Το νέο μοντέλο ανάπτυξης της ΛΑΡΚΟ: Έχει 1.200 εργαζομένους, χρωστάει παντού, αλλά ο υπουργός θέλει προσλήψεις

Χρέη ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων. Ετήσιες ζημίες που ξεπερνούν τα 60 εκατομμύρια ευρώ. Μισθολογικό κόστος που αγγίζει τα 50 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, για 1.200 εργαζομένους (μέσος μισθός κοντά στα 3.800 ευρώ το μήνα). Κόστος παραγωγής που παραμένει υπερβολικά υψηλό για τα δεδομένα της αγοράς. “Εμπάργκο” δανεισμού από τις τράπεζες. Αυτό είναι το επιχειρησιακό μοντέλο (ο Θεός να το κάνει) της ΛΑΡΚΟ.

Σε οποιαδήποτε κανονική χώρα, μία τέτοια επιχείρηση στην καλύτερη περίπτωση θα έμπαινε σε ένα πρόγραμμα σαρωτικής αναδιάρθρωσης για να μπορέσει να συνεχίσει τη λειτουργία της με βιώσιμους όρους, και στη χειρότερη θα έκλεινε με συνοπτικές διαδικασίες – πόσες επιχειρήσεις δεν έχουν φαλιρίσει στην Ελλάδα της κρίσης έχοντας πολύ λιγότερα χρέη και πολύ μικρότερες ζημίες; Βέβαια, η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις επιχειρήσεις και τη ΛΑΡΚΟ είναι ότι η ΛΑΡΚΟ είναι στα χέρια του Δημοσίου – και το Δημόσιο τα προσέχει τα “παιδιά” του…

Έτσι, αυτό που συμβαίνει με την παρηκμασμένη νικελοβιομηχανία είναι το εξής τραγελαφικό: αντί να βρεθεί ένας τρόπος να μειωθεί έστω το εξωφρενικό μισθολογικό κόστος (3.800 ευρώ το μήνα στην Ελλάδα της κρίσης, όταν ακόμα και άνθρωποι με μεταπτυχιακά αναγκάζονται να δουλεύουν για λιγότερα από 1.000 ευρώ!), είτε με μειώσεις αποδοχών είτε με απολύσεις, η ηγεσία του υπουργείου Ενέργειας… κλείνει το μάτι στους συνδικαλιστές της ΛΑΡΚΟ για νέες προσλήψεις!

Ή τουλάχιστον αυτό κατάλαβαν οι συνδικαλιστές (και μάλλον δεν ήταν ιδέα τους) όταν ο Γιώργος Σταθάκης επισκέφθηκε τα γραφεία της ΛΑΡΚΟ τον Φεβρουάριο και τους υποσχέθηκε πως σταδιακά όσοι εργάζονται στις εργολαβίες θα συνεχίσουν να ενσωματώνονται στο μόνιμο προσωπικό της επιχείρησης, ανοίγοντας κάτι παραπάνω από ένα “παράθυρο” για νέες προσλήψεις. Το οποίο μάλιστα οι συνδικαλιστές της ΛΑΡΚΟ επιχείρησαν να αξιοποιήσουν άμεσα, προωθώντας οκτώ νέες προσλήψεις, τις οποίες όμως “μπλόκαρε” η διοίκηση της εταιρείας, επικαλούμενη φυσικά το δυσανάλογο μισθολογικό κόστος που ήδη επιβαρύνει την επιχείρηση.

Εξάλλου, η διοίκηση της εταιρείας είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει ένα αυστηρό business plan που περιλαμβάνει μείωση του ετήσιου μισθολογικού κόστους κατά 16 εκατομμύρια ευρώ, ως προϋπόθεση για να προχωρήσει η πενταετής συμφωνία με τη ΔΕΗ (στην οποία η ΛΑΡΚΟ χρωστά κοντά στα 300 εκατομμύρια ευρώ!) για την προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος, μία συμφωνία με ευνοϊκούς όρους για την ΛΑΡΚΟ, που όμως για την ώρα παραμένει στα χαρτιά, αφού αν και συνήφθη τον Ιανουάριο, ακόμη δεν έχει επικυρωθεί από τη Γενική Συνέλευση.

Βέβαια, ακόμα κι αν εφαρμοστεί αυτή η συμφωνία, λίγοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι η ΛΑΡΚΟ θα τηρήσει όλους τους όρους της, μεταξύ των οποίων είναι και η αποπληρωμή χρέους ύψους 3 εκατομμυρίων ευρώ κάθε μήνα στη ΔΕΗ, για μία επιχείρηση που συνεχώς καταγράφει ζημίες…

Όμως ακόμα κι αν τα καταφέρει η ΛΑΡΚΟ, υπάρχει μία ακόμα πολύ σοβαρή εκκρεμότητα που θέτει σε κίνδυνο τη βιωσιμότητά της: είναι οι δικαστικές διαδικασίες που έχει κινήσει η Κομισιόν για τις κρατικές ενισχύσεις ύψους 135 εκατομμυρίων ευρώ που έλαβε η επιχείρηση και έχουν κριθεί παράνομες, αλλά δεν επεστράφησαν ποτέ (με τους τόκους φτάνουν τα 180 εκατομμύρια ευρώ). Η μόνη ρεαλιστική ελπίδα που έχει η ΛΑΡΚΟ να απαλλαγεί από αυτό το βάρος είναι να βρεθεί ένας επενδυτής που θα αναλάβει τη διάσωσή της – όμως στην κατάσταση που έχει περιέλθει η επιχείρηση, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα βρεθεί κάποιος… τρελός να επενδύσει σε αυτήν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Tετ α τετ τραπεζιτών με Κονστάνσιο

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ποιοι θα πάρουν το ΕΚΑΣ το 2017 – Η εγκύκλιος του ΕΦΚΑ

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ: Κι άλλη καθυστέρηση στην αξιολόγηση: Πάμε για Απρίλιο