Την άνοιξη του ΄92 οι γιατροί μπορεί να μην έδιναν καμία ελπίδα, η Τζένη Καρέζη, όμως, δεν έπαυε μέσα της να πιστεύει ότι όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν. Γι’ αυτό ίσως και να ήθελε τόσο έντονα να επισκεφθεί το σπίτι που είχε φτιάξει σχεδόν με τα χέρια της στο Πήλιο. «Τους τελευταίους μήνες τις ζωής της ήθελε να πάει στο καταφύγιο της, όμως δεν τα κατάφερε…»., λέει η Χρυσούλα Μύττη λέει στο Down Town και τον Πάνο Ζόγκα:

 «Νομίζω ότι πίστευε πως εκεί όλα θ’ αλλάξουν. Ήταν το ορμητήριό της. Έλεγε πως αξιοπρέπεια σημαίνει να αποδέχεσαι ότι δεν είσαι τόσο δυνατός όσο νομίζεις, να αφήνεσαι. Και η Τζένη ήταν τόσο δυνατή ώστε να αφεθεί». Τελικά, δεν κατάφερε να κάνει αυτό το ταξίδι. Οι γιατροί της δίνουν εξιτήριο και πηγαίνει στο σπίτι της στα Ιλίσια. Εκεί είναι μια άλλη Τζένη», αναφέρει χαρακτηριστικά.

 Τελικά η Τζένη Καρέζη θα φύγει μετά από μια τετραετή μάχη με τον καρκίνο στις 26 Ιουλίου του 1992 σε ηλικία 60 ετών.

Η συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη θα πει: «Δέκα μέρες πριν τον θάνατό της, είχα πάει σπίτι της. Άρρωστη πολύ, μου είχε πει πως ίσως και να ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπα. Καθόταν στην πολυθρόνα της ντυμένη σαν έφηβη, με αθλητικά παπούτσια. Πρώτη φορά την έβλεπα με αυτά τα παπούτσια. Κάπνιζε ασταμάτητα. Με απελπισία, θυμό για την αδικία, αλλά και με μικρή ελπίδα. Αυτή την εικόνα νομίζω θα κρατήσω μέσα μου. Αυτή περισσότερο από την άλλη, της ηθοποιού που λαμποκοπούσε πάνω στη σκηνή, που θαύμαζε και αγαπούσε ο κόσμος και οι φίλοι της».

Η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Λίγους μήνες πριν το θάνατό της είχε συγγράψει την αυτοβιογραφία της.