Τέμπη, τρία χρόνια μετά: Συγκλονιστικές μαρτυρίες στο mononews από δύο γυναίκες που σώθηκαν εκείνη τη μοιραία νύχτα

Μνήμες ανεξίτηλες στον χρόνο. Ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα, που στιγμάτισε την κοινή γνώμη με φόντο την απαξίωση του ελληνικού σιδηρόδρομου και μία αναδιάρθρωση που άργησε να έρθει αρκετά χρόνια. Ο χρόνος πάγωσε στον οικισμό Ευαγγελισμό Τεμπών στις 28 Φεβρουαρίου 2023 στις 23:21.

Η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62, που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονίκη με 350 επιβάτες περίπου συγκρούστηκε με την εμπορική αμαξοστοιχία 63503 που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Λάρισα. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης 57 νεκροί, δεκάδες τραυματίες και όλη την Ελλάδα να αναρωτιέται «Γιατί;». Ποια ήταν τα πραγματικά αίτια του δυστυχήματος; Τι συνέβη το μοιραίο βράδυ;

Τρία χρόνια μετά, η τραγωδία στα Τέμπη, η μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία στην Ελλάδα αφήνει αιχμές, με τη δίκη να βρίσκεται προ των πυλών και να αναμένεται να ξεκινήσει στις 23 Μαρτίου 2026 σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας.

Ανήμερα της μαύρης επετείου των Τεμπών, η Σταυρούλα Καψάλη και η Εύη Τσάπαρη, επιζήσασες του δυστυχήματος, μας αφηγούνται μέσα από τα δικά τους μάτια, όλα όσα έζησαν εκείνο το βράδυ.

 

Βρισκόμουν στο βαγόνι…

«Βρισκόμουν στο βαγόνι Β3. Ταξίδευα με τον φίλο μου, τον Νίκο και ξαφνικά νιώσαμε δύο έντονα φρεναρίσματα. Έπειτα το βαγόνι μας εκτροχιάστηκε εντελώς και άρχισε να σέρνεται. Τα τζάμια έσπασαν, τα φώτα έσβησαν, το βαγόνι γέμισε καπνό και ο κόσμος ούρλιαζε για βοήθεια. Εμένα σφήνωσε το μπράτσο μου στο μπροστινό κάθισμα και με βοήθησε ο Νίκος να απεγκλωβιστώ…», μας εξιστορεί μεταξύ άλλων η Εύη Τσάπαρη, περιγράφοντας τον τρόπο, με τον οποίο διέφυγε από το σημείο.

«Πηδήξαμε απ’ το σπασμένο παράθυρο και αφότου είδαμε την τεράστια φωτιά που υπήρχε απομακρυνθήκαμε πίσω προς τις ράγες και όσο πιο μακριά γινόταν. Εκεί ανακάλυψα ότι είχε κοπεί η μισή μου πλάτη και αιμορραγούσα, αν και ποτέ δεν κατάλαβα πού κόπηκα. Περιμέναμε πάνω στις γραμμές με άλλο κόσμο μέχρι να έρθουν τα σώματα ασφαλείας να μας πετάξουν ένα σχοινί και να σκαρφαλώσουμε πάνω στον δρόμο. Έπειτα, αφού κανείς από το ΕΚΑΒ δεν μου έβαλε ούτε μια γάζα στην πληγή, επιβιβαστήκαμε σε πούλμαν και γυρίσαμε στην Θεσσαλονίκη, όπου πήγα με τους γονείς μου στο νοσοκομείο, στο οποίο μου έγινε εισαγωγή για τρεις μέρες», συμπληρώνει η κα. Τσάπαρη.

Θυμάμαι…

Αντίστοιχα, η Σταυρούλα Καψάλη επέβαινε στο 6ο βαγόνι της μοιραίας αμαξοστοιχίας. «Ταξίδευα μόνη μου από το Μουζάκι Καρδίτσας, τον τόπο καταγωγής μου, οπότε επιβιβάστηκα στο IC62 στα Παλαιοφάρσαλα στο βαγόνι 6. Καθόμουν αντίθετα στη φορά της αμαξοστοιχίας και έγειρα πίσω να κοιμηθώ μιας και λόγω των καθυστερήσεων θα αργούσαμε να φτάσουμε. Ξαφνικά, το βαγόνι άρχισε να κινείται μπρος-πίσω 5-6 φορές και θυμάμαι τον ήχο του τριξίματος στις ράγες. Σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι, κάποιοι πήγαν στην πόρτα και προσπαθούσαν να την ανοίξουν. Τελικά τα κατάφερε η γυναίκα ενός πυροσβέστη και ανέφερε ότι ξέρει από τέτοιες καταστάσεις», αφηγείται η κα. Καψάλη με τις θύμησές της, να παραμένουν έντονες από εκείνο το βράδυ.

