«Το παιδί δεν κάνει». «Γιδοβοσκός». «Έλα μωρέ, ένα κομματόσκυλο ήταν και θα είναι». Το μεγαλύτερο δώρο στον Νίκο Ανδρουλάκη ήταν ότι τον υποτιμούσαν. Κι ενόσω χαχάνιζαν με τα αστειάκια περί γκλίτσας και κρητικής προφοράς, ο αρχηγός του ΠαΣόΚ μάζευε εμπειρίες από την Ευρώπη κι έχτιζε σχέσεις με πολιτικούς παντού στον κόσμο. Τώρα έχει μπροστά του τον πολιτικό χρόνο ώστε να κάνει την ανατροπή.

Γελάνε σε αυτήν την πιθανότητα οι θαυμαστές του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν υπολογίζουν ότι στις επόμενες εκλογές θα υπάρχει η κόπωση του κυβερνώντος κόμματος. Δεν υπολογίζουν ότι από τα μικρά, τα ελάχιστα κρίνεται συχνά η ψήφος- πόσο κάνει η φρατζόλα, γιατί οι τράπεζες χρεώνουν δέκα λεπτά στις αγορές με πιστωτική, πόσο πήγε η βενζίνη και άλλα τέτοια τετριμμένα.

Η αμφισβήτηση μέσα στο κόμμα τελείωσε για τον Ανδρουλάκη και άρχισαν όλοι να βλέπουν την προοπτική. Δεν ψηφίστηκε το ΠαΣοΚ ως αξιωματική Αντιπολίτευση αλλά εκεί το οδήγησε η στιγμή, η ιστορική στιγμή και εκεί βρίσκεται τώρα το κόμμα και ο αρχηγός του. Κι επειδή ο λαός πάει με το γκουβέρνο, ο Ανδρουλάκης μπορεί να ελπίζει σε μεγάλες φιλίες, ίσως και επιστροφές. Στην ανοδική πορεία όλοι αγαπούν τον αρχηγό, κι όλοι τον καλοπιάνουν. Όλα καλά στο εσωκομματικό πεδίο λοιπόν.

Στον κοινοβουλευτικό του ρόλο ο Ανδρουλάκης έχει αποφασίσει να παίξει «θετική αντιπολίτευση». Τι είναι αυτό; Προτάσεις αντί για γκρίνια. Εντάξει, την γκρίνια δεν μπορεί να την κόψει εύκολα αλλά θα κατεβάζει διαρκώς προτάσεις. Για να τις δούμε όμως τους τύπους των παρεμβάσεών του.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα την πρόταση να μπουν οι νοσηλευτές των δημοσίων νοσοκομείων στα βαρέα κι ανθυγιεινά. Πόσο κόσμο πιάνει αυτό; Δέκα χιλιάδες, δεκαπέντε χιλιάδες; Να θυμηθούμε τις Κλαδικές. Σήμερα οι νοσηλευτές, αύριο οι οικοδόμοι, μεθαύριο οι ταξιτζήδες. Αυτές είναι δεξαμενές υποστηρικτών, θα λειτουργήσουν αθροιστικά. Το ΠαΣοκ θα προτείνει κάτι, αν περάσει, έχει καλώς, θα καρπώνεται τη νίκη. Αν δεν περάσει, πάλι θα παίρνει τον κόσμο με το μέρος του.

Στα μεγάλα ζητήματα ο Ανδρουλάκης ξέρει πού να πονέσει τον πρωθυπουργό. Να μειωθεί, λέει, ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας σε βασικά είδη. Δεν υπάρχει πολίτης, φορολογούμενος, ψηφοφόρος που θα πει ότι είναι λάθος αυτή η πρόταση. Εκτός από όσους έχουν εισόδημα άνω των εκατό χιλιάδων. Η ακρίβεια είναι ο αντίπαλος της κυβέρνησης και η Αντιπολίτευση την παίρνει για εργαλείο της.

Κατόπιν έχουμε τις τράπεζες. Να φορολογηθούν, λέει ο Ανδρουλάκης, και το κάνει εικόνα, λέγοντας για το λογαριασμό ρεύματος ότι όλοι πληρώνουμε ένα εξτραδάκι στις τράπεζες. Αυτό το μικροποσό και όλα τα μικροποσά που δίνονται στις τράπεζες σε κάθε συναλλαγή, εκνευρίζουν τα πλήθη. Κι αυτά τα πλήθη αγαλλιάζουν με τη ρητορική που λέει ότι στα δύσκολα οι τράπεζες πήραν δημόσιο χρήμα οπότε ήρθε η ώρα να τα επιστρέψουν με φόρο.

Από τα κοινοβουλευτικά μπλα-μπλα του Νίκου Ανδρουλάκη θα μπορούσαν να λείπουν οι αναφορές στο παρελθόν. Τι έγινε το 2009 και τι έγινε το 1821. Περσινά ξινά σταφύλια. Ο κόσμος θέλει να ξέρει τι θα γίνει το 2029, αν θα έχουν σπίτι να μείνουν, αν θα πάρουν σύνταξη στα 80, αν θα μπορεί μια οικογένεια να βάλει στο τραπέζι όλα τα γεύματα.

Τι να τους πει η είδηση περί αναβάθμισης για τις ελληνικές μετοχές από την JP Morgan όταν δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες; Εκεί θα πατήσει ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.