Υπάρχουν πρόσωπα που περνούν αθόρυβα από τη δημόσια ζωή και υπάρχουν και εκείνα που, χωρίς να κατέχουν υπουργικούς θώκους, εμφανίζονται σταθερά στα πιο «ευαίσθητα» σημεία της διοικητικής διαχείρισης. Η περίπτωση της δικηγόρου Ευγενίας Παπαβασιλείου – Αντωνίου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Εμφανίστηκε στο προσκήνιο το 2020, επανεμφανίζεται το 2026. Πάντα στο ίδιο πεδίο: Τα προγράμματα κατάρτισης. Πάντα γύρω από το ίδιο ερώτημα που εδώ και μερικά χρόνια πλανάται πάνω από τη χώρα: Είναι όλα νόμιμα; Κι αν είναι είναι και ηθικά άψογα;

Το 2020, εν μέσω πανδημίας, η χώρα παρακολουθούσε το φιάσκο των voucher τηλεκατάρτισης. Το πρόγραμμα, εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, έμελλε να μείνει στη μνήμη κυρίως για τα ευτράπελα των «σκόιλ ελικικού» και για τη γενικευμένη αίσθηση προχειρότητας.

1

Εκείνη την περίοδο, επί υπουργίας Γιάννη Βρούτση στο Εργασίας, το όνομα της Παπαβασιλείου είχε καταγραφεί σε δημοσιεύματα ως μετακλητής συνεργάτιδας στο υπουργείο Εργασίας, ως νομικός στο γραφείο της πρώην γ.γ. Άννας Στρατινάκη, με προγενέστερη μετοχική σχέση σε ΚΕΚ συγγενικών της προσώπων.

Το ΚΕΚ «Ευκλείδης», που συνδεόταν με το οικογενειακό της περιβάλλον, συμμετείχε σε κοινοπραξίες οι οποίες δραστηριοποιούνταν στον ίδιο χώρο: την κατάρτιση και τη διαχείριση προγραμμάτων.

Η ίδια η κ. Παπαβασιλείου το 2016 υπέγραψε ιδιωτικό συμφωνητικό με τους Κωνσταντίνο Παπαβασιλείου, Μιχαήλ Παπαβασιλείου και Αθηνά Παπαβασιλείου για την μεταβίβαση εταιρικών μεριδίων αλλά και τροποποίησης κωδικοποίησης του του καταστατικού της ετερρόρυθμης εταιρείας με την επωνυμία Μ. Παπαβασιλείου και ΣΙΑ ΕΕ και ΔΤ ΚΕΚ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ».

Από αυτές τις μετοχικές αλλαγές η κ. Παπαβασιλείου κατείχε σχεδόν το 40% της εταιρείας. Αλλά 2 χρόνια αργότερα, το 2018, η ίδια αποχωρεί από την εταιρεία μεταβιβάζοντας το ποσοστό της στην Αθηνά Παπαβασιλείου αντί 24.000 ευρώ.

Ολα βεβαίως νόμιμα, όπως και νόμιμο η κ. Παπαβασιλείου να αναλάβει θέση στο υπουργείο Εργασίας. Ωστόσο, η παλαιότερη εμπλοκή της στο ΚΕΚ και η στενή συγγενική σχέση της με τους μετόχους της συγκεκριμένης εταιρείας, προκαλούν κάποια ερωτηματικά.

Κι αυτό διότι η Μ. Παπαβασιλείου και ΣΙΑ ΕΕ συμμετείχε σε κοινοπραξία με τη «Δήμητρα» του επιχειρηματία Πιτσούλη και την Master του Θ. Μανωλίτση. Και αυτές οι εταιρείες είχαν εμπλακεί στην υπόθεση με τις 7 ηλεκτρονικές πλατφόρμες κατάρτισης που είχαν προκαλέσει τον πρωτοφανή σάλο με το «σκόιλ ελινίκου».

