α. Απειλεί τους ευρωπαίους, ότι αν δεν του κάνουν καμιά διευκόλυνση, για τα μάτια, ώστε να περισώσει κάποια προσχήματα σε αξιολόγηση/χρέος, θα χάσουν το παιδί που τους κάνει όλες τις δουλειές.

β. Απειλεί τους βουλευτές του, ότι αν δεν ψηφίσουν ό,τι τους πει να ψηφίσουν θα χάσουν το μισθό τους.

γ. Απειλεί τη ΝΔ, ότι μπορεί να έρθουν στην εξουσία πριν πέσει κι άλλο ο ίδιος, όσο τους χρειάζεται για να είναι εντελώς εγγυημένη η αυτοδυναμία τους. (Εδώ μπορεί να πέφτει έξω στους λογαριασμούς του.)

Και βέβαια, σε κάθε ενδεχόμενο, με την απειλή του ο Τσίπρας στήνει, δια παν ενδεχόμενο, το αφήγημα της επόμενης προεκλογικής του εκστρατείας, να του βρίσκεται: θα λέει στον κόσμο “ψηφίστε με, για να μην έρθουν οι κακοί (ΝΔ) και ψηφίσουν 4ο μνημόνιο”.

Αυτό το βλέπει ως win-win-win (τρις) situation:

— Αν η απειλή πιάσει, δε θα γίνουν εκλογές και θα παραμείνει στην εξουσία.

— Αν δεν πιάσει, και αναγκαστεί να πάει σε εκλογές, είτε θα τις κερδίσει (οπότε θα περάσει αυτός το 4ο μνημόνιο–και θα πει “μας αναγκάσανε”).

–Είτε θα τις χάσει, και θα έχει ένα αφήγημα για όταν είναι αντιπολίτευση, ότι “εμείς δεν υποχωρήσαμε, κι ας χάναμε την εξουσία”, ελπίζοντας ως αντιπολίτευση να περισώσει ό,τι έχασε ως κυβέρνηση.

Βέβαια δεν ξέρω αν ο Τσίπρας είναι σε θέση να κάνει τόσο σύνθετες σκέψεις, ο ίδιος τουλάχιστον. Αλλά αν τις κάνει, αυτός ή άλλος για λογαριασμό του, δεν είναι πολύ λάθος για το συμφέρον του.