Η Μπαρτσελόνα λατρεύει τα ρεκόρ. Τίτλους, Χρυσές μπάλες, τηλεοπτική λάμψη. Από τις 2 Ιανουαρίου 2026, όμως, κατέχει και ένα ρεκόρ λιγότερο ποιητικό: είναι με διαφορά ο πιο υπερχρεωμένος ποδοσφαιρικός οργανισμός στον πλανήτη!

Οι συνολικές υποχρεώσεις αγγίζουν τα 2,5 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της διοίκησης. Περίπου τα μισά αφορούν το μεγαλεπήβολο έργο Espai Barça και την ανακατασκευή του «Καμπ Νου», το υπόλοιπο είναι το αποτύπωμα ετών κακοδιαχείρισης, υπερφίαλης φιλοδοξίας και ενός μισθολογικού μοντέλου που ξέφυγε πλήρως από κάθε λογική. Και όμως, παρά το οικονομικό ναρκοπέδιο, η Μπαρτσελόνα δεν κατέρρευσε. Αντιθέτως, κέρδισε πρωταθλήματα, επέστρεψε στα ημιτελικά του Champions League και σήμερα εμφανίζεται να «ανασαίνει» ξανά.

1

Το ερώτημα δεν είναι αν επιβίωσε. Το ερώτημα είναι αν μπορεί πραγματικά να σταθεί όρθια χωρίς να υποθηκεύσει το ίδιο της το DNA.

Ο Λαπόρτα, οι socios και η πολιτική του ποδοσφαίρου

Σε αντίθεση με τις περισσότερες υπερδυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, η Μπαρτσελόνα δεν ανήκει σε επενδυτές ή κρατικά ταμεία. Ανήκει στα μέλη της. Περίπου 150.000 socios (σ.σ. μέλη), που πληρώνουν ετήσια συνδρομή λίγο πάνω από 200 ευρώ και εκλέγουν διοίκηση σε εκλογικές αναμετρήσεις με καθαρά πολιτικά χαρακτηριστικά. Σε αυτό το σύστημα, ο πρόεδρος δεν είναι CEO. Είναι ηγέτης με λαϊκή εντολή.

Ο Τζοάν Λαπόρτα επέστρεψε το 2021 στην προεδρία βρίσκοντας έναν οργανισμό πρακτικά τεχνικά χρεοκοπημένο. Ο ίδιος χρησιμοποίησε αυτή την περιγραφή συνειδητά. Η αφήγηση της καταστροφής δεν ήταν απλώς διαπίστωση. Ήταν εργαλείο. Ένα σκληρό reset που νομιμοποίησε επώδυνες αποφάσεις: αποχωρήσεις θρύλων, δραστική μείωση μισθών, επιθετική αναδιάρθρωση χρέους και, κυρίως, την ενεργοποίηση των περιβόητων «παλαγκών».

Οι «παλάγκες»: σωτηρία ή αναβολή της κρίσης

Η πώληση του 25% των τηλεοπτικών δικαιωμάτων της La Liga για 25 χρόνια στο fund Sixth Street απέφερε 667 εκατ. ευρώ άμεσα. Το τίμημα είναι ότι μεσοπρόθεσμα η Μπαρτσελόνα θα διοχετεύσει πάνω από 1 δισ. ευρώ εσόδων προς τρίτους. Καθαρή χρηματοοικονομική πράξη τύπου «παρόν αντί μέλλον».

Η δεύτερη και τρίτη παλάγκα, γύρω από το Barça Studios και αργότερα το Barça Vision, αποδείχθηκαν πολύ πιο επικίνδυνες. Λογιστικά κέρδη, χρήματα που δεν μπήκαν ποτέ στα ταμεία, επενδυτές που δεν πλήρωσαν και, τελικά, μια ηχηρή απομείωση 141 εκατ. ευρώ στις οικονομικές καταστάσεις του 2023-24. Το τρίτο αυτό πείραμα έληξε άδοξα, αλλά είχε ένα παράδοξο όφελος: καθάρισε το τοπίο. Η ζημιά καταγράφηκε, το τοξικό asset εξαφανίστηκε και ο ισολογισμός, έστω λαβωμένος, έγινε ξανά διαχειρίσιμος.

«Παλάγκα» (στα ισπανικά palanca, δηλαδή μοχλός) είναι ο όρος που χρησιμοποίησε η διοίκηση Μπαρτσελόνα για να περιγράψει έκτακτα χρηματοοικονομικά τεχνάσματα που της δίνουν άμεσο χρήμα σήμερα, θυσιάζοντας μελλοντικά έσοδα.