Παρά τις αποκαλύψεις, το 2020 δεν προέκυψε δικαστική καταδίκη, δεν αποδείχθηκε παράνομη πράξη, δεν υπήρξε τελεσίδικη κρίση περί σύγκρουσης συμφερόντων. Υπήρξαν όμως ερωτήματα. Και τα ερωτήματα, ιδίως όταν αφορούν δημόσιο χρήμα, δεν είναι ποτέ αμελητέα.

Η θεσμική εικόνα

Η κριτική τότε δεν εστίαζε σε ποινικές ευθύνες, αλλά στη θεσμική εικόνα. Όταν ένα πρόσωπο με παρελθόν σε εταιρεία του κλάδου της κατάρτισης βρίσκεται σε επιτελική θέση στο υπουργείο που διαχειρίζεται προγράμματα κατάρτισης -μάλιστα σε μια περίοδο που το «σκοιλ ελινίκου» είχε γίνει διεθνές meme- η σκιά της σύμπτωσης βαραίνει περισσότερο.

Έξι χρόνια μετά, το 2026, το ίδιο όνομα επανέρχεται. Νέες συμβάσεις, νέοι ρόλοι, νέες απευθείας αναθέσεις για υποστήριξη και παρακολούθηση προγραμμάτων, πάλι στον χώρο της κατάρτισης, πάλι σε διαδρομές που συνδέονται με ΕΣΠΑ και δημόσια κονδύλια.

Από τις 28 Απριλίου 2024 η Παπαβασιλείου ανέλαβε ρόλο συμβούλου για την παρακολούθηση προγραμμάτων ΕΣΠΑ, με σύμβαση ύψους 37.200 ευρώ (με ΦΠΑ) για ένα έτος.

Την 1η Σεπτεμβρίου 2025 υπεγράφη νέα σύμβαση ύψους 12.400 ευρώ (με ΦΠΑ) για τέσσερις μήνες, ενώ ακολούθησε και νέα ετήσια σύμβαση, επίσης ύψους 37.200 ευρώ. Όλες με τη διαδικασία της απευθείας ανάθεσης, εντός των προβλεπόμενων ορίων. Και σύμφωνα με πληροφορίες, διατηρούσε στη σύμβαση έργου ως δικηγόρος με το υπουργείο Εργασίας έως και πέρυσι.

Η δραστηριότητά της όμως δεν περιορίζεται σε αυτά, αλλά την ίδια περίοδο παρέχει νομικές υπηρεσίες και στην ΑΑΔΕ. Συγκεκριμένα, στις 30 Οκτωβρίου 2024 ανέλαβε, για ένα έτος, την παροχή νομικών υπηρεσιών για τις ανάγκες της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών & Τεχνικών Υπηρεσιών (Γ.Δ.Ο.Τ.Υ.) της ΑΑΔΕ, έναντι 49.600 ευρώ. Στις 4 Νοεμβρίου 2025 υπεγράφη νέα σύμβαση με την ίδια διεύθυνση, ύψους 74.400 ευρώ, διάρκειας 18 μηνών. Και στις δύο περιπτώσεις, οι συμβάσεις δόθηκαν επίσης με απευθείας ανάθεση.

Επίσης, βλέπουμε ότι στις 5 Φεβρουαρίου μια απόφαση ανάθεσης υπηρεσιών συμβούλου υποστήριξης έργων στην ίδια.

 

Κανένα από τα παραπάνω δεν είναι μεμπτό. Οι διαδικασίες φαίνεται να κινούνται εντός του πλαισίου που προβλέπει η νομοθεσία για τις δημόσιες συμβάσεις χαμηλού ύψους.

Καμία επίσημη αρχή δεν έχει αποφανθεί περί παράτυπης συμπεριφοράς και προφανώς η κ. Παπαβασιλείου είναι άριστη νομικός και περιζήτητη στη δουλειά της.

