Ό,τι έχω ζήσει δεν το έχει πει η Βίσση. Και λοιπόν;

Εχει τεράστια πλάκα το σερφάρισμα στα ελληνικά social media έπειτα από κάποια μεγάλη συναυλία λαϊκού ή ποπ τραγουδιστή όπως της Αννας Βίσση. Ή εν πάση περιπτώσει ενός αοιδού που δεν ανήκει στον κύκλο των «έντεχνων», των «στρατευμένων», εκείνων που για κάποιο αδιόρατο λόγο κάποιοι τους θεωρούν «ποιοτικούς», βάζοντας ταμπέλες.

Λαϊκός, ποιοτικός, έντεχνος, εμπορικός, κυριλέ και άλλα πολλά. Λες και η μουσική, η ταύτιση με ένα ρεπερτόριο, η αγάπη για τον έναν ή τον άλλο καλλιτέχνη έχουν κοινωνική τάξη.

Προσέξτε. Δεν έχω προσωπικά σε καμιά εκτίμηση το ρεπερτόριο της Αννας Βίσσης.

Και σίγουρα ό,τι έχω ζήσει ΔΕΝ το έχει πει η Βίσση. Με αφήνουν παγερά αδιάφορα τα σόου, τα οποία για να πούμε την αλήθεια είναι ελληνικές αντιγραφές μεγάλων σόου που έχουν κάνει κατά καιρούς στο εξωτερικό.

Οποιος έχει δει Μαντόνα, Μπιγιονσέ, Τέιλορ Σουίφτ, Lady Gaga κ.λπ. καταλαβαίνει την… πρωτοτυπία της «ιστορικής» συναυλίας της Αννας Βίσση στο ΟΑΚΑ.

Το πώς όμως βλέπω εγώ τη μουσική της «απόλυτης» ή το τι ακούω εγώ δεν με εμποδίζει να βγάζω το καπέλο σε μια πραγματική σταρ.

Που ξέρει να κινητοποιεί, να συγκινεί, να διασκεδάζει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Που υπηρετεί με σεβασμό και αξιοπρέπεια αυτό που η ίδια επέλεξε να υπηρετήσει.

Τη λαϊκή κουλτούρα. Η οποία σε καμιά περίπτωση δεν είναι κάτι το επιλήψιμο. Κάθε άλλο μάλιστα.

Και όποιος δεν έχει παρωπίδες και δεν βάζει κομματικές, ιδεολογικές ή ψευτοελιτίστικες ταμπέλες στη μουσική, οφείλει να πει ένα μεγάλο μπράβο στη Βίσση που έκανε μια τέτοια συναυλία.

Ομοίως και στον Ρέμο ή και στον αδικοχαμένο Μαζωνάκη που με το θάνατό του έδειξε πόσους φανατικούς οπαδούς είχε.

Σε κάθε περίπτωση, μια γυναίκα που έχει 52 χρόνια καριέρας, που λατρεύεται ως ποπ είδωλο εδώ και δεκαετίες και που «πουλάει» περισσότερο από τον καθένα πρέπει να έχει τον απόλυτο σεβασμό μας.

Ακόμη κι αν δεν ακούμε Βίσση, ακόμη κι αν τους πόνους μας, τους νταλκάδες μας, τα σκοτάδια μας ή τη χαρά μας την εκφράζουμε με άλλους είδους μουσικές.

Αλλά να σας πω και κάτι. Κανένας δεν εμποδίζει κανέναν να ακούει Βίσση το βράδυ και Χατζηδάκι το πρωί.

Ρέμο το μεσημέρι και Μποφίλιου τα χαράματα.

Μαζωνάκη στις πίκρες και στεναχώριες του και Μάλαμα στα όνειρά του και τις αντιφάσεις του.

Ή να πηγαίνει και στο φεστιβάλ της ΚΝΕ που έγινε το ίδιο βράδυ με τη συναυλία της Βίσση και να ακούει και την απόλυτη σταρ.

Να το ξεκαθαρίσουμε. Είναι παράλογο, αν όχι ανόητο, να διχαζόμαστε με το αν έχουμε ζήσει ό,τι έχει πει η Βίσση, ή επιλέγουμε αυτά που ζήσαμε να τα εκφράσουμε μέσα από στίχους και μουσικές που δεν ταιριάζουν με το mainstream της μουσικής βιομηχανίας.

Δεν είναι πρόβλημα, λοιπόν, να ακούς Βίσση ή ροκ ή τζαζ ή κλασσική μουσική. Πρόβλημα είναι να κριτικάρεις το γούστο του καθενός που είναι διαφορετικός από σένα.

Αυτό είναι ελιτίστικη παγίδα. Το λαϊκό δεν είναι συνώνυμο του κακού. Το εμπορικό τραγούδι δεν είναι ευτελές, όπως το ποιοτικό τραγούδι δεν έχει… τίτλους ευγενείας.

Οι εικόνες του γεμάτου ΟΑΚΑ, με χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδούν μαζί με τη Βίσση, δεν χρειάζεται απαραίτητα να αρέσει σε όλους.

Αρκεί που καταφέρνει και αγγίζει αυτούς που αγγίζει.
Η γνώμη μου είναι ότι κανείς δεν χρειάζεται να δίνει εξετάσεις πολιτιστικής ορθότητας και να απολογείται για ό,τι ακούει.

Προσωπικά πιστεύω ότι η Αννα Βίσση είναι μια τεράστια φωνή που παγιδεύτηκε στα τραγούδια που της έγραψε ο Καρβέλας. Ενας μέτριος συνθέτης που έγραψε με επιτυχία είναι η αλήθεια σουξέ και που τα απογείωσε με τη φωνή και το ταλέντο της η Κύπρια τραγουδίστρια.

Όμως, είναι και μια μεγάλη σελίδα του ελληνικού τραγουδιού και αυτό κανείς δεν μπορεί να της το αφαιρέσει.

Δεν θέλετε να την ακούτε; Μην την ακούτε.

Δεν θέλετε να πάτε στις συναυλίες της. Κάντε το. Αλλά να τσακώνεστε με τους… άλλους για τέτοια θέματα είναι τεράστια ανοησία.

Εχουμε ένα σωρό άλλα θέματα να τσακωνόμαστε, δεν χρειάζεται και η Βίσση.

Στο κάτω – κάτω, δεν χρειάζεται να αγαπάμε όλοι την ίδια μουσική. Χρειάζεται, όμως, να σταματήσουμε να μετράμε την αξία των ανθρώπων με βάση τη μουσική που αγαπούν.

Η μουσική είναι χαρά, λύπη, χαμόγελο, δάκρυ, αναπόληση, επούλωση ψυχικών τραυμάτων. Είναι πάρα πολλά και δεν αξίζει να χωρίζουμε τους ανθρώπους για το ίδιο «θαύμα» που ο καθένας το ακούει και το βλέπει διαφορετικά.