Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Add mononews.gr on Google

Η EuroLeague βρίσκεται μπροστά σε μία ιστορική καμπή. Η διοργάνωση που ξεκίνησε το 2000 ως η απάντηση των κορυφαίων ευρωπαϊκών συλλόγων στο παραδοσιακό μοντέλο της FIBA, ετοιμάζεται πλέον να αλλάξει εκ βάθρων τη δομή της, επιδιώκοντας να αυξήσει τα έσοδά της, να διευρύνει τη γεωγραφική της παρουσία και να θωρακίσει οικονομικά τις ομάδες που συμμετέχουν σε αυτή.

Και, φυσικά, να… απαντήσει στην απειλή του NBA Europe που δεσμεύεται να ξεκινήσει το φθινόπωρο του 2027…

1

Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν το τελευταίο διάστημα στον ευρωπαϊκό μπασκετικό χώρο συγκλίνουν σε ένα συγκεκριμένο πλάνο. Η σεζόν 2026-27 θα διεξαχθεί κανονικά με το υπάρχον μοντέλο των 20 ομάδων και των 38 αγωνιστικών στην κανονική περίοδο. Ωστόσο, από το καλοκαίρι του 2027 προβλέπεται η πρώτη μεγάλη επέκταση, με τη διοργάνωση να φτάνει τις 24 ομάδες και αμέσως μετά να ακολουθεί δεύτερη φάση που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στις 30 ομάδες μέχρι το τέλος της δεκαετίας.

Το νέο καθεστώς των franchises

Η 1η Ιουλίου 2026 θεωρείται ημερομηνία-ορόσημο για τη διοργάνωση. Από τότε προβλέπεται να εφαρμοστεί πλήρως το νέο μοντέλο franchise, με τους σημερινούς βασικούς μετόχους να αποκτούν μόνιμο καθεστώς συμμετοχής και ενισχυμένο ρόλο στη διοίκηση της λίγκας.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα, η Φενέρμπαχτσε, η Αναντολού Εφές, η Μπάγερν Μονάχου, η Βιλερμπάν, η Αρμάνι Μιλάνο, η Ζάλγκιρις Κάουνας, η Μπασκόνια, η Μακάμπι Τελ Αβίβ και η ΤΣΣΚΑ Μόσχας αποτελούν τον πυρήνα του νέου επιχειρηματικού μοντέλου.

Η λογική είναι απλή. Η EuroLeague επιδιώκει να προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια στους επενδυτές και στους συλλόγους, εξασφαλίζοντας μακροχρόνια παρουσία και σταθερότητα εσόδων. Πρόκειται για μια φιλοσοφία που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες στο NBA και η οποία επιτρέπει στους ιδιοκτήτες να σχεδιάζουν σε βάθος χρόνου χωρίς τον φόβο του αποκλεισμού από τη διοργάνωση.

Τα 400 εκατ. ευρώ που αλλάζουν τα δεδομένα

Το οικονομικό σκέλος είναι εκείνο που εξηγεί γιατί η EuroLeague πιέζει για την υλοποίηση του σχεδίου.

Οι εκτιμήσεις που κυκλοφορούν μεταξύ στελεχών της αγοράς κάνουν λόγο για έσοδα περίπου 400 εκατ. ευρώ κατά την πρώτη φάση της επέκτασης. Τα χρήματα αυτά θα προέλθουν από την είσοδο νέων franchises, από νέα επενδυτικά κεφάλαια, από την αύξηση της αποτίμησης της διοργάνωσης αλλά και από την αναδιανομή εμπορικών δικαιωμάτων. Εφόσον επιβεβαιωθούν τα συγκεκριμένα μεγέθη, κάθε μία από τις υφιστάμενες franchises θα μπορούσε να εισπράξει περίπου 30 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για ποσό εξαιρετικά σημαντικό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, καθώς αντιστοιχεί σε μεγάλο ποσοστό του ετήσιου προϋπολογισμού αρκετών συλλόγων της διοργάνωσης.

Η οικονομική αυτή ένεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε μια περίοδο όπου το λειτουργικό κόστος των κορυφαίων ομάδων αυξάνεται διαρκώς, οι μισθοί των παικτών ανεβαίνουν και ο ανταγωνισμός για χορηγικά και τηλεοπτικά έσοδα γίνεται ολοένα πιο έντονος.

Παρτίζαν και Ερυθρός Αστέρας στην πρώτη γραμμή

Από τους υποψήφιους συλλόγους που διεκδικούν μόνιμη θέση στο νέο μοντέλο, δύο ονόματα ξεχωρίζουν περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα. Η Παρτίζαν και ο Ερυθρός Αστέρας θεωρούνται τα μεγάλα φαβορί για την απόκτηση καθεστώτος franchise. Οι δύο σύλλογοι του Βελιγραδίου έχουν αποδείξει τα τελευταία χρόνια ότι διαθέτουν ένα από τα ισχυρότερα μπασκετικά κοινά στην Ευρώπη, με συνεχόμενα sold out, υψηλή τηλεοπτική απήχηση και ιδιαίτερα ισχυρή εμπορική παρουσία.

Για τη EuroLeague, η Σερβία αποτελεί μία από τις πιο παραγωγικές αγορές μπάσκετ στην ήπειρο και η μονιμοποίηση των δύο μεγάλων συλλόγων της χώρας θα ενίσχυε σημαντικά την εμπορική αξία του προϊόντος.

Παράλληλα, ενδιαφέρον υπάρχει από περισσότερους από 17 συλλόγους, ενώ μεγάλες ευρωπαϊκές μητροπόλεις όπως η Ρώμη, το Λονδίνο και το Βερολίνο παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, αναζητώντας τρόπο να αποκτήσουν σταθερή παρουσία στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση.

Η σύνδεση με το EuroCup και το μοντέλο του μέλλοντος

Στο τραπέζι βρίσκεται και η αναβάθμιση του ρόλου του EuroCup. Η διοργάνωση εξετάζει σενάρια σύμφωνα με τα οποία δεν θα εξασφαλίζει θέση στην EuroLeague μόνο ο πρωταθλητής αλλά και ο φιναλίστ, δημιουργώντας περισσότερες διαδρομές εισόδου για συλλόγους που φιλοδοξούν να βρεθούν στην ελίτ. Η συγκεκριμένη προσέγγιση επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο κλειστό μοντέλο των franchises και στην ανάγκη διατήρησης ενός βαθμού αθλητικής αξιοκρατίας.

Εάν το πλάνο υλοποιηθεί στο σύνολό του, η EuroLeague του 2030 θα απέχει σημαντικά από τη διοργάνωση που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Με 30 ομάδες, περισσότερες αγορές, νέα επενδυτικά κεφάλαια και μεγαλύτερη εμπορική εκμετάλλευση, η λίγκα φιλοδοξεί να αυξήσει θεαματικά την αξία της και να μειώσει την οικονομική απόσταση που τη χωρίζει από τα μεγάλα επαγγελματικά πρωταθλήματα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η EuroLeague θα επεκταθεί. Το πραγματικό ερώτημα αφορά στο πόσο γρήγορα θα υλοποιηθεί το σχέδιο και ποιες ομάδες θα εξασφαλίσουν θέση στο νέο ευρωπαϊκό μπασκετικό χάρτη.