Αμυντική βιομηχανία: Γίνεται πράξη η ελληνική συμμετοχή 25% στους εξοπλισμούς και νέο πλαίσιο εξαγωγών

Σημαντικές προοπτικές στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία ανοίγει η προωθούμενη νομοθετική παρέμβαση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η οποία προβλέπει ελάχιστη συμμετοχή του ελληνικού αμυντικού οικοσυστήματος κατά 25% στα εξοπλιστικά προγράμματα και δημιουργία πλαισίου για εξαγωγές μέσω διακρατικών συμφωνιών. Οι δύο παρεμβάσεις, που ανακοίνωσε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, συνδέουν την κάλυψη των αναγκών των Ενόπλων Δυνάμεων με την ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και την πρόσβαση σε αγορές του εξωτερικού.

Το επιχειρηματικό διακύβευμα είναι διπλό: περισσότερες αναθέσεις για τις ελληνικές επιχειρήσεις στο εσωτερικό και ένας πρόσθετος δίαυλος διεκδίκησης παραγγελιών εκτός συνόρων. Εφόσον οι ρυθμίσεις μεταφραστούν σε ουσιαστικό παραγωγικό έργο, μπορούν να δημιουργήσουν προϋποθέσεις για νέες επενδύσεις, ανάπτυξη τεχνογνωσίας και μεγαλύτερη συμμετοχή ελληνικών εταιρειών στις αλυσίδες προμηθευτών των διεθνών αμυντικών ομίλων.

Ειδικότερα, παρουσιάζοντας στις 20 Οκτωβρίου τη Γ΄ Φάση της Νέας Δομής των Ενόπλων Δυνάμεων, ο κ. Δένδιας προανήγγειλε τη θεσμοθέτηση της υποχρέωσης για ελάχιστη ελληνική συμμετοχή 25% σε κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα. Παράλληλα, ανακοίνωσε πλαίσιο που θα επιτρέπει στην ελληνική κυβέρνηση να συνάπτει συμβάσεις ως πωλήτρια αμυντικού υλικού με κυβερνήσεις άλλων χωρών. Η παρέμβαση, σύμφωνα με τον προγραμματισμό που παρουσίασε, θα εισαχθεί αρχικά στο Υπουργικό Συμβούλιο και στη συνέχεια στη Βουλή.

Σήμα για επενδύσεις στην αμυντική βιομηχανία

Η πρόβλεψη του 25% αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τον επενδυτικό σχεδιασμό των επιχειρήσεων. Η δυνατότητα εξασφάλισης έργου σε βάθος χρόνου μπορεί να στηρίξει αποφάσεις για επέκταση εγκαταστάσεων, αγορά εξοπλισμού και πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού. Η πραγματική επίδραση, ωστόσο, θα εξαρτηθεί από το περιεχόμενο της ρύθμισης: πώς θα υπολογίζεται η συμμετοχή, ποιες δραστηριότητες θα προσμετρώνται και πώς θα ελέγχεται η εκπλήρωση των δεσμεύσεων.

Κρίσιμο ζητούμενο είναι το ποσοστό να αντιστοιχεί σε εγχώρια προστιθέμενη αξία, με εργασίες παραγωγής, ανάπτυξης, ολοκλήρωσης συστημάτων και υποστήριξης που θα ενισχύουν διαχρονικά τις δυνατότητες των ελληνικών επιχειρήσεων. Εξίσου σημαντικό είναι οι συνεργασίες που θα δημιουργούνται γύρω από τις ελληνικές παραγγελίες να μπορούν να συνεχιστούν και σε προγράμματα τρίτων χωρών.

Στο σκέλος των εξαγωγών, οι συμφωνίες «κυβέρνηση με κυβέρνηση», γνωστές ως G2G, μπορούν να προσφέρουν ένα οργανωμένο θεσμικό κανάλι για τη διάθεση ελληνικών αμυντικών προϊόντων. Η κρατική συμμετοχή μπορεί να διευκολύνει τη διαπραγμάτευση και τον συντονισμό μιας προμήθειας, χωρίς βεβαίως να υποκαθιστά τις απαιτήσεις ανταγωνιστικής τιμής, πιστοποίησης, αξιόπιστων παραδόσεων και μακροχρόνιας τεχνικής υποστήριξης.

Οι δύο πρωτοβουλίες μπορούν, επομένως, να λειτουργήσουν συμπληρωματικά: οι εγχώριες συμβάσεις να δημιουργούν παραγωγική βάση και οι εξαγωγές να προσφέρουν την κλίμακα που απαιτείται για τη βιωσιμότητα των επενδύσεων. Το επόμενο ορόσημο είναι η δημοσιοποίηση του νομοσχεδίου, από το οποίο θα προκύψουν οι συγκεκριμένοι όροι εφαρμογής και το εύρος των ευκαιριών για τις ελληνικές εταιρείες.