«Δυο τρεις κλωτσούσαν τα τζάμια με τα πόδια, τα οποία φυσικά δεν σπάνε. Όσο ακόμα ήμασταν μέσα στο βαγόνι ήρθε δίπλα στη θέση μου μια γυναίκα τραυματισμένη που εργαζόταν στην καθαριότητα του τρένου και είχε περάσει από μπροστά μου ένα λεπτό πριν. Προφανώς, επειδή ήταν όρθια η σύγκρουση την εκτόξευσε και έτρεχε αίμα από το πίσω μέρος του κεφαλιού της. Θυμάμαι επίσης, τον Παναγιώτη Χατζηχαραλάμπους, εργαζόμενο της Hellenic, που πέρασε από το βαγόνι ένα δεκάλεπτο πριν τη σύγκρουση και δέχτηκε παράπονα από έναν επιβάτη για τις καθυστερήσεις και με ευγένεια και υπομονή απαντούσε. Αυτός ο άνθρωπος σκοτώθηκε… Τον είδα, τον θυμάμαι, τον άκουσα και πολύ συχνά περνάει από το μυαλό μου τι να σκέφτηκαν οι μηχανοδηγοί και όσοι εργαζόμενοι ήταν μπροστά βλέποντας ένα τρένο να έρχεται κατά πάνω τους. Να σημειώσω ότι στο σημείο δεν υπάρχει φωτισμός, ούτε κολώνες, οπότε όταν βγήκαμε ήμασταν στο σκοτάδι, φωτίζαμε τον δρόμο με τα κινητά. Βλέπαμε τη φωτιά από μακριά και προχωρήσαμε προς την αντίθετη κατεύθυνση, οπότε και δεν βλέπαμε τι έγινε μπροστά. Ό,τι είδατε εσείς αργότερα ήταν από προβολείς που έριξαν τα πυροσβεστικά».

«Είμαστε αναλώσιμοι…»

Ερωτηθείσες για τη ζωή μετά το ατύχημα, τόσο η κα. Τσάπαρη όσο και η κα Καψάλη μιλούν για ένα βαρύ συναίσθημα, ανάμεικτο με θλίψη και θυμό. «Η ζωή μετά το δυστύχημα είναι πολύ περίεργη, οι περισσότεροι επιβιώνουμε με ptsd και ακραίες φοβίες που πυροδοτούνται ακόμα και με τις πιο μικρές υπενθυμίσεις. Ακούμε συνεχώς ακραία πράγματα σε σχέση με εκείνο το βράδυ από στόματα που δεν θα έπρεπε οπότε και ο θυμός είναι ένα απ’ τα κυρίαρχα συναισθήματα. Γενικά, είναι πολύ βαρύ συναίσθημα να έχεις έρθει τόσο κοντά με τον θάνατο και να πρέπει να το διαχειριστείς», τονίζει η κα. Τσάπαρη.

Την ίδια ώρα, η κα. Καψάλη επισημαίνει ότι έχει περάσει από διάφορα στάδια «Τραυματίστηκα λίγο στον αυχένα και είχα αναρρωτική 15 μέρες, φόρεσα κολάρο. Τα σοβαρότερα προβλήματα ήταν μια κρίση πανικού που έπαθα μετά από 15 μέρες -δεν είχα ξαναπάθει ποτέ- τα προβλήματα ύπνου που ξεκίνησαν επίσης 15 μέρες μετά το δυστύχημα και γι’ αυτό πήρα αγωγή για τον ύπνο για 2,5 χρόνια, με παρακολουθεί ψυχολόγος και ψυχίατρος. Επίσης, οι τύψεις! Υπέφερα από αυτές μήνες, που δεν πήγα μπροστά να βοηθήσω, που δεν κατάλαβα τι έγινε, που επέζησα, που έκλεισα μια τέτοια θέση και πολλές φορές αισθάνθηκα ότι πήρα τη θέση ενός άλλου ανθρώπου ”στη ζωή”. Πέρασα από διάφορα στάδια, θλίψης, άρνησης κ.α.. Σήμερα είμαι πολύ θυμωμένη. Θυμωμένη με ένα κράτος που δεν διασφαλίζει την ασφάλεια μετακίνησης των πολιτών της. Είμαστε αναλώσιμοι για την κυβέρνηση!».

