Viktor&Rolf Gilded Age 2.0: Θέαμα, πλούτος, προβολή και όσα κρύβονται πίσω από την πιο απρόσμενη επίδειξη υψηλής ραπτικής

Η τελευταία επίδειξη υψηλής ραπτικής των Viktor&Rolf μπορεί να φάνηκε υπερβολική. Μπορεί όμως να ήταν και ακριβώς αυτό που χρειάζεται η υψηλή ραπτική σήμερα.

Σε έναν κλάδο που κυριαρχείται όλο και περισσότερο από την ταχύτητα, τις εικόνες στα κοινωνικά δίκτυα και τις αμέσως αναγνωρίσιμες στιγμές της μόδας, το ολλανδικό δίδυμο Viktor Horsting και Rolf Snoeren πρόσφερε σκόπιμα κάτι πιο αργό, πιο παράξενο και πιο θεατρικό.

Η παρουσίαση της συλλογής υψηλής ραπτικής Φθινόπωρο/Χειμώνας 2027 στο Παρίσι δεν ήταν ακριβώς μια επίδειξη μόδας. Ήταν μια παράσταση, ένα θεατρικό έργο, μια μελέτη των αντιθέσεων, εν μέρει έκθεση μόδας, εν μέρει χορογραφία, εν μέρει ένας ψυχολογικός καθρέφτης.

Το ερώτημα που άφησε πίσω του ήταν ίσως κάτι πολύ επίκαιρο. Όταν το θέαμα γίνεται τόσο ισχυρό, επισκιάζεται το ρούχο; Ή μήπως το θέαμα είναι ακριβώς αυτό που επιτρέπει στην υψηλή ραπτική να παραμείνει ζωντανή;

Για τους Viktor&Rolf, η απάντηση βρίσκεται πάντα κάπου ανάμεσα στη μόδα και την τέχνη. Από την ίδρυση του οίκου το 1993, οι Horsting και Snoeren έχουν χτίσει την εικόνα τους γύρω από την υψηλή ραπτική που μετατρέπεται σε εννοιολογική αφήγηση.

Το έργο τους συχνά ξεπερνά τις παραδοσιακές προσδοκίες της πολυτελούς ένδυσης, δημιουργώντας συλλογές που αμφισβητούν την ομορφιά, την ταυτότητα και το ίδιο το νόημα της μόδας.

Η πασαρέλα ως σκηνή

Από τη θρυλική επίδειξη υψηλής ραπτικής Russian Doll το 1999, όπου το μοντέλο Maggie Rizer εμφανίστηκε φορώντας όλο και πιο περίτεχνα ενδύματα τοποθετημένα απευθείας πάνω στο σώμα της το ένα πάνω στο άλλο, έως τις πιο πρόσφατες θεατρικές παρουσιάσεις τους, ο οίκος Viktor&Rolf αντιμετωπίζει σταθερά την πασαρέλα ως σκηνή.

Η επίδειξη, με τίτλο Gilded Age 2.0, περιγράφηκε από τον Rolf Snoeren στα παρασκήνια ως μια αντανάκλαση της εποχής στην οποία ζούμε. Είναι μια εποχή υπερβολής, χάους και αντιφάσεων «και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο από όλα αυτά», εξήγησε.

Η ασυνήθιστη μορφή της ομορφιάς

Αντί για μια παραδοσιακή πασαρέλα υψηλής ραπτικής με δεκάδες μοντέλα, οι Viktor&Rolf περιόρισαν ολόκληρη την παρουσίαση σε μόλις δύο φιγούρες: την Ελπίδα Βοριά Γεωργιάδη, την Ελληνίδα που αναδείχθηκε σε μία από τις πιο ξεχωριστές ερμηνεύτριες της υψηλής ραπτικής τους την προηγούμενη σεζόν, και τη Nathalie Haerlemans, το μοντέλο που εδώ και χρόνια πειραματίζεται με το δίδυμο, είναι φίλη και μούσα των σχεδιαστών.

Δύο γυναίκες. Δύο ντουλάπες. Δύο κόσμοι.

Η σκηνή περιστρεφόταν αργά, αποκαλύπτοντας κάτι που έμοιαζε με υπνοδωμάτιο χωρισμένο σε δύο κατοπτρικές πραγματικότητες. Υπήρχαν κρεβάτια, ράφια με ρούχα και στοίβες από λευκούς κύβους που έκρυβαν μυστικά συρτάρια.

Τα δύο μοντέλα κινούνταν ταυτόχρονα, αντανακλώντας η μία τις κινήσεις της άλλης σαν τα σώματά τους να μεταμορφώνονταν  σε καθρέφτες. Έψαχναν μέσα σε συρτάρια και κουτιά, ντύνονταν και γδύνονταν, εκτελώντας μια ήσυχη χορογραφία όπου κάθε κίνηση ήταν σκόπιμη.

Το αποτέλεσμα έμοιαζε περισσότερο με παράσταση χορού παρά με μια παραδοσιακή επίδειξη μόδας.