Το «Καμπ Νου» ως οικονομική μηχανή

Η πραγματική ραχοκοκαλιά του σχεδίου Λαπόρτα δεν είναι οι παλάγκες. Είναι το «Καμπ Νου». Το νέο «Spotify Καμπ Νου». Η επιστροφή, έστω σταδιακή, ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2025 και μέχρι την πλήρη ολοκλήρωση το 2026 το γήπεδο θα λειτουργεί με περιορισμένη χωρητικότητα. Παρ’ όλα αυτά, οι προβολές είναι εντυπωσιακές.

Η διοίκηση υπολογίζει ετήσια έσοδα 350 εκατ. ευρώ μόνο από τη λειτουργία του σταδίου, με πιο συντηρητικές εκτιμήσεις τρίτων να τοποθετούν το νούμερο κοντά στα 346 εκατ. ευρώ. VIP θέσεις, corporate hospitality, μουσείο, εμπορικές χρήσεις, εκδηλώσεις όλο τον χρόνο. Το «Καμπ Νου» μετατρέπεται από ποδοσφαιρικό γήπεδο σε πλατφόρμα εμπειρίας, στα πρότυπα των αμερικανικών venues.

Από αυτά τα έσοδα θα εξυπηρετηθεί και το τεράστιο δάνειο των 1,45 δισ. ευρώ για το Espai Barça, δομημένο ως ομολογιακό, με αποπληρωμές που ουσιαστικά ξεκινούν μετά το 2033. Με απλά λόγια: η Μπαρτσελόνα ποντάρει ότι το ίδιο το γήπεδο θα πληρώσει το γήπεδο.

Τα έσοδα επιστρέφουν, αλλά το ρίσκο μένει

Τα τελευταία οικονομικά στοιχεία δείχνουν πρόοδο. Έσοδα κοντά στο 1 δισ. ευρώ, δεύτερη συνεχόμενη χρονιά θετικού λειτουργικού αποτελέσματος, μείωση μισθολογικού κόστους στο 54% των εσόδων, εντός των ορίων της UEFA. Η εμπορική δραστηριότητα εκτοξεύεται, το merchandising πλησιάζει τα 170 εκατ. ευρώ, οι χορηγίες σπάνε ρεκόρ.

Στο Champions League της περιόδου 2025-26, η πρόκριση στους «16» εξασφάλισε ήδη περίπου 87 εκατ. ευρώ, με κάθε γύρο να προσθέτει νέα εκατομμύρια. Η Μπαρτσελόνα παραμένει μηχανή παραγωγής χρήματος, όσο παραμένει ανταγωνιστική. Και εδώ βρίσκεται η λεπτή ισορροπία. Το μοντέλο απαιτεί συνεχή παρουσία στην ελίτ. Ένα-δύο χρόνια χωρίς Champions League, μια νέα πανδημία, μια αποτυχία του σταδίου να αποδώσει τα προσδοκώμενα και οι αριθμοί γίνονται ξανά ασφυκτικοί.

Το υπαρξιακό δίλημμα

Η συζήτηση για μερική πώληση μετοχών, που άνοιξε ακόμη και στη Ρεάλ Μαδρίτης, πλανάται και πάνω από την Καταλονία. Η Μπαρτσελόνα επιμένει ότι δεν σκοπεύει να πουλήσει κομμάτι της. Για πολλούς socios, αυτό θα σήμαινε το τέλος του συλλόγου όπως τον ξέρουν. Για άλλους, ίσως είναι η μόνη ασφάλεια σε έναν κόσμο όπου το ποδόσφαιρο κινείται με κεφάλαια κρατών και funds.

Η Μπαρτσελόνα δεν «έλυσε» το οικονομικό της πρόβλημα. Το μετέτρεψε. Από άμεση κρίση ρευστότητας σε μακροπρόθεσμο στοίχημα ανάπτυξης. Έστησε έναν μηχανισμό που μπορεί να δουλέψει, αλλά δεν συγχωρεί λάθη. Αν το «Καμπ Νου» αποδώσει, αν τα έσοδα σταθεροποιηθούν πάνω από το 1 δισ. ευρώ και αν η αγωνιστική παρουσία παραμείνει υψηλή, το χρέος θα γίνει διαχειρίσιμο. Αν όχι, η επόμενη κρίση δεν θα είναι λογιστική. Θα είναι υπαρξιακή.

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, το συναίσθημα μετράει, αλλά οι ισολογισμοί γράφουν την τελευταία λέξη. Και η Μπαρτσελόνα, ίσως περισσότερο από κάθε άλλον σύλλογο, το μαθαίνει με τον πιο ακριβό τρόπο.