Λέγεται ότι χρειάζεται ένας καλλιτέχνης για να αναγνωρίσει έναν άλλον καλλιτέχνη. Η Άννα Παπαδάκη βέβαια κατατάσσεται στην πλευρά των εμπόρων. Ωστόσο, με το Χώρο Τέχνης Παπαδάκη να δεσπόζει στην αστική Αθήνα παραπάνω από μισό αιώνα, εμποτισμένη στην τέχνη εξ απαλών ονύχων, η Άννα διέκρινε στην Στελίνα Τσάλτα ιδιαίτερη αξία. Δοκιμάζει και εκείνη τα όρια του αξιόπιστου εμπορικού χώρου διοργανώνοντας για πρώτη φορά εικαστική έκθεση (έως σήμερα συμπεριλάμβανε προς πώληση έργα διάφορων ζωγράφων, μεταξοτυπίες καθώς και αντικείμενα τέχνης).

Ταυτόχρονα, η ζωγράφος εμφανίζεται στην πρώτη της ατομική παρουσίαση. Δημιούργησε σαράντα τέσσερα έργα σε ταμπλώ πολλαπλών μεγεθών. Πρόκειται για έργα παράδοξης ομορφιάς, που γέννιουνται μέσα στο σκοτάδι του φωτός. Η έκθεση τιτλοφορείται χαρακτηριστικά Land Escapism. Αμφότερες δοκιμάζουν κάτι καινούργιο, πλέοντας όμως με ούριο άνεμο και χαμηλό ρίσκο. Η συνέντευξη ακολούθησε μοιραία…

1

Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου

Η Στελίνα Τσάλτα βγήκε τελικά από το όστρακό της. Η Άννα Παπαδάκη την παρότρυνε, αλλά η ζωγράφος δεν χρειάστηκε ιδιαίτερο σπρώξιμο. Σαν έτοιμη από καιρό, εφόρμησε στην πρώτη, διαχρονική της αγάπη.

Τα παιδιά της μεγάλωσαν, πέταξαν μακριά. Ο πατέρας της, ορθολογιστής επιστήμονας, ένας δια βίου ιδιωτικός, ερασιτέχνης ζωγράφος, έφυγε από τη ζωή πριν από δύο χρόνια. Η Στελίνα Τσάλτα ακολούθησε τα χνάρια του από παιδί. «H αγάπη μου για τη ζωγραφική ξεκίνησε από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου όταν έβλεπα τον πατέρα μου να ζωγραφίζει στον ελεύθερο του χρόνο Αυτά τα σωληνάρια με τα χρώματα και τα πινέλα με μάγευαν», παρατήρησε τη μέρα της συνέντευξης.

Ωστόσο, η αστική της παιδεία οδήγησε τους γονείς της να απαιτήσουν καταρχάς την παραδοσιακή οδό μετά το Αρσάκειο: Σπουδές με επαγγελματικό προσανατολισμό. Πολύ σύντομα ακολούθησε και η οικογένεια.

Όταν «ολοκλήρωσε» τον κύκλο, επέστρεψε στη νεανική της κλίση που παρίμενε εν υπνώσει. «Δεν φαντάστηκα καμμιά στιγμή της ζωής μου ότι θα μπορούσα να είμαι κάτι άλλο εκτός από ζωγράφος», διευκρινίζει η Στελίνα Τσάλτα.

Η έμπνευση και η πηγαία δεξιοτεχνία της δεν στέρεψαν αλλά προϊόντος χρόνου παραδόξως εμπλουτίστηκαν, ωρίμασαν, εξωτερικεύτηκαν με όλη τη συμπιεσμένη τους ορμή. Άρα η τέχνη δεν ανήκει στην πρώτη νιότη μόνο και στα πηγαία ένστικτα. «Η τέχνη για εμένα δεν είναι μόνο έκφραση συναισθημάτων, είναι κάτι πολύ βαθύτερο Μέσα από την τέχνη μου υπάρχω. Μόνο έτσι νοιώθω ότι μπορώ να επιβιώνω σε αυτόν τον τόσο δυστοπικό κόσμο», ομολογεί η ίδια.

 

Ένα ταξίδι με ένταση αλλά και στοχασμό

Η Στελίνα Τσάλτα καταρρίπτει τα κλισέ ότι η τέχνη αποτελεί προνόμιο της πρώτης νιότης με τα ωμά της ένστικτα. «Πρόκειται για ένα ταξίδι από την πρώτη νιότη μέχρι… Και όπως όλα τα ταξίδια έχει ένταση, έχει φόρα, ενθουσιασμό και χαρά αλλά περιέχει και στάσεις για ξεκούραση, για σκέψη, ανασυγκρότηση και στοχασμό. Επιστρέφω λοιπόν με ωριμότητα, εμπειρίες και γνώση, με περισσότερες αποσκευές από όταν ξεκίνησα το ταξίδι μου», επισημαίνει η ίδια.

