Ένας ζωγράφος-φιλόσοφος και τοπία σε αρμονία με τον άνθρωπο

«Το πράσινο κίνημα στη Γερμανία, το φοιτητικό κίνημα και οι σπουδές γερμανικής Φιλολογίας.» Αυτά ήταν τα τρία πράγματα που σφράγισαν τη ζωή του Wassili Lepanto –κατά κόσμον Βασίλη Λουκόπουλο– όπως έχει πει ο ίδιος. Για να εξηγήσει: «Το πράσινο στη Γερμανία ξύπνησε μέσα μου ένα βαθύ ενθουσιασμό. Το φοιτητικό κίνημα με έκανε έναν άνθρωπο με κριτικό πνεύμα, έναν επαναστάτη. Και οι σπουδές της Λογοτεχνίας με δίδαξαν να αγαπάω τους ανθρώπους. Αποτέλεσμα: Αυτά τα τρία στοιχεία μαζί, με έκαναν καλλιτέχνη».

Δρ Φιλοσοφίας αλλά και καλλιτέχνης πράγματι, ο Λεπάντο (1940-2018) αφιέρωσε τη ζωή του και στους δύο αυτούς τομείς, με το ζωγραφικό έργο του –ένα ικανό δείγμα για την ακρίβεια– να παρουσιάζεται από φέτος το καλοκαίρι στην Κουμαντάρειο Πινακοθήκη Σπάρτης, που αποτελεί παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης.

Με τον τίτλο «Wassili Lepanto. Τοπία της Ψυχής» η έκθεση είναι αφιερωμένη στο ιστορικό – ανθρωπογενές τοπίο, το οποίο στη σκέψη και στο έργο του δημιουργού είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το φυσικό.

Έργα, μέσω των οποίων ο καλλιτέχνης ερμηνεύει το τοπίο όχι απλά καταγράφοντας τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά αλλά ως εσωτερική αποκάλυψη, ως μέσο ανύψωσης του ανθρώπινου νου και ως τοπίο της ψυχής περιλαμβάνονται σ΄ αυτήν την έκθεση, που θα εγκαινιαστεί στις 29 Ιουλίου.

Η φύση ως σύμμαχος

Δέκα έργα του Lepanto που αναφέρονται σε ιστορικά τοπία του ελλαδικού χώρου, φιλοξενούνται συγκεκριμένα στην έκθεση προερχόμενα από τη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου και τη συλλογή του Μουσείου Μπενάκη. Στην πλειοψηφία τους εξάλλου, ανήκουν στη δωρεά που πραγματοποιήθηκε προς τα δύο ιδρύματα μετά το θάνατο του καλλιτέχνη.

Γνωστοί ιστορικοί και αρχαιολογικοί τόποι, όπως ο Μυστράς, η Μονεμβάσια, η Ακροναυπλία, το Άργος, τα Κύθηρα, ο Άθως και η Όλυμπος της Καρπάθου προβάλλονται σε αυτά μέσα από την ιδιαίτερη οπτική του ζωγράφου – φιλοσόφου.

Γεννημένος στην Περδικόβρυση της Ορεινής Ναυπακτίας ο Βασίλης Λουκόπουλος μεγάλωσε στην Αθήνα, για να μετοικήσει στη συνέχεια στη Γερμανία, προκειμένου να πραγματοποιήσει τις σπουδές του στη γερμανική φιλολογία, την ιστορία και την φιλοσοφία. Η διδακτορική του διατριβή ολοκληρώθηκε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Μάνχαϊμ αλλά τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στη Χαϊδελβέργη, όπου ως ενεργός πολίτης διετέλεσε και δημοτικός σύμβουλος συμμετέχοντας δυναμικά στην προστασία του φυσικού και ιστορικού περιβάλλοντος.

Δεύτερη πατρίδα του υπήρξε άλλωστε η Χαϊδελβέργη, η «Αθήνα του Βορρά», όπου και απεβίωσε.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 όμως, και σε ώριμη ηλικία είχε διακόψει την επιστημονική του πορεία αποφασίζοντας να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική. Το 1983 μάλιστα, δημοσίευσε το μανιφέστο «Τέχνη για τον Άνθρωπο ή μια Οικολογική Τέχνη», μία συμπύκνωση της φιλοσοφίας του για την τέχνη και τη ζωή. Μέσα από το έργο του άλλωστε ασχολήθηκε κατ’ εξοχήν με την τοπιογραφία προβάλλοντας τη φύση ως σύμμαχο και επιδιώκοντας την ισορροπία του οικοσυστήματος και την αρμονία με τον άνθρωπο.

Διαβάστε επίσης:

Κομψότητα, αίγλη και ομορφιά – Ο λαμπερός κόσμος μιας σταρ σε δημοπρασία

Εδουάρδος Σακααγιάν – Μαρία Τσακάλη: Η ζωγραφική ως πράξη γένεσης

Αρχαίες κατάρες, σύγχρονα ερωτήματα – Ένα εύρημα που ξαφνιάζει