Αλεξία Κάτσαρη: «Έμαθα ότι το φως πάντα υπερισχύει», εξηγεί

Χρόνια τώρα, η Αλεξία Κάτσαρη μεσουρανεί στο εμπόριο σινιέ μόδας, των ρούχων δηλαδή με την υπογραφή των γνωστών σχεδιαστών. Η επιχείρηση Enny Monaco ιδρύθηκε από τη μητέρα της, τη θρυλική Αμαλία Κάτσαρη (που χάρισε το όνομά της στην πρωτότοκη κόρη της Αλεξίας) πριν από περίπου μισό αιώνα. Σήμερα διατηρεί ομώνυμες μπουτίκ στην Κριεζώτου, στη Γλυφάδα, στην Κηφισιά και στη Μύκονο.

Αλλά η συγκεκριμένη συνέντευξη με την Αλεξία Κάτσαρη πραγματοποιήθηκε με αφορμή την κρίσιμη αλλαγή στη ζωή της. Πάντα έλαμπε με το στιλ και την καλλιέργειά της. Σήμερα αυτό το φως βγαίνει από μέσα της. Οφείλεται στη δημιουργία του Healing with Alexia, όπως ονομάζει τη θεραπευτική πρακτική της. Κάτι πρωτόγνωρο, που διασταυρώνει την αρχαία ιαπωνική παράδοση του Ρέικι με τους αγγέλους και τη συμπαντική και πνευματική ενέργεια. Ενώ διατήρησε το ποσοστό της στην Enny Monaco όπου και παραμένει διαχειρίστρια, εφόρμησε με απόλυτη αφοσίωση στο πηγαίο εσωτερικό της «κάλεσμα», αν επιτρέπεται ο όρος.

Αλλά για να καταλάβει κανείς πόσο ταιριάζει αυτή η niche προσέγγιση στην Αλεξία Κάτσαρη, χρειάζεται πρώτα μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν.

Μια ιδιαίτερη ποιότητα -ευγένειας, ενσυναίσθησης, βάθους, σύνδεσης-, διέκρινε πάντα τη συναναστροφή της με φίλους και πελάτες. Κάτι απροσδιόριστο αισθάνονταν μαζί της οι συνομήλικές της από τα σχολικά χρόνια στο Κολλέγιο Αθηνών αλλά και οι πιο ώριμες πελάτισσές της. Εκείνες που εκτιμούσαν στις επιλογές των προϊόντων τη διαχρονική τους διάσταση (σύγχρονη κοψιά με κλασική βάση) και ταυτόχρονα πολύ περισσότερο χρειάζονταν στήριξη από κάποιον που αντιλαμβανόταν τις ιδιαιτερότητές τους χωρίς να χρειαστεί να τις εκφράσουν οι ίδιες.

Το απροσδιόριστο αυτό συναίσθημα στις επαφές μαζί της ξεκαθαρίστηκε όταν η Αλεξία Κάτσαρη αποφάσισε να αναπτύξει την άλλη οικογενειακή παράδοση, τη λιγότερο γνωστή, της ίασης, όπως θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει με έναν γενικό όρο.

Πηγάζει από την πλευρά της μητέρας της -ο ξάδελφός της υπήρξε και ο ίδιος δυνατός θεραπευτής (healer), όπως και ο πατέρας του. Πρόκειται για θεραπευτές που ανήκουν στην αρχαία ιαπωνική παράδοση του Ρέικι, που όμως καθένας εμπλουτίζει με τη δική του ενέργεια και τη δική του ιδιότυπη ύπαρξη.

Αυτή η «κλίση» μεγάλωνε μέσα της εξ απαλών ονύχων.

