Θέρως: H Tάνια Δημητρακοπούλου έφερε το καλοκαίρι στην Γκαλερί Σκουφά

Το ελληνικό καλοκαίρι αποτελεί ίσως μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες της χώρας, αλλά και μία από τις πιο δύσκολες να αποδοθούν χωρίς να καταφεύγει κανείς στο στερεότυπο.

Το εκτυφλωτικό φως, οι παραλίες, η αίσθηση του χρόνου που επιβραδύνεται και οι αναμνήσεις που επιστρέφουν κάθε χρόνο συνθέτουν ένα τοπίο βαθιά οικείο και ταυτόχρονα διαρκώς μεταβαλλόμενο.

Η νέα ατομική έκθεση της Τάνιας Δημητρακοπούλου με τίτλο «Θέρως» εγκαινιάστηκε στις 9 Ιουνίου στη Γκαλερί Σκουφά και ισορροπεί σε αυτό το λεπτό νήμα ανάμεσα στη βιωμένη εμπειρία και τη μνήμη.

Γεννημένη στην Αθήνα το 1969, η Δημητρακοπούλου σπούδασε Μοριακή και Κυτταρική Βιολογία στο Πανεπιστήμιο Kingston και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο City University του Λονδίνου χωρίς να εγκαταλείψει τη ζωγραφική που αγαπούσε από παιδί.

Αναπόφευκτα στράφηκε στις εικαστικές τέχνες και φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο εργαστήριο των Δημήτρη Μυταρά και Ζαχαρία Αρβανίτη. Ξεκίνησε να εργάζεται ως ζωγράφος αμέσως μετά.

H ζωγραφική είναι αυτό που αγαπά περισσότερο και γνωρίζει καλύτερα, το πεδίο στο οποίο εκφράζεται με τον πιο ουσιαστικό τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα έργα της έκθεσης έχουν ήδη πωληθεί, κάποια μάλιστα πριν ακόμη από τα εγκαίνια.

Η τρίτη έκθεση της καλλιτέχνιδας στη Γκαλερί αντλεί το υλικό της από εικόνες του ελληνικού καλοκαιριού: τη θάλασσα, τις φωτεινές ακτές και τις στιγμές που παραμένουν χαραγμένες στη μνήμη πολύ μετά το τέλος της εποχής που τις γέννησε.

Τα έργα ανακαλούν στιγμές, την αίσθηση ελευθερίας, της ηρεμίας και της προσδοκίας που συνοδεύουν το καλοκαίρι στο Αιγαίο. H καλλιτέχνης, που δουλεύει κυρίως με λάδι, είχε την ανθρώπινη φιγούρα πάντοτε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός της.

Στη νέα αυτή ενότητα, ωστόσο, έχουν βρει θέση και ορισμένα ζώα, συνήθως απεικονισμένα μόνα τους. Ένας γάιδαρος ή λίγες αίγες που στέκονται ανέμελες στα βράχια. Εικόνες που συμπυκνώνουν κάτι από το δικό μας καλοκαίρι.

Τα τοπία της δεν είναι αυστηρά ρεαλιστικά. Σίγουρα αντλεί έμπνευση από το καλοκαιρινό κάδρο μπροστά στα μάτια της. Ωστόσο, πολλές φορές οι φιγούρες και τα τοπία συνδυάζονται ή προέρχονται από τη φαντασία της.

Με το πέρασμα του χρόνου, η σύνθεση άρχισε να την απασχολεί περισσότερο. Η φιγούρα εξακολουθεί να υπάρχει, όχι όμως ως αυτοσκοπός, αλλά ως στοιχείο που υπηρετεί τη συνολική ισορροπία του έργου. Το αποτέλεσμα είναι δικές της δημιουργίες μέσα από τη δική της  οπτική.

Δυσκολεύεται να διαλέξει το αγαπημένο της έργο, καθώς όλα έχουν γίνει μέρος ενός συνόλου και είναι έργα της τελευταίας διετίας. Είναι μνήμες και συναισθήματα αποτυπωμένα στον καμβά.

Ο τίτλος «Θέρως» προέκυψε φέτος, σε συνάρτηση και με την αγάπη της καλλιτέχνιδας για το θέατρο, καθώς συμμετέχει παράλληλα σε μια θεατρική ομάδα.

Το φετινό τους έργο ήταν Το Όνειρο Θερινής Νυκτός. Παίζοντας με τις λέξεις του τίτλου του έργου και με το ελαφρύ φως, το χρώμα και όλα αυτά τα συναισθήματα που σου προκαλεί το καλοκαίρι, δημιουργήθηκε η ιδέα της τρέχουσας συλλογής.

Κάποια έργα έχουν ως έμπνευση σκηνικά της Κύθνου, της Σίφνου ή της Άνδρου. Το Αιγαίο κυριαρχεί με μια δόση νοσταλγίας για το ελληνικό καλοκαίρι όπως το θυμούνται όσοι πρόλαβαν μια πιο αυθεντική εκδοχή του. Λίγο πιο λιτό, πιο ήρεμο, όχι τόσο οργανωμένο.

Η ιστορικός τέχνης Ίρις Κρητικού, που επιμελείται την έκθεση, αναφέρει για το έργο της Δημητρακοπούλου:

«Η νέα ενότητα έργων της, συλλαβίζει και νοηματοδοτεί το ελληνικό καλοκαίρι ως άχρονη και στιλπνή συνθήκη. Οι παραλίες της, απεικονιστικές και μαζί ενσυναισθητικές συμπυκνώσεις μιας ευαίσθητης θερινής γεωγραφίας, αρθρωμένης σε μικρή και σε μεγαλύτερη γενναιόδωρη κλίμακα, καθηλώνουν το βλέμμα, μοιάζουν ευφραντικά γνώριμες, ανακαλούν τη μνήμη του εκεί, χωρίς την ανάγκη περιττών αφηγηματικών μέσων και κυριολεκτικών τοπόσημων».

Σε μια εποχή όπου η έννοια του καλοκαιριού έχει μετατραπεί σε αντικείμενο αδιάκοπης αναπαραγωγής μέσα από εικόνες και οθόνες, η ζωγραφική της Δημητρακοπούλου προτείνει μια πιο αργή και εσωτερική ανάγνωση.

Και ίσως τελικά αυτό που αναδεικνύει το έργο της είναι πως το ουσιώδες δεν βρίσκεται στο θέαμα, αλλά στην προσωπική εμπειρία που εξακολουθεί να αποκτά νόημα πολύ καιρό μετά την επιστροφή από την παραλία.

Διάρκεια έκθεσης: 9 Ιουνίου – 30 Ιουνίου 2026

Επιμέλεια: Ίρις Κρητικού

Επικοινωνία:
Σκουφά 4
Κολωνάκι, 106 73
Αθήνα

+30 210 3643025
[email protected]

Διαβάστε επίσης: 

Ατελιέ Αλέκος Φασιανός: Το καλοκαιρινό καταφύγιο του καλλιτέχνη στην Κέα ανοίγει τις πόρτες του

Kapopoulos Fine Arts x Mandarin Oriental, Costa Navarino: Η τέχνη της μεταμόρφωσης είναι εδώ

Ο άνθρωπος στο επίκεντρο και η φύση γύρω του – Έκθεση του Ιδρύματος Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο