Υπάρχουν τελικοί που κρίνονται στα χτυπήματα. Και υπάρχουν τελικοί που κρίνονται στη συνείδηση της Ιστορίας. Εκεί όπου το αποτέλεσμα δεν αρκεί, αλλά χρειάζεται πλαίσιο, πρόσωπα, βάρος.

Στη Rod Laver Arena, μπροστά σε ένα κοινό που ένιωθε πως βλέπει κάτι μεγαλύτερο από έναν ακόμη τίτλο, ο Κάρλος Αλκαράθ έκανε ακριβώς αυτό. Πέρασε το κατώφλι που χωρίζει το «παιδί-θαύμα» από τον κυρίαρχο της εποχής του.

1

Η νίκη του επί του Νόβακ Τζόκοβιτς με 3-1 σετ στο Australian Open δεν ήταν απλώς ένας ακόμη τίτλος. Ήταν η στιγμή που το παρόν έσκυψε μπροστά στο μέλλον και του παρέδωσε τα κλειδιά.

Η τέχνη της ανατροπής και η ωριμότητα του πρωταθλητή

Το ματς ξεκίνησε με γνώριμο μοτίβο. Ο Τζόκοβιτς διάβαζε, περίμενε, έσπαγε τον ρυθμό. Το 2-6 του πρώτου σετ έμοιαζε με προειδοποίηση. Όχι για τον Αλκαράθ, αλλά για όσους πίστεψαν ότι ο τελικός θα εξελισσόταν σε ακόμη μία επίδειξη επιβίωσης του Σέρβου. Από το δεύτερο σετ και μετά, το court μίκρυνε. Ο Ισπανός άρχισε να παίζει νωρίτερα την μπάλα, να πιέζει με βάθος, να ανοίγει γωνίες που δεν συγχωρούν καθυστέρηση.

Η ουσία, όμως, δεν ήταν τα winners. Ήταν η επιλογή. Ο Αλκαράθ δεν έπαιξε σαν νεαρός που κυνηγά την κορυφή. Έπαιξε σαν παίκτης που θεωρεί την κορυφή δεδομένη. Το 6-2 και το 6-3 δεν ήρθαν από ένταση, αλλά από έλεγχο. Και στο τέταρτο σετ, εκεί που τόσοι άλλοι θα λύγιζαν απέναντι στο φάντασμα της ανατροπής, κράτησε νεύρο, κράτησε σχέδιο, κράτησε χρόνο.

Όταν τα ρεκόρ παύουν να είναι αριθμοί

Στα 22 του χρόνια και 272 ημέρες, ο Αλκαράθ έγινε ο νεότερος τενίστας που ολοκληρώνει Career Grand Slam. Αυστραλία, Παρίσι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη. Τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι, τέσσερις διαφορετικές απαιτήσεις. Το ρεκόρ του Ντον Μπατζ, που κρατούσε από το 1938, έσπασε όχι με θόρυβο, αλλά με φυσικότητα. Σαν να ήταν αναπόφευκτο.

Επτά Grand Slam πριν κλείσει τα 23. Πέντε από τα οκτώ τελευταία major στα χέρια του. Σχεδόν 70 εβδομάδες στο Νο1. Κανείς από τους θρύλους της Open Era δεν είχε τέτοιο απολογισμό σε αυτή την ηλικία. Και όμως, τα νούμερα λένε μόνο τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή βρίσκεται στο πώς τα πέτυχε. Χωρίς σκάνδαλα, χωρίς υπερβολές, χωρίς να αλλοιώσει το παιχνίδι του για να χωρέσει σε συγκρίσεις.