«Από τότε που ήμουν μικρό κορίτσι, αισθανόμουν βαθιά λαχτάρα να αλλάξω τον κόσμο ωθούμενη από την επίγνωση της σκληρότητάς του και της συντριπτικής θλίψης που βιώνουν τόσοι άνθρωποι. Συχνά ένιωθα πολύ ευαίσθητη για αυτόν τον κόσμο, όμως έβρισκα παρηγοριά στη φύση, μια αληθινή αίσθηση ότι ανήκω κάπου», παρατηρεί η Αλεξία Κάτσαρη. «Ήξερα ότι πάντα είχα κάτι διαφορετικό αλλά δεν ήταν η ώρα τότε, ήμουν πολύ μικρή».

Είχε ρωτήσει πότε θα μπορούσε να ξεκινήσει την εκπαίδευσή της και της είχαν απαντήσει «προχώρα με το δώρο που έχεις στα χέρια σου και θα σου πουν εκείνοι», δηλαδή θα το αντιλαμβανόταν η ίδια όταν ωρίμαζε η κατάλληλη ώρα. Άλλωστε, στα δέκα οκτώ χρόνια ένας άνθρωπος σπάνια έχει κατακτήσει τόση διαύγεια για να μπορεί και να τη μεταλαμπαδεύσει. «Υπάρχουν κάποιοι πολύ φωτισμένοι άνθρωποι. Δεν ξέρω αν τόσο νωρίς έχεις τη συναισθηματική ωριμότητα», αναλογίζεται η Αλεξία Κάτσαρη.

Σπούδασε εν τω μεταξύ δημοσιογραφία και πολιτική στην Αμερική και αμέσως απορροφήθηκε στην επιχείρηση.

Η ζωή όμως την έφερε αντιμέτωπη με προκλήσεις. Και δεν άργησε να έρθει αυτή η κατάλληλη στιγμή. «Ήταν ένα μεγάλο ταξίδι από δοκιμασίες που πέρασα, που μπήκα στο σκοτάδι και βγήκα στο φως. Βρήκα τρόπο να γυρίσω στο σπίτι μου, στην καρδιά μου», παρατηρεί. «Μέσα από όλα αυτά θέλω να μεταφέρω στους ανθρώπους αγάπη. Αυτό. Το μονοπάτι δεν ήταν εύκολο αλλά έμαθα ότι το φως πάντα υπερισχύει».

Έτσι εφόρμησε στο θεραπευτικό της ταξίδι και πυροδοτήθηκε η επιθυμία της να μετατρέψει τον πόνο σε δύναμη, αγάπη και νόημα. «Ανακάλυψα τη μοναδική σύνδεση με κάτι ανώτερο που με καθοδηγεί στη θεραπεία, στην αγάπη για τον εαυτό μου και στο σεβασμό για όλα τα ζωντανά όντα», επισημαίνει. Βρήκε διακεκριμένους δασκάλους, όπως ο Γιώργος Μυλωνάς μεταξύ άλλων, και σήμερα η Αλεξία Κάτσαρη κατέχει τον ανώτατο τίτλο του μάστερ θεραπευτή (master healer).

Δημιούργησε λοιπόν και τον επαγγελματικό χώρο ίασης Healing with Alexia όπου πραγματοποιήθηκε και η συνάντηση μαζί της.

Μοιάζει με σπα μέσα στην πόλη. Αλλά η συγκεκριμένη λέξη μπορεί να προκαλέσει και διαφορετικές ή αρνητικές εντυπώσεις. Ίσως ακριβέστερα να τον χαρακτηρίζουν οι όροι «θεραπευτήριο» ή «καθαρτήριο» ή «βωμός», παρά (ή ίσως από) το ηθικό βάρος των θρησκευτικών συνειρμών που εμπεριέχουν. Εκείνη χαρακτηρίζει το χώρο πρακτικής της κέντρο ενεργειακής θεραπείας, σώματος, πνεύματος, ψυχής όπου εφαρμόζει διάφορες εκφάνσεις του Ρέικι ούτως ώστε αυτές οι τρεις διαστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης να τεθούν σε «συμπαντική» (αν επιτρέπεται ο χαρακτηρισμός) αρμονία.

Μπαίνοντας στην ισόγεια αίθουσα, αισθάνεται κανείς ακαριαία ότι κλείνει την πόρτα στο θόρυβο και τη μόλυνση (εσωτερική και εξωτερική).

