Οι γενικές όσο και οι επιμέρους αναλύσεις των ανακοινώσεων Μητσοτάκη δίνουν και παίρνουν. Δεν αποτελούν αντικείμενο ενασχόλησης αυτής της στήλης.

Η απαξιωτική στάση της αντιπολίτευσης ήταν βέβαια, αναμενόμενη, και αναπόφευκτη (τι άλλο να έκαναν εξάλλου;) αλλά ούτε αυτή μας αφορά. Το κρίσιμο θέμα εστιάζεται στο πολιτικό υψηλού κινδύνου στοίχημα που έβαλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Διότι, αν χάσει το στοίχημα η χώρα θα οδηγηθεί σε ουσιαστική ακυβερνησία.

Κι όσο γι’ αυτά τα γνωστά, που κάθε τόσο λέγονται, ότι στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, η ιστορία είναι αποδείξει την ανακρίβεια τους.

Ο Πρωθυπουργός φαίνεται ότι συνειδητά επέλεξε να κινηθεί κατά μία έννοια «τεχνοκρατικά». Δεν υπονοείται πως δεν υπάρχει, ταυτόχρονα, σαφής πολιτική στόχευση. Θα έλεγα πως υιοθέτησε μία μορφή της περίφημης φράσης του Ανδρέα Παπανδρέου «Τσοβόλα δώστα όλα» με την πρόσθεση του όρου «χωρίς να τινάξεις στον αέρα το δημοσιονομικό».

Επέλεξε, μάλιστα, να το κάνει αποφεύγοντας το εύηχο σύνθημα του 13^ου μισθού στο δημόσιο και εμφανιζόμενος ότι τον ενδιαφέρει τα όποια οφέλη να περάσουν σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Προστρέχοντας στην ιδέα της φορολογικής επανάστασης στριμώχνει  την αντιπολίτευση στον αδιέξοδο μονόδρομο του να ζητά περισσότερα, δείχνει ότι θέλει να φανεί ριζοσπαστικός και ταυτόχρονα φιλολαϊκός, απευθύνεται δε με έμφαση σε ορισμένες ομάδες με τρόπο που υποβαθμίζει το πολιτικό κίνητρο, αντίθετα αναδεικνύει ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον για τις ηλικίες  έως τα 30 που έχουν πολύ ταλαιπωρηθεί. Σημαντικότατο είναι το γεγονός ότι επιτέλους φαίνεται να εγκαταλείπεται η πολιτική των επιδομάτων.

Είναι πράγματι, έτσι, όμως; Διότι η διάσταση που λείπει από τις εξαγγελλίες είναι αυτή του οράματος.

Άσχετα με τις εξελίξεις, ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέσυρε με το σύνθημα «ο λαός στην εξουσία, το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση», ο Σημίτης με το όραμα του ευρώ, ο Κώστας Καραμανλής με το «μηδέν ανοχή στην  διαφθορά» και την «επανίδρυση του κράτους», ο Γιώργος Παπανδρέου με το «λεφτά υπάρχουν», ο Τσίπρας με το «ένα άρθρο σε ένα νόμο».

Με ποιο «σύνθημα» οδεύει προς τις εκλογές του 2027 ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Θα μου πείτε ότι ο λαός βαρέθηκε τα συνθήματα. Δυστυχώς όπως είναι πάντα αλήθεια το γεγονός ότι μία εικόνα «λέει» πολλά περισσότερα από 100 λέξεις, έτσι και με τα συνθήματα: ο λαός θέλει αφηγήματα.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτή η κυβέρνηση έχει επιτελέσει ένα τεράστιο έργο. Επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία πως έκανε τα στραβά μάτια σε ευρύτατα γνωστές παθογένειες, καθυστέρησε ορισμένες τολμηρές μεταρρυθμίσεις (ενώ προχώρησε άλλες) και έχασε την διαχειριστική ικανότητα που έδειξε στο covid, κάπου στην κοιλάδα των Τεμπών.

Αυτό το ισοζύγιο, λοιπόν, που τούτη την συγκεκριμένη στιγμή, εν πολλοίς άδικα, γέρνει κατά της κυβέρνησης, θα μπορούσε άνετα να είχε διορθωθεί αν η Ν.Δ. είχε μπορέσει να προσφέρει ένα νέο όραμα στον Έλληνα πολίτη.

Δεν υποστηρίζεται ότι οι εκλογές κερδίζονται μόνο με συνθήματα. Υποστηρίζεται όμως ότι το σύνθημα με την έννοια του οράματος αποτελεί μία απαραίτητη πολιτική συνθήκη στο πολιτικό και κομματικό παιγνίδι. Στην σημερινή κοινωνία των εντυπώσεων, το όραμα δεν είναι και απαραίτητο και ικανό—είναι απλά απαραίτητο.

Χωρίς όραμα δύσκολα κερδίζονται εκλογές και εύκολα έρχεται η πολιτική αστάθεια με μία χώρα όπου η λέξη «συμβιβασμός» είναι τόσο σπάνια όσο η λέξη «συνεργασία». Ο πρωθυπουργός τόλμησε αλλά χωρίς όραμα που θα μπορούσε να εμπνεύσει. Τόλμησε μία τεχνοκρατική προσέγγιση με απουσία συναισθηματικής σύνδεσης με τον λαό.