Από τη μία πλευρά υπήρχε το χρυσό: λαμπερά υφάσματα, κεντήματα, πούλιες και εξωφρενικές διακοσμήσεις. Από την άλλη, η απλότητα: τραχιά γιούτα, φυσικές υφές και ταπεινά υλικά.

Ωστόσο, οι σιλουέτες παρέμεναν σχεδόν πανομοιότυπες, αναγκάζοντας το κοινό να αναρωτηθεί αν η αξία προέρχεται από το ίδιο το υλικό ή από τη χειροτεχνία, τη φαντασία και το νόημα που κρύβεται πίσω από αυτό.

Δραματικές αντιθέσεις

Η συλλογή ξεκίνησε με φαινομενικά απλά κοντά μπουρνούζια από αλεύκαντο βαμβάκι. Όμως, καθώς κάθε ρούχο άνοιγε, αποκαλυπτόταν η κρυμμένη του ταυτότητα. Το ένα αποκάλυπτε μια φόδρα από γιούτα με ανοιχτή ύφανση, το άλλο ένα εσωτερικό από χρυσή δαντέλα με λουλούδια.

Η αντίθεση συνεχίστηκε καθόλη τη διάρκεια της επίδειξης από νυχτικά που μεταμορφώνονταν σε δηλώσεις υψηλής ραπτικής, έως παλτά που έμοιαζαν με πολυτελή καλύμματα κρεβατιού, φτιαγμένα είτε από λινό είτε από χρυσό μετάξι υφασμένο με λαμπερό Lurex.

Το γνωστό λεξιλόγιο των Viktor & Rolf ήταν παντού. Δραματικά βολάν, υπερμεγέθεις φιόγκοι, υπερβολικά μανίκια και γλυπτικοί όγκοι κυριαρχούσαν. Αυτή τη φορά, όμως, η χαρακτηριστική τους υπερβολή χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο για να εγείρει τη φαντασία, αλλά για να δημιουργήσει μια αντιπαραβολή.

Περιορισμός και υπερβολή

Το φινάλε μετέφερε το μήνυμα της συλλογής με απόλυτη σαφήνεια. Δύο παλτά, σχεδόν σαν δίδυμα, εμφανίστηκαν σε διαφορετικές εκδοχές πολυτέλειας. Το ένα ήταν φτιαγμένο από υλικά με βάση τη γιούτα, το άλλο από χρυσά υφάσματα. Στους ώμους τους υπήρχαν τεράστια τρισδιάστατα γράμματα: το ένα σχημάτιζε τη λέξη «Restraint», το άλλο τη λέξη «Decadence».

Οι λέξεις αποτέλεσαν την τελική εικόνα ολόκληρης της παράστασης. Η υψηλή ραπτική υπήρχε πάντα ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα. Ο περιορισμός απαιτεί πειθαρχία, δεξιότητα, υπομονή και αόρατη χειροτεχνία αλλά υπάρχει επίσης και χώρος για φαντασία, υπερβολή και ομορφιά.

Και όσα κρύβονται πίσω από το θέαμα

Μια επίδειξη υψηλής ραπτικής σίγουρα δεν είναι ένας εμπορικός εκθεσιακός χώρος. Είναι μία από τις στιγμές στη μόδα όπου οι σχεδιαστές μπορούν να δημιουργούν κόσμους αντί να παρουσιάζουν απλώς προϊόντα.

Χωρίς αυτές τις στιγμές δράματος, θεάτρου και φαντασίας, η υψηλή ραπτική κινδυνεύει να γίνει μια επίδειξη δεξιοτεχνίας αντί για μια συναισθηματική εμπειρία.

Η πρόκληση, ωστόσο, βρίσκεται στην ισορροπία. Η παράσταση πρέπει να αναδεικνύει τα ρούχα, όχι να τα αντικαθιστά. Το θέατρο πρέπει να αποκαλύπτει τη μόδα, όχι να την κρύβει.

Οι Viktor&Rolf έχουν κατανοήσει ότι η υψηλή ραπτική μπορεί να είναι ένας διάλογος. Δύο μοντέλα στέκονταν στη σκηνή σαν τις δύο όψεις της ίδιας αντανάκλασης. Το ένα αντιπροσώπευε τη συγκράτηση. Το άλλο την υπερβολή.

Και κάπου ανάμεσά τους βρίσκεται η αληθινή έννοια της υψηλής ραπτικής και η πολύτιμη ισορροπία.

Διαβάστε επίσης:

Dolce & Gabbana Alta Moda: Οι θεές του Ολύμπου συναντούν τις θνητές σε μια ανθισμένη Μεγάλη Ελλάδα

Λίντα Μπένγκλις: Η Ελληνίδα γλύπτρια πίσω από τη συλλογή υψηλής ραπτικής του Dior

Ο Karl Lagerfeld αφήνει το αποτύπωμά του στην καρδιά της Λισαβόνας