Με το πυροτέχνημα Fabre (δηλ. την επιλογή του στη θέση του διευθυντή) η κυβέρνηση ήθελε να πετύχει τρία κυρίως πράγματα:
1. να κρύψει τη διαχείριση της υπόθεσης Λούκου. Έχουμε κι εμείς μεγάλα (μεγαλύτερα) διεθνή ονόματα.
2. να έχει μια βιτρίνα πίσω από την οποία να καθαρίζουν οι κομματικοί και οι κάθε αδερφοί Δούρου χωρίς να φαίνονται. Ούτε οι ίδιοι είχαν ποτέ πιστέψει, ούτε ήθελαν να είναι ο Fabre πραγματικός διευθυντής. Τον ήθελαν για ξεκάρφωμα.
3. ήθελαν έναν ξένο για να μην πάρουν αυτοί, ή κάποιος δικός τους, την ευθύνη των επιλογών, κυρίως για τις ελληνικές συμμετοχές, και μπλέξουν. Οπότε έδωσαν το φεστιβάλ στον Fabre να φέρει τους δικούς του και ξεμπέρδεψαν. Ή έτσι νομίζουν. Είναι ένας συνδυασμός κουτοπονηριάς (θα τους πετάξουμε έναν Φαμπρ και θα καθαρίσουμε), κομπλεξισμού (οι ξένοι είναι πιο σπουδαίοι από εμάς και τους παραδίδουμε τα κλειδιά να μάς μάθουν) και ευθυνοφοβίας. Και βέβαια ανικανότητας.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
- Ελληνικό Μετρό: Τι απαντά στην επιστολή του Χάρη Δούκα για τα προβλήματα σε κτίριο του ΥΠΕΞ
- Fourlis – IKEA: Πωλήσεις 211 εκατ. ευρώ και επέκταση με νέα καταστήματα
- «Χωριάτικο»: Η αυτοκρατορία των «αχυρανθρώπων», οι 340 εταιρείες και η διαδρομή του χρήματος – Τι αποκαλύπτει η δικογραφία των 850 σελίδων
- Δημοφιλία ή θάνατος
Μοιραστείτε την άποψή σας
ΣχόλιαΓια να σχολιάσετε χρησιμοποιήστε ένα ψευδώνυμο. Παρακαλούμε σχολιάζετε με σεβασμό. Χρησιμοποιείτε κατανοητή γλώσσα και αποφύγετε διατυπώσεις που θα μπορούσαν να παρερμηνευτούν ή να θεωρηθούν προσβλητικές. Με την ανάρτηση σχολίου, συμφωνείτε να τηρείτε τους Όρους του ιστότοπου contact Δημιουργήστε το account σας εδώ, για να κάνετε like, dislike ή report ακατάλληλα/προσβλητικά σχόλια.