Το BMW M1 που κέρδισε ο Niki Lauda

Το 1985 κυκλοφόρησε το βιβλίο “To Hell and Back”, η αυτοβιογραφία του Niki Lauda. Και μια από τις φράσεις που επαναλαμβανόταν μέσα ήταν το περίφημο «Η νίκη είναι αποτέλεσμα πειθαρχίας, όχι τύχης». Ο ψυχρός, πειθαρχημένος, τεχνικά αμείλικτος Αυστριακός πίστευε ακράδαντα πως ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο είναι σαν ζωντανός οργανισμός. «Έχει χίλιες ρυθμίσεις και πρέπει να το καταλαβαίνεις, όχι απλώς να το οδηγείς».

Υπάρχουν αυτοκίνητα που αγοράζονται. Και υπάρχουν αυτοκίνητα που απονέμονται. Το συγκεκριμένο BMW M1 ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν πρόκειται απλώς για ένα από τα 399 road-legal BMW M1 που κατασκευάστηκαν ποτέ, αλλά για το τρόπαιο που δόθηκε στον Niki Lauda μετά την απόλυτη επικράτησή του στο πρώτο BMW M1 Procar Championship το 1979. Ένα αυτοκίνητο που δεν συνοδεύεται απλώς από ιστορία, αλλά από λόγο ύπαρξης.

Η BMW δημιούργησε το M1 σε μια στιγμή σπάνιας τόλμης. Mid-engine διάταξη, σχεδίαση από τον Giorgetto Giugiaro, μηχανικό σύνολο που δεν έκανε εκπτώσεις και μια αγωνιστική σειρά αποκλειστικά για να αποδείξει ότι το project είχε νόημα. Το αποτέλεσμα ήταν το Procar Championship, με ίδιους M1, ίσους όρους και οδηγούς Formula 1 να λύνουν τις διαφορές τους το Σάββατο, πριν το Grand Prix της Κυριακής. Ο Lauda κυριάρχησε. Και η BMW του έδωσε αυτό που βλέπουμε σήμερα.

Το αυτοκίνητο είναι βαμμένο σε λευκό, με τις χαρακτηριστικές τρίχρωμες λωρίδες BMW Motorsport ζωγραφισμένες στο χέρι και υπογεγραμμένες από τον Walter Maurer. Σε αντίθεση με τις τυπικές εκδόσεις δρόμου, φέρει εμπρός αεροδυναμικό προφυλακτήρα τύπου Procar, στοιχείο που το φέρνει αισθητικά πολύ πιο κοντά στα αγωνιστικά που ο Lauda οδήγησε στη νίκη σε πίστες όπως το Μονακό και το Silverstone. Είναι από εκείνα τα αυτοκίνητα που δεν χρειάζονται πινακίδα για να καταλάβεις ότι δεν σχεδιάστηκαν για βόλτες στην παραλία.

Πίσω από τις περσίδες βρίσκεται ο εξακύλινδρος εν σειρά κινητήρας 3,5 λίτρων, με απόδοση 266 ίππων, συνδυασμένος με χειροκίνητο κιβώτιο πέντε σχέσεων της ZF. Αριθμοί που σήμερα μπορεί να μη σοκάρουν, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του ’80 τοποθετούσαν το M1 στην ελίτ των supercars, με τελική ταχύτητα που άγγιζε τα 265 χλμ./ώρα. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι αυτό το σύνολο γεννήθηκε με αγωνιστικό DNA και όχι με εμπορικές αναστολές.

Στο εσωτερικό, το αυτοκίνητο διατηρείται σχεδόν σαν χρονοκάψουλα. Μπλε δερμάτινη επένδυση, εργοστασιακός κλιματισμός και στερεοφωνικό Becker Europa εποχής. Όχι μινιμαλισμός, αλλά μια πολύ συγκεκριμένη εκδοχή πολυτέλειας, όπως την αντιλαμβανόταν η BMW στις αρχές των 80s, όταν το “grand touring” σήμαινε άνεση, χωρίς να θυσιάζεται ο χαρακτήρας. Το οδόμετρο δείχνει μόλις 20.350 χιλιόμετρα, ενώ το κάτω μέρος του αυτοκινήτου έχει παρουσιαστεί με λεπτομέρεια που δύσκολα συναντά κανείς ακόμη και σε μουσειακά κομμάτια.

Στις 17 Ιανουαρίου 2026, το αυτοκίνητο θα περάσει από το σφυρί στη δημοπρασία της Mecum Auctions στο Kissimmee, με εκτίμηση μεταξύ 625.000 και 675.000 δολαρίων. Το ποσό είναι υψηλό, αλλά όχι υπερβολικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι εδώ δεν αγοράζεις απλώς ένα BMW M1. Αγοράζεις ένα αυτοκίνητο που συμβολίζει τη στιγμή που η BMW M απέδειξε τι μπορεί να κάνει, και έναν οδηγό που δεν χρειαζόταν συστάσεις για να το επιβεβαιώσει.

Σε έναν κόσμο όπου η λέξη “heritage” χρησιμοποιείται με υπερβολική άνεση, αυτό το M1 θυμίζει τι σημαίνει πραγματικά. Ένα αυτοκίνητο που δεν ανήκε απλώς σε έναν θρύλο της Formula 1. Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Διαβάστε επίσης:

Στον Μύλο των Ξωτικών με το τετρακίνητο KGM Korando

Νορβηγία: Πρωταθλήτρια στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα – Στο 96% οι πωλήσεις το 2025!

F1: Να τι φέρνει το 2026