Στις 3 Μαρτίου, οι 36 σύλλογοι της Bundesliga και της 2. Bundesliga καλούνται να πάρουν μια απόφαση που ξεπερνά τα στενά όρια ενός ακόμη κανονισμού. Η γενική συνέλευση της Γερμανική Ποδοσφαιρική Λίγκας φέρνει προς ψήφιση ένα αυστηρό χρηματοοικονομικό πλαίσιο, με στόχο να μπει τέλος σε πρακτικές που, αν και μειοψηφικές, έχουν αποδειχθεί καταστροφικές για τη σταθερότητα του πρωταθλήματος.

Στην καρδιά της μεταρρύθμισης βρίσκεται η λεγόμενη «Kaderkostenregel». Πρόκειται για έναν κανόνα που περιορίζει το κόστος του αγωνιστικού ρόστερ στο 70% των καθαρά ποδοσφαιρικών εσόδων κάθε συλλόγου και συνοδεύεται, για πρώτη φορά στη Γερμανία, από σαφές και κλιμακωτό σύστημα κυρώσεων. Παράδοξο, καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Bundesliga και η 2η Bundesliga ξεπέρασαν αθροιστικά τα 6 δισεκατομμύρια ευρώ σε έσοδα, φτάνοντας τα 6,33 δισεκατομμύρια ευρώ, αυξημένα κατά 7,9% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, ως ανακοίνωσε η DFL.

1

Το 70% και οι κόκκινες γραμμές

Η φιλοσοφία της DFL είναι ωμή και χωρίς παραθυράκια. Οι ομάδες θα μπορούν να δαπανούν έως το 70% των εσόδων που προκύπτουν αποκλειστικά από ποδοσφαιρικές δραστηριότητες για μισθούς παικτών, προπονητών και συναφείς δαπάνες. Κεφάλαια από επενδυτές δεν λογίζονται ως έσοδα, ενώ χορηγίες από συνδεδεμένες εταιρείες θα περνούν από έλεγχο αγοραίας αξίας, ώστε να αποφεύγονται τεχνητές διογκώσεις προϋπολογισμών.

Με άλλα λόγια, η λίγκα επιχειρεί να κόψει τη συνήθεια της «λογιστικής δημιουργικότητας» που αλλοίωσε τα τελευταία χρόνια τον ευρωπαϊκό χάρτη. Το μήνυμα είναι σαφές: όποιος θέλει ακριβό ρόστερ, οφείλει πρώτα να το έχει κερδίσει εμπορικά και αγωνιστικά.

Κυρώσεις με αγωνιστικό αντίκτυπο

Η απόφαση δεν λαμβάνεται στο κενό. Η περίπτωση της Χέρτα Βερολίνου, με τα εκατοντάδες εκατομμύρια του Λαρς Βίντχορστ και την αγωνιστική κατάρρευση που ακολούθησε, αλλά και η Σάλκε της δεκαετίας του 2010, που έπαιξε «όλα ή τίποτα» με δανεικά, παραμένουν ανοιχτές πληγές στο γερμανικό ποδόσφαιρο.

Η DFL δεν θέλει απλώς να αποτρέψει πτωχεύσεις. Θέλει να αποφύγει το πιο ύπουλο σενάριο: συλλόγους που επιβιώνουν τυπικά, αλλά καταρρέουν αγωνιστικά και οργανωτικά, συμπαρασύροντας την αξιοπιστία του πρωταθλήματος.

Σε αντίθεση με τους κανονισμούς της UEFA, που συχνά καταλήγουν σε διακανονισμούς και πρόστιμα χωρίς πραγματικό αντίκτυπο, το γερμανικό μοντέλο προβλέπει κλιμάκωση. Αρχικά χρηματικές ποινές, στη συνέχεια αφαιρέσεις βαθμών και, στην ακραία περίπτωση, απαγόρευση εγγραφής νέων παικτών.

Η λογική είναι απλή και καθόλου ρομαντική: αν το κόστος της παραβίασης είναι μόνο οικονομικό, οι ισχυροί θα το απορροφήσουν. Αν όμως επηρεάζει το γήπεδο και τη βαθμολογία, τότε αλλάζει η συμπεριφορά.

Ανταγωνιστικότητα χωρίς αυταπάτες

Η DFL επιχειρεί ταυτόχρονα μια λεπτή ισορροπία. Δεν θέλει να τιμωρήσει συλλόγους με υγιή οικονομικά και υψηλό ίδιο κεφάλαιο, ώστε να μην αποδυναμωθεί η διεθνής παρουσία της Bundesliga στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Άλλωστε, ο μέσος όρος δαπανών στο πρωτάθλημα κινείται ήδη κοντά στο 55% των εσόδων, γεγονός που δείχνει ότι το πρόβλημα αφορά λίγους, αλλά δυνητικά επικίνδυνους παίκτες.

Στο βάθος της μεταρρύθμισης υπάρχει και μια καθαρά ιδεολογική επιλογή: η ενίσχυση του μοντέλου 50+1 και η μετατόπιση των επενδύσεων από τις βραχύβιες μεταγραφές προς τις ακαδημίες και τις υποδομές. Το νέο σύστημα προβλέπεται να εφαρμοστεί σταδιακά. Από τη σεζόν 2027/28 με ήπιες, αποκλειστικά χρηματικές κυρώσεις και από το 2028/29 σε πλήρη μορφή. Η επιτυχία του θα κριθεί όχι στη διατύπωση, αλλά στην εφαρμογή.

Η Bundesliga επιχειρεί να θυμηθεί πώς χτίστηκε: με σύνεση, διάρκεια και κανόνες που τηρούνται. Αν το καταφέρει, μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για άλλες λίγκες. Αν όχι, θα αποδειχθεί ότι ακόμη και στη Γερμανία, το χρήμα βρίσκει πάντα τρόπο να τρέχει πιο γρήγορα από τους κανονισμούς.