Ακολούθως, η κα. Τσάπαρη αναφέρει ότι με δική της πρωτοβουλία κατέθεσε στον ανακριτή, ενώ η κα. Καψάλη τονίζει ότι δεν κλήθηκε ποτέ να δώσει κατάθεση. «Δεν κλήθηκα ποτέ. Γνωρίζω επιζώντες που κατέθεσαν πρώτα υπεύθυνη δήλωση μέσω του GOV.GR και μέσω αυτής της διαδικασίας κλήθηκαν να καταθέσουν. Μάλιστα από τους περίπου 300 επιζώντες, ο εφέτης ανακριτής έχει καλέσει ΚΑΤΩ από 30 άτομα (26-27 είναι νομίζω)!!!!», τονίζει η κα. Καψάλη.

Αλήθειες και ψέματα

Ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια και το μεγαλύτερο ψέμα, από όσα έχουν ακουστεί μέχρι τώρα για το δυστύχημα; «Η μεγαλύτερη αλήθεια που έχει ακουστεί είναι ότι αυτό που συνέβη εκείνο το βράδυ ήταν δολοφονία και όχι ατύχημα. Το μεγαλύτερο ψέμα είναι ότι ευθύνεται μόνο ο σταθμάρχης για ό,τι έγινε εκείνο το βράδυ. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ απ’ τους χειρισμούς ενός μόνο ανθρώπου», απαντά η κα Τσάπαρη.

Παράλληλα, η κα. Καψάλη απαντά «Η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι ζούμε από τύχη. Σ’ ένα ευνομούμενο κράτος αυτή η φράση δεν θα έβγαινε ποτέ από τα στόματά μας. Το μεγαλύτερο ψέμα είναι ότι ο Κώστας Αχ. Καραμανλής διατείνονταν στη Βουλή ότι δεν παίζουν με την ασφάλεια των επιβατών στα τρένα. Τελικά έπαιζαν με ανθρώπινες ζωές».

 

Δικαιοσύνη (;)

Αναφορικά με την έναρξη της δίκης στις 23 Μαρτίου 2026 και τα στοιχεία που έρχονται συνεχώς στο φως της δημοσιότητας, η κα Τσάπαρη δηλώνει επιφυλακτική με την έννοια της δικαιοσύνης. «Τα στοιχεία που έρχονται συνέχεια στο φως, μάς δείχνουν ότι πραγματικά υπήρξε συγκάλυψη και ότι εκείνο το βράδυ ήμασταν όλοι θύματα χωρίς να το έχουμε επιλέξει, χρόνιας εγκατάλειψης του σιδηρόδρομου, γιατί καμία κυβέρνηση δεν έπραξε αυτά που όφειλε εδώ και πολλά χρόνια. Ελπίζω η δικαιοσύνη να φανεί αμερόληπτη αν και πραγματικά δεν έχω καμία εμπιστοσύνη πλέον».

«Δεν ελπίζω στην ελληνική δικαιοσύνη. Παρ’ όλ’ αυτά συμμετέχω στην κύρια δίκη και στη δίκη για τα διαγραφέντα βίντεο, προς το παρόν. Το θεωρώ χρέος μου να παλέψω με όποιον τρόπο μπορώ, ακόμα και αν θεωρώ ότι πολλοί υπεύθυνοι δεν βρίσκονται στην δικογραφία. Συνεχώς βγαίνουν καινούρια στοιχεία τα οποία με θυμώνουν ακόμα περισσότερο, όπως για παράδειγμα αυτό το διάστημα το ζήτημα των εκταφών. Επέτρεψαν τις εκταφές, όχι σε εργαστήρια του εξωτερικού, ενώ τα ελληνικά εργαστήρια έχουν ήδη απαντήσει ότι δεν μπορούν να αναλάβουν τέτοιες εργαστηριακές εξετάσεις. Δυστυχώς, πέρα από το μπάζωμα και τη συγκάλυψη, ήρθε και η φίμωση με αυτή την κίνηση. Είναι εξοργιστικό!!», καταλήγει η κα. Καψάλη.

Διαβάστε επίσης:

Τραγωδία στα Τέμπη: Γκρίζο κενό η πυρασφάλεια των καθισμάτων – Η ΕΔΑΠΟ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου

Πόρισμα ΕΟΔΑΣΑΑΜ για Τέμπη: Τα καθίσματα στην αμαξοστοιχία ΙC62 δεν πληρούσαν τις ελάχιστες απαιτήσεις πυραντοχής