Ίδρυμα Dries Van Noten: Η ομορφιά ως διαμαρτυρία ζωντανεύει ένα μαγικό παλάτι της Βενετίας

«Ήθελα να κάνω κάτι άλλο με τη ζωή μου. Έτσι, ήρθε η ιδέα για το ίδρυμα για τις τέχνες με σκοπό να αναδείξει τη σημασία των αντικειμένων που φτιάχνονται με τα χέρια, την καρδιά και το μυαλό.»

Η πρώτη του έκθεση με τίτλο «Η μόνη αληθινή διαμαρτυρία είναι η ομορφιά», φράση του ακτιβιστή Phil Ochs, τον άγγιξε βαθιά, λέει ο Βέλγος σχεδιαστής μόδας, Dries Van Noten, ο οποίος αποχώρησε από την ομώνυμη εταιρεία του το 2024.

Ελπίδα του είναι η έκθεση να βοηθήσει τον επισκέπτη να αναθεωρήσει τη σημασία της ομορφιάς.

Η κλίμακα της έκθεσης, η οποία ζωντανεύει το μαγικό Palazzo Pisani Moretta που αποτελεί έδρα του ιδρύματος Dries Van Noten, είναι γοητευτική, πλούσια σε συναισθήματα και εκπλήσσει.

Μέσα στις μεγαλοπρεπείς αίθουσες και τα δωμάτια, ένα από τα οποία ήταν το υπνοδωμάτιο της αυτοκράτειρας των Γάλλων, Joséphine de Beauharnais, ξεκινάει κανείς μια εξερεύνηση στις πιο εκλεπτυσμένες μορφές της τέχνης, της μόδας και της υψηλής ραπτικής, ανάμεσα σε καμβάδες, πορτρέτα, φωτογραφίες, γλυπτά και δημιουργίες από μεικτά υλικά.

Χτισμένο πάνω στο Μεγάλο Κανάλι, το παλάτι, με όλη τη ροκοκό λαμπρότητά του, προσφέρει ένα ευρύχωρο και πολύ καλά διατηρημένο περιβάλλον για το εγχείρημα του Van Noten, και του συνεργάτη και συζύγου του, Patrick Vangheluwe, όταν αγόρασαν το παλάτσο από την οικογένεια Sammartini το 2025.

Το δίδυμο, συνεργάστηκε με τον επιχειρηματία Geert Bruloot για την επιμέλεια της έκθεσης και με μια ομάδα νεαρών Βενετών συγγραφέων και σχεδιαστών για τα κείμενα και τα γραφικά.

Η έκθεση είναι οργανωμένη σε κεφάλαια που ξεκινούν με το «Φως και Σκοτάδι», με αρχιτεκτονικές σιλουέτες από την Comme des Garçons και τον αγαπημένο φίλο του Van Noten, τον Christian Lacroix. Η αντιπαράθεση είναι συναισθηματική, με τις παράξενες μάζες της σχεδιάστριας Rei Kawakubo από την Ιαπωνία να αντιτάσσονται στον ρομαντισμό του Lacroix.

Τα αντικείμενα προκαλούν με την τόλμη και την πολυπλοκότητά τους, και ο επισκέπτης αρχίζει να αναρωτιέται για την έλξη και την απώθηση της ομορφιάς, τον αγώνα για τη δημιουργία της και το θαύμα της υλοποίησής της.

Οι γιγαντιαίες φωτογραφίες πορτρέτων κοιμισμένων νέων, σε γωνίες δρόμων ή σε αστικά τοπία, του Steven Shearer, δημιουργούν έντονες σκέψεις, ενώ μικροσκοπικά, όμορφα κεραμικά, όπως οι υβριδικές βοτανικές μορφές της Kaori Kurihara στο σαλόνι της «Nature Morte», αγκαλιάζουν τις πιο άγριες γωνιές της φαντασίας.

Ο χώρος «Bending Light» είναι αφιερωμένος στην υαλουργία, όπου αυθεντικές καράφες και ποτήρια του 18ου αιώνα συνυπάρχουν με τους στραβούς πολυελαίους του Alexander Kirkeby, με κατασκευή στο Μουράνο, που υποδηλώνουν ότι υπάρχει μια απόλαυση στην ατέλεια.

Πώς δημιουργείται λοιπόν η ομορφιά; Ο Lionel Jadot δημιουργεί γλυπτικές φόρμες από ξύλο, καλάθια και χάντρες που έχει βρει, οι οποίες είναι μεγαλοπρεπείς παρά την ταπεινή προέλευσή τους.

«Χρησιμοποιώ τη δημιουργικότητα για να μεταμορφώσω τα υπολείμματα. Τα επαναχρησιμοποιώ και συχνά δεν ξέρω πού θα καταλήξει το κομμάτι», λέει ο Βέλγος καλλιτέχνης.

Η ομορφιά συχνά βρίσκει την έκφρασή της στη φύση και στη χλωρίδα που αναπόφευκτα θα μαραθεί.

Στο σαλόνι «Η γλώσσα των άνθεων» βρίσκεται το έργο της δημιουργού Lilla Tabasso. Τα λεπτεπίλεπτα γυάλινα γλυπτά της με λουλούδια και χόρτα είναι «φυτεμένα» σε κομμάτια χώματος.

Η αληθινή διαμαρτυρία της έκθεσης είναι βαθιά, με τους δημιουργούς να παρουσιάζουν ποικίλες εκφράσεις της τέχνης ώστε να εμπλακούν στην αδιάκοπη αναζήτηση της ανθρωπότητας να συλλάβει τη φευγαλέα και παροδική φύση της ομορφιάς.

Διάρκεια έκθεσης:
25 Απριλίου 2026 – 4 Οκτωβρίου 2026

Διαβάστε επίσης:

Cartier: Η καρδιά της υψηλής κοσμηματοποιίας ως συμφωνία χρωματιστών πολύτιμων λίθων

Roman Feral: Μια τεράστια, χρυσή Birkin και οι πεταλούδες της στον Αστέρα Βουλιαγμένης

Όταν η Νικόλ Κίντμαν συνάντησε τη Δαναΐδα του Μπρανκούζι