Επίσης, φαίνεται εδώ ότι η μητρότητα έδρασε λυτρωτικά ή ενισχυτικά στη δημιουργικότητά της. Ακόμη και στη δεξιοτεχνία της. Διότι μπορεί οι αδρές πινελιές της να φαντάζουν τυχαίες αλλά αποτελούν εξαιρετικά ενδελεχείς και μελετημένες επιλογές, αποτέλεσμα επίσης όχι μόνο πνευματικού αλλά και σωματικού μόχθου: Πολλές στρώσεις χρώματος, που η ίδια συνθέτει οδηγούν σε αυτή την εξπρεσιονιστική ονειροφαντασία. Ταυτόχρονα, ανεπαίσθητα κέντηματα χρώματος προσδίδουν δομή αλλά και βάθος στα ταμπλώ της.

«Η μητρότητα σαφώς και μεγενθύνει τη δημιουργικότητα», διαπιστώνει η Στελίνα Τσάλτα. «Ξαφνικά αυτός ο δυστοπικός κόσμος αλλάζει. Μέσα από τα μάτια της μάνας όλα αποκτούν άλλη μορφή, τα χρώματα, το φως, τα συναισθήματα, η διάθεση, όλα γίνονται πιο λαμπερά, πιο έντονα, πιο μεγάλα, πιο σπουδαία. Ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα για τον εαυτό σου και συναισθήματα που ούτε φανταζόσουν ποτέ ότι υπάρχουν και θα μπορούσες να νιώσεις. Και όλα αυτά αποτυπώνονται στον καμβά».

Τα σκοτάδια μου

Αν για τη Στελίνα Τσάλτα η ζωγραφική αποτελεί διέξοδο προς κάτι εσωτερικό ή το οραματικό (αφαιρετικά εξπρεσιονιστικό), το ίδιο προσφέρει και στο θεατή της. Κάθε έργο της αποτελεί ένα κάλεσμα φυγής και ονείρου. Ειδικά όπως υποδέχτηκε την ευκαιρία αυτής της συνέντευξης, όταν τα έργα δεν είχαν στηθεί ακόμη στο Χώρο Τέχνης Παπαδάκη. Όπως παρέμεναν ολόγυρα στην αίθουσα ατάκτως ερριμένα δημιουργήθηκε στο θεατή μία ιλιγγιώδης επιθυμία απόδρασης και εγρήγορση συναισθηματική.

Ανά στιγμές, σε αυτές τις αφηρημένες συνθέσεις, η θάλασσα επανέρχεται. Όχι ως θέα αλλά ως εσωτερική εμπειρία. Το κύμα, το φως, η κίνηση μεταμορφώνονται σε μία ζωγραφική γλώσσα σιωπής, έντασης και διαφυγής, όπως παρατήρησε και η Άννα Παπαδάκη. που βρισκόταν στο χώρο την ώρα της συνέντευξης.

Η Στελίνα Τσάλτα μοιάζει πολύ τολμηρή στα έργα της, στην ιδιότυπη τεχνοτροπία της, αλλά ως γνήσια ζωγράφος γνωρίζει καλά ότι στη δημιουργία δεν υπάρχει κάτι που εξαντλεί κανείς, όσο σκάβει κανείς βρίσκει. Έτσι, στο μέλλον ομολογεί ότι θα ήθελε να καταφέρει να δείξει μια άλλη όψη του εαυτού της, «τα σκοτάδια μου, όσα δεν μπορώ ή δεν τολμώ να εκφράσω με λόγια. Να μπορέσω να φανερώσω τον διάλογο με τον εαυτό μου που είναι και ο πιο ειλικρινής». Τελικά αναλογίζεται και εμπειρικά καταλήγει ότι «η ζωή επιβραβεύει τις γυναίκες που πιστεύουν στη δύναμη τους, που τολμούν, που τολμούν όσο και αν φοβούνται».

Πληροφορίες

Η έκθεση εγκαινιάζεται στο Χώρο Τέχνης Παπαδάκη (Πραξιτέλους 11 Αθήνα) την Τετάρτη 6 Μαΐου 2026 στις 19:00.

Ανάμεσα σε υπέροχες δημιουργίες, στη μέση η Άννα Παπαδάκη και δεξιά η Στελίνα Τσάλτα Φάις