Και όμως, η επαναλαμβανόμενη παρουσία στο ίδιο θεματικό πεδίο δημιουργεί ένα αίσθημα déjà vu. Είναι απλώς σύμπτωση ότι ένα πρόσωπο με παρελθόν σε ΚΕΚ συγγενών του (Ευκλείδης) επανέρχεται διαρκώς σε ρόλους που αφορούν τον ίδιο ακριβώς κλάδο;

Είναι τυχαίο ότι από τη διαχείριση του 2020 περνάμε σε συμβουλευτικούς και ελεγκτικούς ρόλους το 2024–2026, ενώ παράλληλα αναλαμβάνονται και συμβάσεις σε άλλον κομβικό φορέα του Δημοσίου; Μπορεί να είναι όλα νόμιμα. Το ερώτημα είναι αν είναι και πολιτικά εύλογα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εταιρεία Κ.Μ. Παπαβασιλείου, δηλαδή το ΚΕΚ Ευκλείδης, με βάση τον μοναδικό δημοσιευμένο ισολογισμό της στο ΓΕΜΗ το 2024 έκανε καθαρό τζίρο 888.563 ευρώ και αποτελέσματα προς φόρων 100.861 ευρώ.

Το νόμιμο και το ηθικό

Στην πολιτική και στη διοίκηση, η έννοια της εντιμότητας δεν είναι μόνο νομική. Είναι και θεσμική. Δεν αρκεί να μην υπάρχει παράβαση, πρέπει να μην υπάρχει και σκιά.

Όταν το δημόσιο χρήμα κατευθύνεται σε έναν κλάδο με ιστορικό προβληματικών πρακτικών, η επιλογή προσώπων με έστω και έμμεσες παλαιότερες διασυνδέσεις δημιουργεί εύλογες απορίες. Ιδίως όταν οι αναθέσεις γίνονται χωρίς διαγωνιστικές διαδικασίες, έστω και εντός του επιτρεπόμενου νομικού πλαισίου.

Είναι ηθικό, ακόμη κι αν είναι απολύτως νόμιμο, να αναλαμβάνει ρόλο εποπτείας ή υποστήριξης σε έναν τομέα με τον οποίο το οικογενειακό σου περιβάλλον είχε και έχει επιχειρηματική δραστηριότητα; Είναι πολιτικά ορθό να μην αποφεύγονται τέτοιες επιλογές, ακριβώς για να μην υπάρχουν σκιές; Θα μπορούσε το κράτος να επιλέξει άλλον επαγγελματία, χωρίς ιστορικό διασύνδεσης με τον κλάδο;

Η απάντηση δεν είναι νομική, είναι πολιτική.

Η υπόθεση δεν είναι δικαστική. Είναι ζήτημα διαφάνειας και εμπιστοσύνης. Σε μια χώρα που έχει πληρώσει ακριβά τις αδιαφανείς σχέσεις πολιτικής και επιχειρηματικών κύκλων, η αυξημένη ευαισθησία είναι επιβεβλημένη. Η «εντιμότατη κυρία» μπορεί να μην έχει παραβεί τον νόμο. Όμως η δημόσια διοίκηση δεν κρίνεται μόνο στα ποινικά ακροατήρια, κρίνεται και στη συνείδηση των πολιτών.

Και εκεί, η επανάληψη των συμπτώσεων κουράζει. Όχι γιατί αποδεικνύει κάτι παράνομο, αλλά γιατί υπονομεύει την αίσθηση αμεροληψίας. Στο τέλος της ημέρας, η ουσία δεν είναι αν κάποιος είναι νόμιμος. Είναι αν η πολιτεία φροντίζει να επιλέγει πρόσωπα που δεν αφήνουν ούτε το παραμικρό περιθώριο αμφιβολίας. Γιατί η εμπιστοσύνη στο δημόσιο σύστημα δεν χτίζεται με το «όλα έγιναν νόμιμα», αλλά με το «κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την καθαρότητα της επιλογής».

Διαβάστε επίσης:

Τα μυστήρια του Πελοπίδα (Καλλίρη) και το πρόγραμμα των 83 εκατ. ευρώ
Απίστευτος ο Παναγόπουλος: Δήλωσε πως έφτιαξε την πισίνα στην Αρκαδία για την σύζυγό του – Τι είχε αποκαλύψει η Απογευματινή το 2024 για την πολυτελή βίλα