«Έχω καθαρίσει την αίθουσα», απαντάει η Αλεξία Κάτσαρη στη συγκεκριμένη αυθόρμητη, παρατήρηση. Δεν μπορεί να αντιληφθεί κανείς πάραυτα τι εννοεί, μέχρι που δοκιμάζει μία από τις sur mesure θεραπείες της. Kάθε συνεδρία μπορεί να απλωθεί σε μία ή σε μία ώρα και μισή.

Κατά τη διάρκειά της συγκεκριμένης δοκιμής, η επαφή ανάμεσα σε θεραπεύτρια και θεραπευόμενη υπήρξε μίνιμαλ όσον αφορά τη χρήση των χεριών. Κυρίως πραγματοποιήθηκε μέσα από μια μορφή αιθέριων αναπνοών και κινήσεων που επιτελούσε η Αλεξία Κάτσαρη πάνω από το σώμα της «θεραπευόμενης». Για όλες τις θεραπείες ξαπλώνει κανείς σε ειδικά διαμορφωμένο κρεβάτι, με υποστηρικτικό υπόστρωμα και απαλά, θωπευτικά σκεπάσματα. Φυσικά και κάτω από ειδικά διαμορφωμένο φωτισμό. Δεν αρκούν μόνο οι μυρωδιές ή η τοποθέτηση στο χώρο ειδικών ενεργειακών κρυστάλλων και άλλων αντικειμένων που επιδρούν συμπληρωματικά. Πρόκειται για επιμειξία όλων αυτών που εμποτίζει την ατμόσφαιρα με κάτι ανάλαφρο, σαν πέπλο. Αποτελεί «ένα πόρταλ», τονίζει η Αλεξία Κάτσαρη, «μια συμπαντική ενέργεια που κατεβάζουμε».

Αντιστοίχως, και μετά τη θεραπεία στο Healing with Alexia αισθάνεται κανείς σαν να του έχει αφαιρεθεί κοτρώνα και να κυκλοφορεί μέσα του μια γαλήνια θερμότητα σαν φως.

«Γεννιόμαστε τέλειοι αλλά ο μεγαλύτερος εχθρός γίνεται ο εαυτός μας. Η μεγαλύτερη φυλακή το μυαλό μας». Η καρδιά της την οποία συνάντησε δεν σκλήρυνε από τις δοκιμασίες αλλά μαλάκωσε, «έγινε ακόμη πιο ευαίσθητη. Κυρίως για μένα», επισημαίνει. «Κάποιοι άνθρωποι έρχονται στην ζωή για να σου δώσουν, κάποιοι για να σου πάρουν, κάποιοι έχουν έρθει για να σου μάθουν. Ίσως με τον δύσκολο τρόπο. Αυτό που έμαθα εγώ είναι η αυτοαγάπη, ο αυτοσεβασμός μου και τα όριά μου. Ήμουν ανθεκτική. Όμως πρώτα πρέπει να δουλέψεις πάνω στα τραύματά σου». Την εγκατάλειψη του εαυτού.

Η Αλεξία Κατσαρή εμμέσως στηρίζει την προσπάθεια κάθε ανθρώπου να επανέλθει σε αξίες και πρακτικές που εμπλουτίζουν θετικά τη ζωή του και συμβάλλουν στην ακεραιότητά του, στην ολοκλήρωσή του (πχ., με το αγγελικό Ρέικι). Ορισμένοι αντιμετωπίζουν με δυσπιστία την ενεργειακή και πνευματική δύναμη στην πορεία επούλωσης και επαναφοράς. Δύσκολο να μεταφέρει κανείς με λόγια πόσο θεραπευτική αποδεικνύεται η «γλώσσα» της πρακτικής της διότι παραμένει κυρίως στη σφαίρα του πνεύματος και της ενέργειας. Μόνο που τα απτά αποτελέσματα τα αισθάνεται κανείς αμέσως.

Μία δοκιμή πείθει καλύτερα από τη θεωρία.