Μετά την τραυματική δεκαετία στη σύγχρονη ελληνική ιστορία της χώρας μας, έχουμε πια τις προϋποθέσεις να μιλήσουμε για την επόμενη ημέρα.Έχουμε δηλαδή την ευκαιρία και την υποχρέωση να δείξουμε ότι βγάλαμε τα σωστά συμπεράσματα από τις θυσίες στις οποίες υποχρεώθηκε η ελληνική κοινωνία”, σημειώνει σε άρθρο του στην “Καθημερινή της Κυριακής, ο Νικόλαος Καραμούζης, πρόεδρος της Eurobank και επικεφαλής της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών. Στη συνέχεια της παρέμβασής του ο κ. Καραμούζης επισημαίνει ότι η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σημαντικότερη πρόκληση του μέλλοντός της. “Να σημειώσει μια ρεαλιστική, τολμηρή, συλλογική και πειστική εθνική αναπτυξιακή στρατηγική εξόδου από την κρίση, χωρίς οξύτητες”.

Για τον πρόεδρο της Eurobank και της ΕΕΤ τρία είναι τα βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν για να απελευθερωθούν οι παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις της χώρας:

Το πρώτο βήμα είναι κυρίως πολιτικό ζήτημα, επισημαίνει. “Να διαμορφώσουμε συλλογικά ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, που θα συνοδεύεται από τη βούληση και τη δέσμευση της χώρας να ορθοποδήσει χάρη στις δικές της δυνάμεις, βασιζόμενη στα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, χωρίς ξένα δεκανίκια, ατέρμονη εποπτεία, μνημόνια και εισαγόμενη αξιοπιστία, πείθοντας τις αγορές και τους πολίτες και ενισχύοντας την αναγκαία εθνική αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία”.

Όσον αφορά το ενδεχόμενο μιας πιστωτικής γραμμής στήριξης ή ενισχυμένης εποπτείας, ο κ. Καραμούζης υποστηρίζει “να διδαχτούμε από τις ευρωπαϊκές χώρες που ξεπέρασαν με αυτοπεποίθηση τα μνημόνια, χαράσσοντας μια ανεξάρτητη πορεία, χωρίς ενισχυμένη εποπτεία και προληπτικές πιστωτικές γραμμές. Με τη συνέπεια και την υπεύθυνη πολιτική κέρδισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών και των αγορών, καλύπτοντας απρόσκοπτα όλες τις χρηματοδοτικές ανάγκες της οικονομίας από τις αγορές, με πολύ ανταγωνιστικό κόστος δανεισμού και αποκλιμακούμενα επιτόκια.

Αυτός είναι ο ενδεδειγμένος δρόμος και η μεγάλη πρόκληση της οικονομικής πολιτικής για το μέλλον της χώρας. Η κεντρική συζήτηση ότι ίσως χρειαζόμαστε ξανά ένα εξωτερικό μηχανισμό για να διασφαλίσουμε την οικονομική και δημοσιονομική σταθερότητα, την ορθολογική και οικονομική συμπεριφορά και την αναπτυξιακή προοπτική ίσως είναι μια ηττοπαθής στάση. Μπορεί δε να εκληφθεί από τις αγορές ως μήνυμα παραδοχής ανικανότητας και αδυναμίας να διαχειριστούμε υπεύθυνα και με σύνεση μόνοι μας ως χώρα τα του οίκου μας”.

Το δεύτερο βήμα είναι να διευκολύνουμε με μια σειρά αποφάσεων την απρόσκοπτη υλοποίηση του νέου παραγωγικού και αναπτυξιακού προτύπου μειώνοντας σημαντικά τις αβεβαιότητες και το αρνητικό κλίμα στις αγορές σε πέντε κρίσιμα ζητήματα: α) “με τα stress test θα επιβεβαιωθούν η χρηματοοικονομική ισχύς, η φερεγγυότητα και η θωράκιση του τραπεζικού συστήματος”, β) “με την απόφαση για τις πρόσθετες παραμέτρους ρύθμισης του χρέους”, γ) “να ενισχυθεί το θετικό κλίμα με τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα μέχρι τη λήξη του”, δ) “να συμφωνήσουμε μέσω συναινέσεων ότι θα τηρήσουμε τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις που έχουν ψηφιστεί για το 2019 και το 2020, καθώς και τη δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022”, και ε) “να αρθούν οι κεφαλαιακοί περιορισμοί το αργότερο έως τον Αύγουστο του 2018”.

Τρίτο σημαντικό βήμα, κατά τον κ. Καραμούζη, είναι να διαμορφώσουμε με ειλικρίνεια και ρεαλισμό ευρύτερες συναινέσεις γύρω από βασικές παραδοχές του νέου αναπτυξιακού προτύπου. “Το τετράπτυχο ιδιωτικός τομέας, επενδύσεις/υποδομές, εξαγωγές και εισροή ξένων κεφαλαίων και επενδύσεων πρέπει να αποτελέσουν τους πυλώνες του νέου παραγωγικού προτύπου της χώρας”, υπογραμμίζει.

Καταλήγοντας, ο κ. Καραμούζης τονίζει πως “το κράτος-επιχειρηματίας στην Ελλάδα απέτυχε – δεν δημιουργεί δουλειές, πλούτο, ευκαιρίες, αλλά ελλείμματα, γραφειοκρατία και αναποτελεσματικότητα”.