοκύριακο που μεσολαβεί θα την συναντήσει στο σπίτι του ατζέντη της, Σάντι Γκάλιν για τη φωτογράφιση. Έχοντας μαζί του τον φωτογράφο Κιθ Χάρινγκ θα τραβήξει περί της 60 φωτογραφίες Polaroid.

Και όπως σημειώνεται από το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Γουόρχολ « Για μια σταρ γνωστή για τα εντυπωσιακά κοστούμια, τις περούκες και την περσόνα της γενικά, η φωτογράφιση ήταν μάλλον συγκρατημένη, με την ίδια την Ντόλι Πάρτον να αλλάζει την εμφάνισή της μία φορά μόνον, με μια αλλαγή σκουλαρικιών».

Μερικές δεκαετίες μετά, το 2012 μία από τις μεταξοτυπίες της Ντόλι πουλήθηκε για 626.500 δολαρίων στον οίκο Christie’s της Νέας Υόρκης. το 2012. Και όπως σημείωνε ο οίκος στον κατάλογο «Ο Γουόρχολ υπήρξε παραγωγικός με τις προσωπογραφίες του και το πορτρέτο της Ντόλι ξεχωρίζει ως μοναδικά επιτυχημένο».

Η φωτογραφία Polaroid της Πάρτον από τον Γουόρχολ φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Crystal Bridges στο Αρκάνσας, ενώ μια άλλη εκδοχή της μεταξοτυπίας βρίσκεται στη συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο.

Και άλλοι καλλιτέχνες όμως, έχουν απαθανατίσει την τραγουδοποιό της διάσημης «Τζολίν». Όπως η σπουδαία φωτογράφος Άνι Λίμποβιτς, που φωτογράφισε την Ντόλι Πάρτον αρκετές φορές, όπως το 1991 για το Vanity Fair και το 2002 για να σηματοδοτήσει την 62η απονομή των βραβείων Grammy. Ενώ πιο χαρακτηριστική, με πολύ χιούμορ και κέφι ήταν η φωτογράφηση με τον νεαρό Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ το 1977, με τα δύο μεγάλα «χαρτιά» της αμερικανικής ποπ κουλτούρας «εν τη ενώσει»

Τα τραγούδια πάνω απ΄όλα

Η Πάρτον υπήρξε αγαπητή για πολλούς λόγους. Για την εκθαμβωτική της παρουσία –στη συλλογή της υπήρχαν περισσότερες από 350 περούκες-, το λαϊκό της χιούμορ, τη φιλανθρωπία της, την ικανότητά της να ξεπερνά τα μουσικά είδη, αλλά βέβαια και το θεματικό πάρκο Dollywood, που είχε ιδρύσει. Η ίδια όμως, ήταν πάντα σαφής σχετικά με τις προτεραιότητές της.

«Αν έπρεπε να διαλέξω μόνο ένα πράγμα, θα επέλεγα να είμαι τραγουδοποιός», είχε γράψει στο Dolly Parton, Songteller. «Τα τραγούδια οδηγούν σε όλα τα άλλα. Ό,τι είμαι ξεκινά με το τραγούδι».

Για περισσότερες από έξι δεκαετίες έτσι, έγραψε περίπου 3.000 τραγούδια. Και όπως το «Little Tiny Tasseltop», πολλές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της αντλούσαν από τη δική της εμπειρία και συχνά εξόρυσσε υλικό από τα πρώτα της χρόνια στο αγροτικό Τενεσί από όπου καταγόταν.

Δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. το «Jolene» και το «I Will Always Love You» γράφτηκαν στην δεκαετία του 1970 και όπως είχε πει η ίδια αυτό συνέβη σε μια ιδιαίτερα «καλή μέρα γραφής», με το δεύτερο να γίνεται τεράστια επιτυχία σε εκτέλεση της Γουίτνι Χιούστον, σχεδόν δύο δεκαετία μετά.

Η ίδια άλλωστε, πειραματίστηκε και με άλλα είδη, συχνά περνώντας στην ποπ, κι όταν κάποιοι κριτικοί το σχολίαζαν εκείνη απαντούσε: Δεν την αφήνω, την παίρνω μαζί μου σε νέα μέρη. Ο Αβραάμ Λίνκολν ήταν σπουδαίος όχι επειδή γεννήθηκε σε μια καλύβα αλλά επειδή βγήκε από αυτήν».

Πέρα από τη μουσική βιομηχανία, εξάλλου εξέδωσε βιβλία, συνυπέγραψε μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, έγινε τηλεοπτική παραγωγός και το Dollywood προσελκύει τρία εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Όσον αφορά την φιλανθρωπική της δράση περιλαμβάνει βοήθεια σε καταστροφές, υποτροφίες, παιδιατρική υγειονομική περίθαλψη και έρευνα για τον ιό HIV/AIDS ενώ παρείχε έγκαιρη χρηματοδότηση για το εμβόλιο Covid.

Αλλά η μεγαλύτερη φιλανθρωπική κληρονομιά της είναι η Imagination Library, μια πρωτοβουλία για τη γνώση γραφής στην μνήμη του πατέρα της, ο οποίος δεν έμαθε ποτέ να διαβάζει ή να γράφει, ένα πρόγραμμα, που προσφέρει δωρεάν βιβλία σε παιδιά κάτω των 5 ετών και , έχει αποστείλει 300 εκατομμύρια βιβλία από την έναρξή του το 1995.

Διαβάστε επίσης:

Γουίλιαμ Κέντριτζ «Το Μεγάλο Ναι, Το Μεγάλο Όχι» – Η μεγάλη έκθεση στην Αθήνα

Χελώνες από πέτρα και πουλιά από χαυλιόδοντες – Εκπληκτικά ευρήματα

Αιγαίο και Ύδρα – Φως, φόρμες και χρώματα στην έκθεση Κώστα Γραμματόπουλου