Ο λόγος του ηττημένου και το βάρος της εποχής

Ο Τζόκοβιτς, στα 38 προς 39, έφτασε στη Μελβούρνη κουβαλώντας τραυματισμούς, αμφισβήτηση και έναν ημιτελικό που έμοιαζε με άθλο. Για πρώτη φορά στην καριέρα του ηττήθηκε σε τελικό Australian Open. Και ίσως γι’ αυτό τα λόγια του είχαν μεγαλύτερη αξία. Δεν μίλησε σαν χαμένος, αλλά σαν μάρτυρας μιας μετάβασης. Η αναγνώριση του μεγέθους του Αλκαράθ ήταν η σφραγίδα της στιγμής.

Για το τένις, τέτοιες στιγμές είναι σπάνιες. Οι μεγάλες δυναστείες δεν παραδίδουν εύκολα τη σκυτάλη. Εδώ, όμως, η παράδοση έγινε μπροστά στα μάτια όλων.

Το χρήμα ως αντανάκλαση της ισχύος

Ο τίτλος συνοδεύτηκε και από το μεγαλύτερο χρηματικό έπαθλο στην ιστορία του τουρνουά. Ο νικητής έλαβε 4,15 εκατ. δολάρια, δηλαδή περίπου 3,8 εκατ. ευρώ, ενώ ο φιναλίστ περίπου 2 εκατ. ευρώ. Το Australian Open επιβεβαιώνει τον ρόλο του ως οικονομικός πυλώνας του παγκόσμιου τένις, σε μια εποχή όπου τα Grand Slam λειτουργούν και ως παγκόσμια brands.

Για τον Αλκαράθ, τα χρήματα είναι δείκτης εμβέλειας. Ήδη βρίσκεται ψηλά στη λίστα των κερδών καριέρας, πλησιάζοντας ονόματα που χρειάστηκαν δεκαετίες για να φτάσουν εκεί. Η εμπορική του δυναμική μεγαλώνει μαζί με τους τίτλους του.

Η νέα τάξη πραγμάτων και οι «Σινκαράθ»

Το tour έχει μπει σε μια νέα ισορροπία. Ο Αλκαράθ και ο Γιανίκ Σίνερ αποτελούν τον νέο άξονα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται το ανδρικό τένις. Μαζί έχουν κατακτήσει τα περισσότερα πρόσφατα major, επιβάλλοντας έναν ρυθμό που δύσκολα ακολουθείται. Η διαφορά του Ισπανού είναι ότι δείχνει ένα βήμα μπροστά. Όχι μόνο στο παιχνίδι, αλλά στη συνολική διαχείριση.

Η απόφασή του να αποσύρεται όταν χρειάζεται, να προστατεύει το σώμα του, να μιλά ανοιχτά για το πρόγραμμα, δείχνει παίκτη που σκέφτεται μακροπρόθεσμα. Και αυτό, στο σύγχρονο τένις, είναι εξίσου σημαντικό με το forehand.

Το συμπέρασμα που δεν βιάζεται

Οι συγκρίσεις με τον Τζόκοβιτς, τον Ναδάλ, τον Φέντερερ είναι αναπόφευκτες. Και άδικες. Κάθε εποχή έχει τις δικές της συνθήκες, τις δικές της αντιστάσεις. Το ερώτημα δεν είναι αν ο Αλκαράθ θα φτάσει τα 24 ή τα 25 Grand Slam. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να καθορίσει τη δική του εποχή με τον ίδιο τρόπο. Μέχρι στιγμής, όλα δείχνουν πως ναι.

Στη Μελβούρνη, ο Κάρλος Αλκαράθ δεν έγινε απλώς πρωταθλητής. Έγινε μέτρο σύγκρισης. Το τένις βρήκε στο πρόσωπό του έναν παίκτη που συνδυάζει την αθωότητα της νεότητας με τη σκληρότητα της κορυφής. Αν τον σεβαστεί το σώμα του, αν συνεχίσει να επιλέγει σωστά, τότε αυτή η νίκη δεν θα είναι η κορυφή. Θα είναι απλώς η αρχή μιας διαδρομής που ήδη μοιάζει ιστορική.